II SA/Bd 912/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Wojciech Jarzembski (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Grzegorz Saniewski Sędzia WSA Elżbieta Piechowiak Protokolant Krzysztof Cisewski po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 24 listopada 2009 r. sprawy ze skargi A. Z. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we [...] z dnia [...]r., nr [...] w przedmiocie dodatku mieszkaniowego oddala skargę. II SA/Bd 912/09 Uzasadnienie Na podstawie art. 7 ust. 1, art. 5 ust. 1 i 5 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych (Dz. U. Nr 71, poz. 734 z późn. zm.) i rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 28 grudnia 2001 r. w sprawie dodatków mieszkaniowych (Dz. U. Nr 156, poz. 1817 z późn. zm.) i z art. 104 i 107 kpa decyzją z dnia [...][...], działając z upoważnienia Prezydenta W., Kierownik Sekcji Dodatków Mieszkaniowych odmówił przyznania A. Z. dodatku mieszkaniowego, wskazując, że ww. nie przedłożyła właściwego dokumentu potwierdzającego prawo do zamieszkiwania w oddzielnym pokoju. Skarżąca odwołała się wskazując, że decyzja wydano niezgodnie z prawem, gdyż obwiązuje zasada praw nabytych i nie musi przedkładać zaświadczenia lekarskiego stwierdzającego wymagania zamieszkiwania w oddzielnym pomieszczeniu i dlatego w dalszym ciągu powinna otrzymywać dodatek mieszkaniowy. Ponadto wniosła o sprostowanie decyzji z dnia [...] z uwagi na błędnie przyjęty dochód i w związku z tym zaniżenie dodatku mieszkaniowego. Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W. decyzją z [...] – [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa oraz art. 5 ust. 1, 3 i 5 ww. ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję, wskazując na treść przepisów oraz na orzeczenie Powiatowego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności z dnia [...], z którego wynika, że skarżąca została zaliczona do lekkiego stopnia niepełnosprawności na stałe i nie ma prawa zamieszkiwania w oddzielnym pokoju. Kolegium wskazało, że brak jest podstaw do uwzględnienia dodatkowej powierzchni normatywnej z tytułu niepełnosprawności i wymogu zamieszkiwania w oddzielnym pokoju. Przyznanie dodatku mieszkaniowego nie zależy od uznania administracyjnego organu a wynika ze ściśle określonych reguł prawnych i rachunkowych określonych we wskazanych normach prawa, które nie uwzględniają okoliczności podnoszonych przez skarżącą w odwołaniu. Podnoszona w odwołaniu kwestia dotycząca decyzji z dnia 26 listopada 2008 r. nie jest przedmiotem tego postępowania. Na powyższą decyzję A. Z. złożyła skargę powtarzając zarzuty zawarte w odwołaniu. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie przytaczając argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności organów administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, iż zadaniem sądu administracyjnego jest zbadanie zgodności zaskarżonej decyzji z przepisami zarówno prawa materialnego jak i procesowego w odniesieniu do stanu faktycznego istniejącego w chwili wydania zaskarżonej decyzji. Zgodnie natomiast z treścią art. 134 § 1 i art. 133 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) sąd rozstrzyga, w granicach danej sprawy i dlatego poza zakresem jurysdykcji, Sądu w niniejszej sprawie musiało pozostać badanie legalności decyzji z dnia [...] i wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy. W przedłożonych aktach sprawy natomiast znajduje się orzeczenie Powiatowego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności we W. z [...] Nr [...], z którego wynika, że skarżąca została zaliczona do lekkiego stopnia niepełnosprawności na stałe i nie ma prawa do zamieszkiwania w oddzielnym pokoju. Zasady udzielania dodatku mieszkaniowego określa ustawa z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych (tj. Dz. U. z 2001 r., Nr 71, poz. 734 z późn. zm.) oraz rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 28 grudnia 2001 r. w sprawie dodatków mieszkaniowych (Dz. U. z 2001 r., Nr 156, poz. 1817 z późn. zm.). W myśl art. 5 ust. 5 tej ustawy dodatek mieszkaniowy przysługuje – przy jednoczesnym spełnieniu pozostałych przesłanek w szczególności z art. 2 i3 tej ustawy, gdy powierzchnia użytkowa lokalu mieszkalnego nie przekracza normatywnej powierzchni o więcej niż: a) 30 % albo, b) 50% pod warunkiem, że udział powierzchni pokoi i kuchni w powierzchni użytkowej tego lokalu nie przekracza 60%. Powierzchnia normatywna dla gospodarstwa domowego jednoosobowego wynosi 35 m², powiększona o 30 % stanowi 45,50 m². Z akt wynika, że powierzchnia użytkowa lokalu, w którym zamieszkuje skarżąca wynosi 49 m², a zatem przekracza ustawowo określony próg. Również udział powierzchni pokoi i kuchni w powierzchni użytkowej lokalu przekracza 60 %, więc przyjęcie 50% przekroczenia powierzchni normatywnej nie jest możliwe. Art. 5 ust. 3 ww. ustawy stanowi, że normatywną powierzchnię powiększa się o 15 m², jeżeli w lokalu mieszkalnym zamieszkuje osoba niepełnosprawna poruszająca się na wózku lub osoba niepełnosprawna, jeżeli niepełnosprawność wymaga zamieszkiwania w oddzielnym pokoju. O wymogu zamieszkiwania w oddzielnym pokoju orzekają powiatowe zespoły do spraw orzekania o niepełnosprawności, o których mowa w ustawie z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (Dz. U. Nr 123, poz. 776, z poźn. zm.). W świetle ww. przepisów dodatek mieszkaniowy przysługuje przy kumulatywnym spełnieniu wszystkich przesłanek. Nadto świetle tych przepisów dodatek mieszkaniowy jest świadczeniem okresowym przyznawanym na 6 miesięcy a jego przyznanie uwarunkowane jest złożeniem wniosku tym samym nie może być mowy o tzw. prawach nabytych. Z akt wynika, że skarżąca prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe, ma własnościowe spółdzielcze prawo do lokalu mieszkaniowego o pow. 49 m² przy czym łączna powierzchnia pokoi i kuchni wynosi 39,89 m². Powierzchnia normatywna określona w ustawie dla jednej osoby wynosi 35 m² - jak już wskazano (art. 5 ust. 1 ww. ustawy), natomiast zwiększona powierzchnia normatywna o 30% stanowi 45,50 m² i jest niższa od powierzchni lokalu na który wnioskowany jest dodatek mieszkaniowy. W istniejącym stanie faktycznym nie można zastosować także zwiększenia powierzchni normatywnej o 50 %, bowiem udział powierzchni pokoi i kuchni w powierzchni użytkowej lokalu przekracza 60 % / 39,89: 49 = 81%. Tak więc w świetle przywołanych przepisów, Sąd stwierdził, że nie doszło do naruszenia prawa i dlatego z uwagi na brak przesłanek wskazanych treścią art. 145 § 1 pkt 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, na podstawie art. 151 tej ustawy skargę oddalił.