II SA/Bd 913/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Jerzy Bortkiewicz (spr.) Sędziowie sędzia WSA Anna Klotz sędzia WSA Jarosław Wichrowski Protokolant starszy asystent sędziego Agnieszka Jagiełłowicz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 listopada 2016 r. sprawy ze skargi S. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] 2016 r. nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy oddala skargę. Decyzją z dnia [...].2016 r., nr [...] Prezydent Miasta [...], po rozpoznaniu wniosku [...] sp. z o.o., ustalił warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku handlowo-usługowego z miejscami parkingowymi i pylonem reklamowym, na terenie nieruchomości nr [...], obręb [...], przy ul. [...] w [...]. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia wskazał, że teren przewidziany do realizacji projektowanego przedsięwzięcia znajduje się w granicach obszaru pozbawionego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Organ odniósł się do uwag składanych przez poszczególne strony postępowania. W pierwszej kolejności zaś do pism E. sp. zo.o., C. SP. z o.o. oraz A. sp. z o.o., wskazujących na brak zgody na wnioskowaną inwestycję, podnoszących naruszenie interesu osób trzecich poprzez zwiększony ruch komunikacyjny, a tym samym zwiększoną emisję spalin i wnoszących o przedstawienie raportu oddziaływania inwestycji na środowisko. Wyjaśnił w związku z tym, że w postępowaniu dotyczącym ustalenia warunków zabudowy nie jest wymagana zgoda stron do wydania pozytywnej decyzji dla wnioskodawcy. Jeśli zaś chodzi o naruszenie interesów osób trzecich, organ wywiódł, że każda inwestycja prowadzona na terenie zabudowanym powoduje pewne uciążliwości dla sąsiedztwa. W związku z czym organ prowadzący postępowanie kwestię tę ochronę interesów osób trzecich musi brać pod uwagę. Na etapie postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy organ może jedynie zakreślić ramy ochrony interesów osób trzecich i zobligować inwestora do ich przestrzegania przy tworzeniu projektu budowy. Wymagania dotyczące ochrony interesów osób trzecich określono w pkt 2.4. decyzji. W omawianej decyzji wprowadzono też warunek wynikający z art. 144 k.c, stanowiący, że właściciel nieruchomości powinien przy wykorzystywaniu swojego prawa powstrzymać się od działań, które by zakłócały korzystanie z nieruchomości sąsiednich ponad przeciętną miarę, wynikające ze społeczno-gospodarczego przeznaczenia nieruchomości i stosunków miejscowych. W decyzji zawarto też warunek, że projekt budowlany musi być zgodny z ustawa Prawo budowlane oraz przepisami wykonawczymi. W zakresie żądania przedstawienia raportu oddziaływania inwestycji na środowisko, organ wskazał, że wymóg taki nie wynika z przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r., w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. W dalszej kolejności organ odniósł się do pisma P. sp. z o.o. Sp. K, również zarzucającej naruszenie interesów osób trzecich poprzez zwiększony ruch komunikacyjny, a tym samym zwiększoną emisję gazów z pojazdów i hałasu oraz spadek poziomu bezpieczeństwa, a także żądającej przedstawienia przez inwestora charakterystycznych parametrów technicznych inwestycji oraz danych charakteryzujących jej wpływ na środowisko. Podtrzymując dotychczasową argumentację dotyczącą problematyki naruszenia interesów osób trzecich, organ wskazał, że projekt decyzji został uzgodniony z Zarządem Dróg Miejskich i Komunikacji Publicznej. Uzgodniona z zarządcą drogi obsługa komunikacyjna dla projektowanego obiektu przewiduje zjazd z ul. [...] lub ul. [...]. Decyzja o warunkach zabudowy nie precyzuje, który zjazd zostanie wykonany, ani nie wskazuje miejsca lokalizacji zjazdu. Przedmiotowy zjazd inwestor będzie musiał uzgodnić z Zarządem Dróg Miejskich i Komunikacji Publicznej w [...] przed uzyskaniem decyzji o pozwoleniu na budowę. Organ wyjaśnił też, że inwestor określi we wniosku parametry charakterystyczne inwestycji oraz dane charakteryzujące wpływ inwestycji na środowisko. W dalszej części uzasadnienia organ wskazał, że wyznaczając obszar analizowany, z uwagi na to, że szerokość frontu przedmiotowej działki od strony ul [...], z której znajduje się główny wjazd wynosi 106 m obszar analizowany wyznaczono w odległości 318 m. Analizując tak wyznaczony obszar organ stwierdził, że ewentualne jego zwiększenie nie przyczyni się do innych rozstrzygnięć urbanistycznych, ponieważ obszar wyznaczony zgodnie z § 3 ust. 2 ww. rozporządzenia jest podobnie ukształtowany urbanistycznie jak obszar odległy od analizowanego terenu. Organ podniósł, że po przeprowadzeniu analizy urbanistycznej obszary stwierdzono, że istniejąca zabudowa w obszarze analizowanym pozwala na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu. Na analizowanym terenie znajduje się m.in. zabudowa usługowa, w tym handlowa. Organ wskazał następnie, ze teren ma dostęp do drogi publicznej - do ul. [...], ul. [...] i ul. [...], a istniejące lub projektowane uzbrojenie jest wystarczające do zamierzenia budowlanego. Teren przeznaczony pod inwestycję sklasyfikowany jest jako zurbanizowane tereny niezabudowane -BP- i nie wymaga zgody na zmianę jego przeznaczenia na cele nierolnicze i nieleśne. W ocenie organu decyzja jest także zgodna z przepisami odrębnymi. Mając powyższe na uwadze organ stwierdził, że zamierzenie spełnia wymogi określone w art. 61 ust. 1 pkt 1-5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Organ wskazał, że w wyniku zawiadomienia stron postępowania o możliwości zapoznania się z zebranym materiałem dowodowym oraz zgłaszania żądań, I. Sp. z o.o., wniosła uwagi dotyczące uwzględnienia w decyzji o warunkach zabudowy warunków i szczegółowych zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikających z przepisów odrębnych, a w szczególności: obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji oraz wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich. Zwróciła też uwagę na naruszenie interesu osób trzecich oraz interesu publicznego poprzez konieczność przebudowy istniejącego układu drogowego w obrębie ul. [...], ograniczenie jego przepustowości, utrudnienia w ruchu pojazdów do sklepu Ikea, wnosząc o wprowadzenie zapisu w projekcie decyzji w pkt 2.2.2. lit c, tiret drugi z obecnego brzmienia "obsługiwana komunikacja: od ul. [...] i/lub [...] w uzgodnieniu z ZDMiKP" na proponowane brzmienie "obsługa komunikacyjna od ul [...] i/lub [...] w uzgodnieniu z ZDMiKP; przebudowa istniejącego układu drogowego nie może prowadzić do naruszenia praw osób trzecich w zakresie istniejących rozwiązań komunikacyjnych lub prowadzić do ograniczenia przepustowości układu drogowego ul. [...] lub bezpieczeństwa ruchu". Odnosząc się do powyższego organ wskazał, że warunki dotyczące obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji oraz wymagania dotyczące ochrony interesów osób trzecich zostały zawarte odpowiednio w pkt 2.3. i 2.4. przedmiotowej decyzji. Jeśli zaś chodzi o wprowadzenie proponowanych przez stronę zmian w zakresie obsługi komunikacyjnej, organ wyjaśnił, że zgodnie z art. 52 ust. 3 w zw. z art. 64 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie można uzależnić wydania decyzji o ustaleniu warunków zabudowy od zobowiązania się przez wnioskodawcę do spełnienia nieprzewidzianych odrębnymi przepisami świadczeń lub warunków. W odwołaniu od powyższej decyzji S. G. zarzucił jej naruszenie art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez jego błędną interpretację i przyjęcie, że w niniejszej sprawie zachodzą łącznie wszystkie warunki niezbędne do wydania przedmiotowej decyzji. W ocenie odwołującego się, decyzja ta w sposób oczywisty narusza interes osób trzecich - tj. właścicieli działek sąsiadujących z przedmiotową działką. W wyniku realizacji planowanej inwestycji zwiększy się znaczenie ruch komunikacyjny, hałas, emisja spalin w około przedmiotowej nieruchomości. Pojawią się też immisje w postaci nieprzyjemnych zapachów oraz nocnych hałasów, co znaczenie wpłynie na jakość korzystania z działek sąsiadujących i doprowadzi do spadku ich atrakcyjności i wartości. Samorządowe Kolegium Odwoławcze, decyzją z dnia [...] 2016 r., nr [...] utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia wskazało, że decyzja organu I instancji z [...] 2016 r. odpowiada wymogom prawa. Rozstrzygnięcie to określa rodzaj inwestycji -zabudowa usługowa w tym handlowa oraz wskazuje warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu i jego zabudowy wynikające z przepisów odrębnych. W ramach tych ostatnich określono szczegółowe warunki dotyczące wymagań ochrony i kształtowania ładu przestrzennego, ochrony środowiska, zdrowia ludzi, dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej, ustalenia dotyczące obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji, jak również wymagania dotyczące ochrony interesów osób trzecich. W decyzji określono też linie rozgraniczające teren inwestycji, poprzez odwołanie się do załącznika graficznego do decyzji, w którym oznaczono je literami A-Ł na kopii mapy zasadniczej, pozyskanej z państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego. Następnie Kolegium wskazało, że w ramach przeprowadzonej w postępowaniu administracyjnym analizy funkcji oraz cech zagospodarowania terenu, na materiale planistycznym, spełniającym wymogi § 3 ust 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. Nr 164, poz. 1588), organ I instancji wyznaczył prawidłowo obszar analizowany wokół terenu inwestycji, obejmujący trzykrotność frontu działki, na której planowana jest inwestycja. Wyjaśnienia dotyczące sposobu wyznaczenia przez organ I instancji obszaru analizowanego są przy tym wyczerpujące. W części tekstowej analizy urbanistycznej, jaki i w samej decyzji znalazły się stwierdzenia opisowe dotyczące charakteru istniejącej zabudowy. Kolegium wskazało, że z analizy wyznaczonego obszaru dokonanej przez organ I instancji wynika, że działka inwestora jest położona w terenie o funkcji zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej i wielorodzinnej, funkcji handlowej i usługowej, a także produkcyjnej. Z zestawienia rodzajów zabudowy stwierdzonej w obszarze analizowanym i objętej wnioskiem inwestora nie można wyprowadzić konkluzji o ich wzajemnej sprzeczności. W ocenie Kolegium w sprawie spełniony został wymóg kontynuacji funkcji czyli tzw. "dobrego sąsiedztwa". Odnosząc się do kwestii zgodności nowej zabudowy z zabudową istniejącą w zakresie linii zabudowy, Kolegium wskazało, że wyznaczając linię dla planowanej zabudowy w załączniku graficznym Nr 1 do zaskarżonej decyzji kierowano się regulacją zawartą w przepisie §4 ust. 4 rozporządzenia. Nieprzekraczalna linia zabudowy wyznaczona została prawidłowo i odpowiada układowi zabudowy występującemu w obszarze analizowanym. Odnośnie ustalenia wskaźnika powierzchni zabudowy, Kolegium podniosło, że przeprowadzona analiza wskazuje, że na obszarze nią objętym średni współczynnik dla tej zabudowy wynosi 26 %. W celu ustalenia warunków zabudowy dla przedmiotowego zamierzenia nawiązano do wskaźników zabudowy wśród zabudowy o funkcji zbieżnej z projektowaną, średni wskaźnik wynosi 33 %, przy czym wartość wskaźników skazuje duże zróżnicowanie od 3% do 69%. W toku analizy przyjęto minimalny wskaźnik zabudowy dla funkcji tożsamej wynoszący 3 % i maksymalny 37%, ustalony dla najbliżej zlokalizowanego obiektu handlowo-usługowego "[...]". Wskaźnik ten w niewielkim stopniu przekracza wartość średnią dla tego rodzaju zabudowy - 33%. W obszarze analizowanym nie jest wykształcona żadna charakterystyczna cecha wskaźnika, która jako dominująca powinna być kontynuowana. Jest to spowodowane przede wszystkim zróżnicowaniem zabudowy działek. Okoliczności te wynikające z analizy urbanistycznej oraz treści decyzji uzasadniają zdaniem Kolegium wyznaczenie tego parametru na poziomie wskazanym w decyzji. Przechodząc do ustaleń dotyczących szerokości elewacji frontowej Kolegium wskazało, że z analizy obszaru wynika, że średnia szerokość elewacji frontowej dla budynków handlowych i usługowych położonych w wyodrębnionym urbanistycznym obszarze usług komercyjnych i innych form aktywności gospodarczej wynosi 49 m, co z tolerancją 20 % daje przedział od 39 m do 59 m. Uwzględniając znaczną szerokość terenu objętego wnioskiem 106 m, a także duże zróżnicowanie elewacji frontowych od 9,5 m do 152 m odrzucono wyliczony przedział i skorzystano z zapisu § 6 ust. 2 cyt. rozporządzenia. Ustalono, że w analizowanym obszarze aktywności gospodarczej występują budynku o szerokościach frontowych 152 m i 151 m większej niż wnioskowana przez inwestora szerokość maksymalna 80 m. Zatem przyjęto 39 m jako wartość minimalną, a za wartość maksymalną uznano wnioskowaną przez inwestora szerokość. Jeśli natomiast chodzi o wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej, to z analizy wynika, że parametr ten jest znacznie zróżnicowany w obszarze analizowanym i wynosi od 3-5 m do 33, tworzy uskok. Średnia natomiast wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej na obszarze analizowanym wynosi 9 m. Przyjęcie tej wysokości jako wyznacznika nowej zabudowy nie nawiązywałoby do wysokości pobliskich budynków usługowych i handlowych, dlatego skorzystano z możliwości wyznaczenia innej wysokości. W toku analizy ustalono, że w najbliższym sąsiedztwie na działce [...] po północnej stronie wnioskowanego terenu zlokalizowany jest obiekt usługowy, którego wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej wynosi 10 m do attyki. Wartość ta w niewielkim stopniu przekracza wartość średnią dla tego rodzaju zabudowy (9 m). W ocenie Kolegium tak ustalona maksymalna wysokość planowanej inwestycji nie wpłynie na zachwianie ładu przestrzennego i nie będzie się wyróżniała na tle istniejącej zabudowy. Jako wartość minimalną przyjęto zaś 3,5 m od attyki nawiązując do położonego w najbliższym sąsiedztwie budynku usługowo-magazynowego na działce [...] Następnie Kolegium wskazało, że geometria dachu została ustalona zgodnie z § 8 rozporządzenia. Nie ustalono wysokości kalenicy oraz jej kierunku z uwagi na znikomy kąt nachylenia dachu układu połaci. W opisanych okolicznościach, zdaniem Kolegium, wszystkie przyjęte w zaskarżonej decyzji parametry, cechy i wskaźniki wnioskowanej zabudowy znajdują swoją podstawę w odpowiednich elementach zabudowy o podobnym przeznaczeniu istniejącym w obszarze analizowanym. W przedmiotowej sprawie doszło również do spełnienia przez inwestora pozostałych warunków przewidzianych dyspozycją art. 61 ust. 1 pkt 2-5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Działka objęta zamierzeniem inwestycyjnym ma zapewniony dostęp do drogi publicznej, a uzbrojenie terenu jest wystarczające dla planowanej inwestycji, co potwierdzają uzyskane od zarządców mediów stosowne zapewnienia. Teren nie wymaga też uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne, a planowane zamierzenie jest zgodne z przepisami odrębnymi. Odnosząc się do zarzutów odwołania, Kolegium wskazało, że przedmiotem oceny w postępowaniu o wydanie decyzji ustalającej warunki zabudowy nie są zagadnienia związane z wpływem planowanej inwestycji na korzystanie z nieruchomości sąsiadujących. Natomiast dochodzenie konkretnej ochrony prawnej w kwestiach związanych z ewentualnymi uciążliwościami inwestycji, zwiększonym natężeniem ruchu, hałasem, immisjami, powinno nastąpić na etapie postępowania w sprawie pozwolenia na budowę. Organ odwoławczy, odnosząc się do kwestii spadku wartości i atrakcyjności sąsiednich nieruchomości wskazał, że decyzja o warunkach zabudowy nie rozstrzyga jeszcze o przeprowadzeniu inwestycji, ale uznaniu ją za dopuszczalną i otwiera drogę do procesu budowlanego. W związku ze wskazano przez inwestora maksymalną powierzchnią zabudowy wynoszącą 2500m2 dla wnioskowanej inwestycji nie istniała potrzeba przeprowadzania oceny oddziaływania na środowisko. Kolegium wskazało też, że decyzja o warunkach zabudowy nie rodzi żadnych praw do terenu, nie narusza praw właścicieli i uprawnień osób trzecich, jej podjecie nie wymaga zgody właścicieli sąsiednich nieruchomości, a jej wydanie nie przesądza o zgodności inwestycji z przepisami techniczno-budowlanymi. Podniosło też, że postanowienia decyzji o warunkach zabudowy powinny określać jedynie warunki ochrony uzasadnionych interesów osób trzecich, a nie władczo przesądzać o spełnieniu tych wymagań. Wskazało w związku z tym, że postanowienia dotyczące interesów osób trzecich zamieszczono w punkcie 2.4 kwestionowanej decyzji. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy na powyższą decyzję S. G. zarzucił jej naruszenie przepisu art. 61 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez jego błędną interpretację i przyjęcie, że w niniejszej sprawie zachodzą łącznie wszystkie warunki niezbędne do wydania przedmiotowej decyzji. Skarżący ponowił argumentację zawartą w odwołaniu wskazując, że decyzja organu I instancji w sposób oczywisty narusza interesy osób trzecich. W wyniku realizacji inwestycji zwiększy się bowiem znacząco ruch komunikacji, hałas, czy też emisja spali wokół przedmiotowej nieruchomości.Pojawią się też immisje w postaci nieprzyjemnych zapachów oraz nocnych hałasów. Wszystko to wpłynie na spadek wartości i atrakcyjności działek sąsiadujących. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasową argumentacje. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Ocena zaskarżonej decyzji przeprowadzona w zakresie wynikającym z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) i art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej zwaną: "p.p.s.a.", jak i poprzedzającej ją decyzji, nie potwierdza, aby w toku postępowania administracyjnego uchybiono przepisom postępowania, jak i prawa materialnego, co uzasadniałoby uchylenie zaskarżonej decyzji. Wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe w przypadku łącznego spełnienia warunków określonych w art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, zwanej dalej: u.p.z.p., W świetle zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego należy podzielić stanowisko organów obu instancji, że dla objętej postępowaniem inwestycji warunki te zostały łącznie spełnione. Spełnienie tych warunków zostało przy tym stwierdzone po przeprowadzeniu analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w prawidłowo wyznaczonym obszarze analizowanym, której wyniki zawierające treść tekstową i graficzną stanowią załączniki do decyzji organu pierwszej instancji. Organy zebrały zebrany pełny materiał dowodowy. Zaskarżona decyzja została wystarczająco uzasadniona, w szczególności odniesiono się w sposób wyczerpujący do wszelkich zarzutów zgłaszanych w toku postępowania. Należy uznać, ze obszar analizowany został prawidłowo wyznaczony. Na s. 353-365 akt I instancji znajduje się dokładna analiza, w której określono szczegółowo funkcje nieruchomości występujące w obszarze analizowanym. Wobec występowania w obszarze analizowanym funkcji handlowej i licznych usług nieuciążliwych, prawidłowo stwierdzono kontynuację funkcji handlowej i usług nieuciążliwych (odpiek pieczywa). Prawidłowo wyznaczono linię zabudowy z powołaniem na przepis § 4 ust. 3 - uskokowy przebieg granicy pasa drogowego ul. [...] w jej południowej części- ustalając obowiązującą linie zabudowy jako przedłużenie linii zabudowy budynku usługowego, usytuowanego na działce nr [...] w obr. [...], w odległości 3 m od pasa drogowego, co w odniesieniu do zewnętrznej krawędzi jezdni ul. [...], znajdującej się wys. południowo-wschodniej przedmiotowej działki daje odległość 17 m. Szczegółowo wyjaśniono sposób ustalenia wielkości powierzchni zabudowy działki z powołaniem na § 5 ust. 2 rozporządzenia. - wyznaczając inny wskaźnik, niż średni wskaźnik dla analizowanego obszaru osoba sporządzająca analizę prawidłowo to umotywowała opierając się na przeprowadzonej analizie, W zakresie szerokości elewacji frontowej - prawidłowo umotywowano odstąpienie od opierania się na średniej szerokości elewacji frontowej w obszarze analizowanym. Również w zakresie wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej prawidłowo umotywowano wyznaczenie innej wysokości niż wynika to z analizy. Co do geometria dachu - nie określono wysokości kalenicy głównej, układu połaci dachowych oraz kierunku głównej kalenicy z uwag na niewielki kąt nachylenia połaci dachu - 5 stopni- Nie budzą wątpliwości również ustalenia co do spełniania przez planowaną inwestycję wymogów określonych w art. 61 ust. 1 pkt 2-5 u.p.z.p. Odnosząc się do zarzutów skargi wskazać należy, że niewątpliwie generalnie każda dodatkowa inwestycja realizowana w już istniejącej zabudowie zawsze będzie powodować pewne niedogodności. Zauważyć jednak wypada, że żaden przepis nie zawiera uprawnień pozwalających na ograniczanie zabudowy na działkach sąsiednich z powodu pojawienia się dyskomfortu w dalszym zamieszkiwaniu lub prowadzeniu działalności gospodarczej. O ile więc z życiowego punktu widzenia wydaje się być zrozumiałym dążenie sąsiadów terenu objętego inwestycją do zagwarantowania sobie niepogarszania dotychczasowego komfortu korzystania z własnych nieruchomości (m.in. poprzez niezwiększanie ruchu na drodze publicznej), o tyle nie może to być przesłanką o charakterze prawnym, powodującą odmowę wydania pozytywnej decyzji. Kwestie powstania uciążliwości komunikacyjnych, wzmożenie hałasu, a także spadek wartości nieruchomości sąsiednich i uregulowania tego dotyczące, będą przedmiotem badania w postępowaniu o pozwolenie na budowę. Ustalenia decyzji o warunkach zabudowy nie wpływają bowiem na ocenę, czy planowana inwestycja będzie uciążliwa dla skarżącej i otoczenia. Decyzja ta określa jedynie, czy dana inwestycja jest w danym miejscu możliwa i jeśli tak - jakie warunki i zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy są dopuszczalne. Z powyższych względów skarga podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 p.p.s.a.