II SA/Bd 90/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Wojciech Jarzembski (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Elżbieta Piechowiak Sędzia WSA Jarosław Wichrowski Protokolant Elżbieta Brandt po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 18 kwietnia 2012 r. sprawy ze skargi M. S. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] grudnia 2011 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania oddala skargę. Prezydent T. [...] listopada 2011 r. na podstawie art. 104 Kpa i art. 18 ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi (Dz. U. z 2007 r., Nr 70, poz. 473 z późń. zm.), § 1 uchwały Nr [...] Rady Miasta T. z dnia [...] września 2001 r. w sprawie ustalenia liczby punktów sprzedaży napojów alkoholowych zawierających powyżej 4,5 % alkoholu (z wyjątkiem piwa) przeznaczonych do spożycia w miejscu sprzedaży oraz zasad usytuowania miejsc podawania napojów alkoholowych na terenie T., § 1 - § 3 uchwały [...] ww. Rady z dnia [...] lipca 2008 r. w sprawie zasad usytuowania miejsc sprzedaży napojów alkoholowych na terenie miasta T. udzielił zezwolenia Nr [...] K. i M. K. na sprzedaż napojów alkoholowych o zawartości powyżej 18% alkoholu przeznaczonych do spożycia w miejscu sprzedaży w lokalu gastronomicznym (klub rozrywki – [...]) w T. ul. W. Odwołanie wniosła M. S. wskazując, że decyzja ta godzi w jej interesy i dobra osobiste, została wydana bezprawnie i pozbawiono ją możliwości udziału w sprawie. SKO w T. postanowieniem z [...] grudnia 2011 r. na podstawie art. 134 Kpa stwierdziło niedopuszczalność odwołania, z uwagi na oczywisty brak po stronie składającej odwołanie legitymacji odwoławczej, bowiem wniosła je osoba niebędąca stroną postępowania. M. S. wniosła skargę, zarzucając naruszenie art. 28 Kpa oraz art. 134 Kpa w zw. z art. 127 § 1 Kpa poprzez ich błędną wykładnię i niewłaściwe ustalenie, iż nie jest stroną postępowania, wnosząc o uchylenie postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez organ oraz zasądzenie kosztów postępowania wg norm przepisanych. Odpowiadając na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje: W myśl art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczym i między tymi organami a organami administracji rządowej, przy czym zgodnie z § 2 tegoż artykułu kontrola, o której mowa, jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd rozpoznaje sprawę rozstrzygniętą w zaskarżonej decyzji ostatecznej bądź w postanowieniu z punktu widzenia legalności, tj. zgodności z prawem całego toku postępowania administracyjnego i prawidłowości zastosowania przepisów prawa materialnego. Zgodnie natomiast z art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji bądź postanowienia w całości lub w części następuje wtedy gdy sąd stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć Istotny wpływ na wynik sprawy. Odnosząc powyższe do niniejszej sprawy należało więc zbadać przede wszystkim czy zaskarżona decyzja zgodna jest z przepisami ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (dalej w skrócie: Kpa) oraz przepisami ustawy z 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi (Dz. U. z 2007 r., Nr 70, poz. 473 z późn. zm.). Stosownie do art. 18 ustawy z dnia 26 października 1982 r. sprzedaż napojów alkoholowych przeznaczonych do spożycia w miejscu lub poza miejscem sprzedaży może być prowadzona tylko na podstawie zezwolenia wydanego przez wójta (burmistrza, prezydenta miasta), właściwego ze względu na lokalizację punktu sprzedaży. Wydaje się go na podstawie pisemnego wniosku przedsiębiorcy. Zgodnie z art. 18 ust. 3 powołanej ustawy zezwolenia, o których mowa w ust. 1, wydaje się oddzielnie na następujące rodzaje napojów alkoholowych: do 4,5 % zawartości alkoholu oraz na piwo; powyżej 4,5 % do 18 % zawartości alkoholu (z wyjątkiem piwa); powyżej 18 % zawartości alkoholu. Zezwolenia, o których mowa w ust. 3, organ zezwalający wydaje po uzyskaniu pozytywnej opinii gminnej komisji rozwiązywania problemów alkoholowych o zgodności lokalizacji punktu sprzedaży z uchwałami rady gminy o których mowa w art. 12 ust. 112. Natomiast przepis art. 18 ust. 6 pkt. 3 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi stanowi, że do wniosku o zezwolenie na sprzedaż napojów alkoholowych należy dołączyć pisemną zgodę właściciela, użytkownika, zarządcy lub administratora budynku, jeżeli punkt sprzedaży będzie zlokalizowany w budynku mieszkalnym wielorodzinnym. Z powyższego przepisu wynika, że stroną postępowania o wydanie zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych, w przypadku gdy punkt sprzedaży alkoholu ma być w budynku mieszkalnym wielorodzinnym - jak ma to miejsce w przedmiotowej sprawie - jest, obok wnioskodawców, jedynie zarządca lub administrator budynku. Nie jest natomiast stroną postępowania każdy właściciel lokalu w budynku mieszkalnym wielorodzinnym. Skarżąca jako właścicielka lokalu w budynku mieszkalnym wielorodzinnym ma niewątpliwie interes faktyczny opisywany w skardze, wynikający z chęci uniknięcia możliwych uciążliwości i utrudnień oraz zakłócenia spokoju w swoim miejscu zamieszkania. Nie można jednak z tego wywodzić jej interesu prawnego do udziału w postępowaniu w sprawie zezwolenia na sprzedaż alkoholu. Interes prawny musi wynikać z przepisu prawa materialnego. W niniejszej sprawie nie wynika on ani z przywoływanej ustawy z 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi, ani też z przepisu art. 28 Kpa. Stanowi on, że stroną postępowania jest każdy, kogo interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo, kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. W tej sytuacji organ w zaskarżonym postanowieniu zasadnie w oparciu o art. 134 Kpa orzekł o niedopuszczalności odwołania skarżącej. W tym stanie rzeczy z uwagi na brak przesłanek wskazanych w art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji wyroku.