II SA/Bd 89/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Joanna Brzezińska po rozpoznaniu w dniu 14 maja 2026 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi I. R. i S. R. na uchwałę Rady [...] z dnia [...] lutego 2025 r., nr [...] w przedmiocie rozpoznania skargi na działalność Burmistrza [...] postanawia odrzucić skargę. Pismem z [...] grudnia 2025 r. [...] i [...] (skarżący) zaskarżyli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy: 1) bezczynność Burmistrza [...] w zakresie podjęcia działań dotyczących zgłoszonego problemu zawilgocenia i zagrzybienia mieszkania wynikającego z nieużytkowania lokalu sąsiedniego, będącego własnością Gminy [...] 2) działania Burmistrza [...] polegające na sprzedaży lokalu komunalnego położonego w miejscowości [...] naruszeniem zasad gospodarowania mieniem gminnym, z pominięciem obowiązku zapewnienia prawidłowego wykorzystania lokalu na cele mieszkaniowe, 3) uchwałę nr [...] Rady Miejskiej w [...] z dnia [...] lutego 2025 r., która uznała za bezzasadną skargę na działania Burmistrza, akceptując niezgodne z prawem i niegospodarne działanie organu wykonawczego gminy. W odpowiedzi na skargę Burmistrz [...] wniósł o jej odrzucenie, ewentualnie oddalenie. Przewodniczący Wydziału II WSA w Bydgoszczy zarządzeniem z 6 lutego 2026 r. rozdzielił skargę w ten sposób, że pod niniejszą sygnaturą zarejestrowano skargę na uchwałę opisana w punkcie 3, skargę na bezczynność organu (pkt 1) zarejestrowano pod sygnaturą II SAB/Bd 26/26, skargę opisaną w punkcie 2.– pod sygnaturą II SA/Bd 88/26. O powyższym poinformowano skarżących. W replice odpowiedzi na skargę skarżący zakwestionowali stanowisko organu co do przesłanek odrzucenia skargi. W ocenie skarżących niewypowiedzenie umowy najmu mieszkania komunalnego najemcy niezamieszkującemu w tym lokalu, a następnie sprzedaż tego lokalu najemcy, a także zaniechania w zakresie zgłoszenia dotyczącego zawilgocenia i zagrzybienia lokalu, wchodzą w zakres realizacji polityki zarządzania nieruchomościami gminnymi, a więc są sprawami z zakresu prawa administracyjnego podlegającymi kognicji sądu administracyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r., poz. 143 – dalej "p.p.s.a.") sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W myśl § 2 tego przepisu kontrola sądowa obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które przysługuje zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (...), postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (...), postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (...), oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających, opinie w sprawie opodatkowania wyrównawczego, opinie zabezpieczające w sprawie opodatkowania wyrównawczego i odmowy wydania opinii zabezpieczających w sprawie opodatkowania wyrównawczego; 4b) opinie, o których mowa w art. 119zzl § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa, i odmowy wydania tych opinii; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a; 9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Przedmiot skargi w niniejszej sprawie stanowi uchwała nr [...] Rady Miejskiej w [...] z dnia [...] lutego 2025 r. w sprawie rozpatrzenia skargi na działanie Burmistrza [...] podjęta na podstawie art. 229 pkt 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego. Zaskarżona uchwała jest uchwałą informującą skarżących o sposobie załatwienia ich skargi na działanie burmistrza. Wyraża ona zatem stanowisko rady miejskiej rozpatrującej tzw. skargę powszechną wniesioną przez skarżących w trybie Działu VIII k.p.a. Zgodnie z art. 227 k.p.a. przedmiotem skargi może być w szczególności zaniedbanie lub nienależyte wykonywanie zadań przez właściwe organy albo przez ich pracowników, naruszenie praworządności lub interesów skarżących, a także przewlekłe lub biurokratyczne załatwianie spraw. Przepis ten zamieszczony jest w Rozdziale 2 zatytułowanym "Skargi" Działu VIII k.p.a. Skarga z art. 227 k.p.a. wnoszona jest w związku z już podjętym działaniem organu, ewentualnie w związku z brakiem takiego działania, i ma na celu zwrócenie uwagi właściwym organom na wszelkie nieprawidłowości powstałe w wyniku takiego działania lub zaniechania. Tego rodzaju skarga powoduje wszczęcie "samodzielnego jednoinstancyjnego postępowania administracyjnego uproszczonego, kończącego się czynnością materialno-techniczną, czyli zawiadomieniem o załatwieniu skargi" (B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz, 2 Wydanie, Wydawnictwo C. H. Beck, Warszawa 1998 r., str. 920). Należy podkreślić, że skarga wnoszona w trybie Działu VIII k.p.a. jest środkiem obrony interesów jednostki, których naruszenie nie daje podstaw do żądania wszczęcia postępowania administracyjnego. Sąd administracyjny nie jest właściwy do rozpoznawania skarg powszechnych w rozumieniu rozdziału VIII k.p.a., a więc skarg związanych z krytyką nienależytego wykonywania zadań przez właściwe organy albo przez ich pracowników (art. 227 i następne k.p.a.). Nawet jeżeli zawiadomienie o załatwieniu skargi ma formę uchwały rady miejskiej, to sprawy te nie zostały poddane kontroli sądu administracyjnego ani na podstawie art. 3 p.p.s.a., ani na podstawie przepisów ustaw szczególnych, czyli w tym przypadku Kodeksu postępowania administracyjnego, będącego podstawą prawną do wskazanego wyżej sposobu załatwienia skargi. Brak kognicji sądów administracyjnych w tych sprawach nie budzi wątpliwości w orzecznictwie sądów administracyjnych (por. chociażby postanowienie NSA z 20 listopada 2013 r., sygn. II OSK 2783/13; z 29 lipca 2011 r., sygn. I OSK 1279/11; z 15 października 2009 r., sygn. akt I OSK 1382/09 – dostępne na stronie orzeczenia.nsa.gov.pl). Skarga na uchwałę kolegialnego organu gminy (powiatu, województwa) o sposobie załatwienia skargi złożonej w trybie art. 227 k.p.a. jest zatem niedopuszczalna. Skoro bowiem zaskarżona uchwała jest czynnością materialno-techniczną informującą o sposobie załatwienia skargi złożonej na podstawie art. 227 k.p.a. w związku z art. 239 § 1 k.p.a., to nie może podlegać ona zaskarżeniu do sądu administracyjnego wyłącznie z tego powodu, że stanowi jedyną możliwą prawną formę działania rady gminy. Rozpatrzenie skarg wnoszonych na podstawie art. 227 k.p.a. nie następuje w formach wymienionych w 3 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, także wówczas, gdy do rozpoznania skarg są właściwe rady gmin, powiatów oraz sejmiki województw. W niniejszej sprawie zaskarżona uchwała podjęta została w związku ze skargą z[...] stycznia 2025 r. (przekazaną Radzie Miejskiej w [...] przez Wojewodę [...], do którego skargę tę pierwotnie skierowano), w której zarzucono Burmistrzowi [...] zaniedbania w sprawie lokalu komunalnego w budynku wielorodzinnym w miejscowości [...]. Skarżący podnosili, że Burmistrz winien podjąć czynności zaradcze wobec sygnalizowanego problemu zagrzybienia i zawilgocenia ich mieszkania, które są skutkiem nienależytego utrzymania sąsiadującego lokalu komunalnego wynajmowanego przez gminę osobom trzecim. Skarżący w trybie skargowym regulowanym przepisami k.p.a. kwestionowali zatem – do Rady Miejskiej [...] – prawidłowość wykonywania zadań przez organ wykonawczy gminy. Skarga ta zatem, po pierwsze, zarzucała nieprawidłowość w działaniu Burmistrza [...], po drugie – podlegała rozpoznaniu przez Radę Miejską[...] w oparciu o przepisy rozdziału VIII k.p.a. "Skargi i wnioski". Sąd administracyjny "nie jest właściwy do rozpoznawania skarg powszechnych w rozumieniu działu VIII KPA, a więc skarg związanych z krytyką należytego wykonywania zadań przez właściwe organy albo przez ich pracowników (art. 227 KPA)" (por. B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Legalis). Niniejsza skarga nie dotyczyła wykonywania zadań administracji publicznej w formach prawnych poddanych przez ustawodawcę kontroli sądu administracyjnego, to na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. podlegała ona zatem odrzuceniu, bowiem jej wniesienie było niedopuszczalne.