II SA/Bd 90/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grażyna Malinowska-Wasik Sędzia NSA Wiesław Czerwiński Asesor WSA Ewa Kruppik-Świetlicka (spr.) Protokolant Elżbieta Brandt po rozpoznaniu w dniu 12 kwietnia 2006 r. na rozprawie sprawy ze skargi A. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w T. z dnia [...] 2005 r. nr [...] w przedmiocie świadczenia pielęgnacyjnego oddala skargę Zaskarżoną decyzją z dnia [...] 2005 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze ( SKO ) w T. Nr [...] utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta G. z dnia [...] 2005r. Nr [...] o odmowie przyznania świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia, w związku ze sprawowaniem opieki nad niepełnosprawną A. B. W uzasadnieniu organ za podstawę prawną odmowy wskazał art. 17 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych ( Dz. U. Nr 228, poz. 2255 ze zm. ) , który stanowi, że świadczenie pielęgnacyjne z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku z koniecznością opieki nad dzieckiem, przysługuje matce lub ojcu dziecka albo opiekunowi faktycznemu dziecka, jeżeli nie podejmuje lub rezygnuje z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej, w związku z koniecznością opieki nad dzieckiem legitymującym się orzeczeniem o niepełnosprawności, łącznie ze wskazaniami : konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby, w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji oraz konieczności stałego współdziałania na co dzień opiekuna dziecka w procesie jego leczenia, rehabilitacji i edukacji, albo orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności. Organ podniósł, że 21 letnia Pani A. B. ( ur. w dniu [...] 1985 r.) legitymuje się tylko umiarkowanym stopniem niepełnosprawności zgodnie z orzeczeniem Powiatowego Zespołu ds. Orzekania o Niepełnosprawności z dnia [...] 2004r. a co za tym idzie nie zostały spełnione dwie podstawowe przesłanki wynikające z obowiązywania cyt. ustawy. Organ wskazał, ze co prawda to orzeczenie posiada wskazania, o których mowa w art. 17 ust. 1 ale ze względu na wiek ( 21 lat) winna zostać zaliczona do osób ze znacznym stopniem niepełnosprawności. Z powyższym nie zgodził się skarżący i w złożonej skardze do Sądu wydanej decyzji zarzucił, że córka choruje od 13 roku życia i obecnie ma stwierdzony umiarkowany stopień niepełnosprawności powstały przed 16 – tym rokiem życia ze wskazaniami, wymaganymi w ustawie. Zdaniem skarżącego jego córka jest niepełnosprawną pełnoletnią osobą co wyczerpuje pojęcie o którym mowa w art. 3 pkt 15 i 20 ustawy o świadczeniach rodzinnych. Organ II instancji w odpowiedzi na skargę podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny, zważył co następuje : Skarga nie zasługuje na uwzględnienie albowiem zaskarżona decyzja została wydana zgodnie z obowiązującym prawem. Sądy administracyjne zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym zgodnie z § 2 cytowanego artykułu kontrola ta jest sprawowana pod względem zgodności z prawem. Organy obu instancji zasadnie przyjęły za podstawę prawną art. 17 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych ( Dz. U. Nr 228, poz. 2255 ze zm. ) , który wyraźnie uzależnia przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego ojcu lub matce lub opiekunowi faktycznemu dziecka, z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku z koniecznością opieki nad dzieckiem, jeżeli dziecko to legitymuje się orzeczeniem o niepełnosprawności i wymaga stałej opieki w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji, przy czym orzeczenie to zawiera również wskazania, o których mowa w art. 6b ust. 3 pkt 7 i 8 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (Dz. U. Nr 123, poz. 776, z późn. zm.), rozumiane jako konieczność stałego współdziałania na co dzień opiekuna dziecka, w procesie jego leczenia, rehabilitacji i edukacji. Drugą przesłanką mającą zastosowanie w przypadku córki skarżącego, z uwagi na ukończone 21 lat jest wymóg legitymowania się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności. Nie ulega wątpliwości, że córka skarżącego jest pełnoletnią osobą niepełnosprawną, o której mowa w art. 3 pkt 15 i 20 cyt. wyżej ustawy o świadczeniach rodzinnych, z wszystkimi skutkami, takimi jak całkowita niezdolność do pracy orzeczona na podstawie przepisów o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych oraz zaliczenie do II grupy inwalidów. Jak wynika z powyższego nie została spełniona podstawowa przesłanka pozwalająca na przyznanie zasiłku pielęgnacyjnego w postaci orzeczenia o znacznym stopniu niepełnosprawności. Mając powyższe na względzie orzeczono na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. ) jak w sentencji wyroku