II SA/Bd 897/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Wojciech Jarzembski po rozpoznaniu w dniu 26 marca 2009 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku G. S. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym w sprawie ze skargi na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] września 2008 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę postanawia 1. zwolnić skarżącego od kosztów sądowych, 2. ustanowić radcę prawnego. W dniu 6 lutego 2009 r. G. S. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy urzędowy formularz PPF wnioskując o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego. W uzasadnieniu żądania podniósł, iż posiada niskie dochody, które w dużej mierze przeznacza na zakup niezbędnych lekarstw. We wniosku skarżący podał, że prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe, posiada nieruchomości obejmujące działkę wielkości 950m², nie posiada zasobów pieniężnych i utrzymuje się z renty w wysokości 551 zł. Z przedłożonego przez skarżącego zeznania podatkowego za rok 2007 (PIT – 37) wynika, iż w roku tym osiągnął on dochód w wysokości 20.096,65 zł. Postanowieniem referendarza sądowego z dnia 6 marca 2009 r. oddalono wniosek skarżącego o przyznanie mu prawa pomocy we wnioskowanym zakresie. Od powyższego postanowienia G. S. wniósł w dniu 17 marca 2009r. sprzeciw, wskazując, iż utrzymuje się z renty w wysokości 491 zł oraz z plonów uzyskiwanych z posiadanego przez siebie ogródka. Do sprzeciwu skarżący dołączył fakturę VAT za energię elektryczną za okres od 10 grudnia 2008r. do 11 lutego 2009r. w wysokości 101,06 zł, faktury VAT z apteki w kwotach 81,74 zł oraz 185,40 zł, a także zeznanie podatkowe za rok 2008 (PIT – 37) z którego wynika, iż w roku tym osiągnął on dochód w wysokości 10.773,35 zł. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje: Zgodnie z art. 260 ustawy z 30 sierpnia 2002 r., Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270: z późno zm. - zwanej dalej p.p.s.a.), w razie wniesienia sprzeciwu, który nie został odrzucony, zarządzenie lub postanowienie, przeciwko któremu został on wniesiony, traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez Sąd na posiedzeniu niejawnym. Na wstępie należy zauważyć, iż przesłanki przyznania przez Sąd prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie całkowitym określono wart. 246 § 1 p.p.s.a., zgodnie, z którym przyznanie tego przywileju w zakresie całkowitym następuje, gdy osoba wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Powołany przepis nie pozostawia wątpliwości co do tego, iż inicjatywa dowodowa zmierzająca do wykazania, iż zachodzą przesłanki pozytywne do uwzględnienia wniosku, spoczywa na zainteresowanym. To strona bowiem powinna we wniosku wykazać, że istnieje przesłanka pozytywna dla przyznania prawa pomocy. Wniosek o przyznanie prawa pomocy powinien być sporządzony rzetelnie i powinny w nim się znaleźć wszelkie informacje niezbędne do oceny sytuacji majątkowej wnioskodawcy. Rozstrzygnięcie Sądu w tej kwestii zależy od tego, co zostanie udowodnione przez wnioskodawcę w tym zakresie. Jak wynika z przedłożonego przez skarżącego zeznania podatkowego za rok 2008r., osiągnął on w tym roku dochody niższe, niż w roku poprzedzającym. Średni miesięczny dochód skarżącego w roku 2008 wyniósł 897,77 zł, w roku 2007 natomiast 1.674,72 zł. Mimo, iż oprócz deklarowanego przez skarżącego otrzymywanego świadczenia emerytalno – rentowego, uzyskiwał on dochody z działalności wykonywanej osobiście, uznać należy iż jego sytuacja materialna uległa znacznemu pogorszeniu, co uzasadnia przypuszczenie, iż z uwagi na niski dochód wnioskodawca nie jest w stanie wygospodarować dodatkowych kwot na opłacenie kosztów sądowych. Również fakt, iż skarżący jest osobą otrzymującą świadczenia z właściwego ośrodka pomocy społecznej, co wskazał w piśmie z 2 marca 2009r. uzasadnia stwierdzenie, iż znajduje się on w sytuacji uniemożliwiającej poniesienie jakichkolwiek kosztów postępowania sądowoadministracyjnego. W tym stanie rzeczy na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.