II SA/Bd 908/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Sędzia WSA Jarosław Szulc po rozpoznaniu w dniu 27 listopada 2017 r., na posiedzeniu niejawnym wniosku W. Ł. o uchylenie postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 12 września 2017r. sygn. akt II SA/Bd 908/17 w przedmiocie odmowy wstrzymania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi W. Ł. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w B. z dnia [...], Nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry postanawia: odmówić uchylenia postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 12 września 2017r. sygn. akt II SA/Bd 908/17 w przedmiocie odmowy wstrzymania zaskarżonej decyzji Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy, postanowieniem z 12 września 2017 r. sygn. akt II SA/Bd 908/17, odmówił wstrzymania wykonania opisanej w komparycji postanowienia decyzji Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w B., mocą której na skarżącego została nałożona kara pieniężna z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry w wysokości 24.000 zł. Sąd uznał, że skarżący nie wykazał, aby wykonanie decyzji, przy jego sytuacji finansowej, spowodowało ryzyko niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Skarżący wskazał jedynie, że aktualnie uzyskuje dochód w wysokości 1850 zł brutto, ma na utrzymaniu żonę i małe dziecko oraz ponosi koszty wynajmu mieszkania w wysokości 500 zł miesięcznie. Do wniosku nie zostały przedłożone dokumenty obrazujące sytuację skarżącego, poza umową o pracę i PIT-36 za 2015r. W piśmie z 14 listopada 2017 r. skarżący wniósł o uchylenie ww. postanowienia Sądu. Podniósł, że nie prowadzi już działalności gospodarczej, w związku z czym utracił główne źródło utrzymania. Obecnie nie jest nigdzie zatrudniony na stałe, utrzymuje się jedynie z pracy dorywczej. Jego małżonka również pozostaje bez pracy. Otrzymują pomoc finansową od rodziny. Skarżący oświadczył, że ma trójkę dzieci. Najstarsze dziecko w wieku 13 lat jest z poprzedniego związku i na jego rzecz płaci alimenty. Ponadto, ma dwójkę dzieci z obecnego związku w wieku 7 lat i 8 miesięcy. Na trudną sytuację skarżącego wpływają również koszty wynajmu mieszkania w kwocie oscylującej w granicach 400 zł miesięcznie, koszty odstępnego za mieszkanie w kwocie 500 zł miesięcznie oraz koszty mediów w granicach 200 zł. Skarżący podkreślił również, że w stosunku do niego toczy się obecnie kilka postępowań i w związku z tym mogą zostać nałożone na niego kary w łącznej kwocie 72.000 zł. Skarżący stwierdził, że zapłata należności wynikająca z tych postępowań może wywołać dla niego daleko idące niekorzystne skutki w zakresie zarówno sytuacji życiowej, jak również uniemożliwienia wywiązywania się z ciążących na nim obowiązków alimentacyjnych, a także obowiązków związanych z uiszczaniem opłat za wynajem mieszkania, media oraz opłat kierowanych do wspólnoty mieszkaniowej. W ocenie skarżącego, ewentualnych strat poniesionych w wyniku wykonania decyzji nie da się w przyszłości zrekompensować. Do wniosku załączono dokumentację na poparcie powyższej argumentacji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 61 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.), dalej: "p.p.s.a.", postanowienia w sprawie wstrzymania aktu lub czynności wydane, na podstawie § 2 i § 3, Sąd może zmienić lub uchylić w każdym czasie w razie zmiany okoliczności. Warunki określone w tym przepisie dotyczą zaistnienia nowych okoliczności albo ujawnienia okoliczności dotąd Sądowi nieznanych. Analizując zatem wniosek o zmianę postanowienia, którym odmówiono wstrzymania zaskarżonej decyzji Sąd ustala czy okoliczności przedstawione we wniosku o zmianę dają podstawy do odmiennej niż dotychczas oceny zaistnienia przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. Strona musi więc uprawdopodobnić, że w jej sprawie wystąpiło niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody czy spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przesłanka niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody zachodzi wówczas, gdy wyrządzona szkoda nie będzie mogła być zrekompensowana wskutek zwrotu spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, jak również nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Natomiast trudne do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić po dłuższym czasie lub stosunkowo dużym nakładzie sił i środków. W ocenie Sądu argumentacja zawarta w uzasadnieniu rozpoznawanego wniosku nie pozwala na uchylenie rozstrzygnięcia zawartego w postanowieniu WSA w Bydgoszczy z dnia 12 września 2017 r. Przypomnieć należy, że powodem odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji była niemożność dokonania oceny zaistnienia przesłanek zastosowania tej instytucji wobec braku wystarczających danych na temat sytuacji materialnej i majątkowej skarżącego. Jak wyjaśnił Sąd aby uprawdopodobnić, że zapłata kary pieniężnej określonej zaskarżoną decyzją może wyrządzić skarżącemu znaczną szkodę lub spowodować trudne do odwrócenia skutki, skarżący winien rzetelnie zobrazować swoją sytuację finansową i poprzeć twierdzenia odpowiednimi dokumentami, czego wówczas nie uczynił. Wykonanie bowiem każdej decyzji zobowiązującej do uiszczenia należności pieniężnych skutkować będzie pomniejszeniem zasobów finansowych zobowiązanego. Skarżący winien więc wykazać, że wskutek zapłaty kary określonej decyzją grozi mu szkoda, której rozmiary znacznie przekraczają zwykłe następstwa wykonania decyzji obarczającej jej adresata obowiązkiem świadczenia pieniężnego, bądź też, że do odwrócenia skutku jej wykonania nie wystarczy zwrot wyegzekwowanej należności wraz z odsetkami. Składając niniejszy wniosek skarżący podjął próbę przedstawienia swojej sytuacji majątkowej, lecz zrobił to w sposób wybiórczy, nasuwający szereg wątpliwości. Zauważyć należy, że we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji zawartym w skardze skarżący podał, że uzyskuje dochód w wysokości 1.850 zł brutto, na dowód czego przedłożył kopię umowy o pracę na czas nieokreślony zawartą w dniu 22 września 2016r. Jak wynika natomiast z dokumentów załączonych obecnie – do wniosku o uchylenie postanowienia Sądu odmawiającego wstrzymania zaskarżonej decyzji - umowa ta została rozwiązana ze skarżącym za wypowiedzeniem przez pracodawcę z przyczyn ekonomicznych z zachowaniem okresu wypowiedzenia, upływającym w dniu 28 stycznia 2017r. – pismo nosi datę 14 stycznia 2017r. Dokonując zestawienia powyższych dat przyjąć należy, że na moment wniesienia skargi do tut. Sądu ww. umowa o pracę załączona przez skarżącego do wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji już nie obowiązywała. Zatem nieprawdziwe było oświadczenie skarżącego na temat uzyskiwanych przez niego dochodów w wysokości 1850 zł z tytułu ww. umowy. Na obecnym etapie skarżący twierdzi, że utrzymuje się z prac dorywczych, nie podając jednakże wysokości dochodów z tego tytułu. Pomimo twierdzenia, że korzysta z pomocy rodziny, nie można uznać, iż tłumaczenie to spełniło wymogi starannego i pełnego zobrazowania jego sytuacji finansowej. Skarżący nie podał bowiem kto konkretnie mu pomaga i w jakim zakresie. Kolejną nieścisłością w oświadczeniach skarżącego jest ilość osób pozostających na jego utrzymaniu. We wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji zawartym w skardze skarżący podał, że ma na utrzymaniu żonę i małe dziecko, podczas gdy we wniosku o uchylenie postanowienia Sądu wskazał, że na utrzymaniu ma żonę oraz troje dzieci. Analizując powyższe oświadczenia skarżącego Sąd doszedł do przekonania, że skarżący nie przedstawił rzetelnie swojej sytuacji materialnej, majątkowej i rodzinnej. Na marginesie zauważyć także należy, że w dniu 31 sierpnia 2017 r. skarżący uiścił wpis sądowy od skargi w kwocie 720 zł. Z urzędu Sądowi jest wiadome, że w drugiej sprawie skarżącego zawisłej przed tut. Sądem o sygnaturze akt II SA/Bd 907/17 wpis wynosił 400 zł i również został przez skarżącego uiszczony, bez zwracania się do Sądu o przyznanie prawa pomocy w związku z trudną sytuacją materialną. Dodatkowo w obu sprawach reprezentuje go radca prawny, będący pełnomocnikiem z wyboru. Logiczny jest zatem wiosek, że skarżący dysponuje dodatkowymi, innymi niż przedstawione źródłami dochodu oraz majątkiem, o których nie wspomniał w uzasadnieniu rozpoznawanego wniosku. Wszystko to sprawia, że oświadczenia skarżącego są niewiarygodne, a jego sytuacja finansowa jest w rzeczywistości inna niż opisał. To z kolei uniemożliwia Sądowi dokonanie obiektywnej i rzetelnej oceny spełnienia przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. W konsekwencji Sąd uznał, iż skarżący nie uprawdopodobnił zaistnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia mu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdyby zaskarżona decyzja została wykonania. Z powyższych względów, na podstawie art. 61 § 4 oraz § 3 i § 5 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.