II SA/Bd 914/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Elżbieta Piechowiak po rozpoznaniu w dniu 9 października 2012r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania postanowienia w sprawie ze skargi P. K. na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2012 r., nr [...] w przedmiocie wznowienia postępowania w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia. P. K. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy skargę na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2012 r., nr [...] , utrzymujące w mocy postanowienie z dnia [...] maja 2012r. Nr [...] , którym Starosta [...] odmówił wznowienia postępowania zakończonego decyzją ostateczną Starosty [...] z dnia [...] lipca 2008r. nr [...] , znak [...] w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. W skardze zawarty został wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia, który nie został przez skarżącego poparty żadną argumentacją. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje: Obowiązującą zasadą jest, iż wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu. Na podstawie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn. Dz. U. z 2012r. poz. 1270) Sąd może na wniosek strony wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonej decyzji, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z przywołanego przepisu jednoznacznie wynika, że podstawą do wstrzymania wykonania decyzji są wskazane przez ustawodawcę okoliczności, do wskazania i rzeczowego uzasadnienia których zobowiązany jest wnioskodawca. Zwrócić uwagę należy, iż przedmiot wstrzymania stanowić mogą jedynie takie akty lub czynności które mają przymiot wykonalności, zatem nadające się do wykonania. Charakter taki posiadają jedynie decyzje (postanowienia) stwierdzające lub też stwarzające względem adresat określone uprawnienia lub też obowiązki. W sprawie podlegającej rozpoznaniu, przedmiot postępowania stanowi postanowienie odmawiające wznowienia postępowania. Z uwagi na charakter tego rozstrzygnięcia nie zachodzi przesłanka wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Postanowienie powyższe, jako postanowienie odmowne nie stwarza po stronie adresata obowiązku, ani uprawnienia, nie wywołuje zatem skutków materialnoprawnych. Zwrócić uwagę należy, iż cechy wykonalności nie posiadają co do zasady decyzje i postanowienia odmowne. Jak zatem wskazano, akt stanowiący przedmiot zaskarżenia w niniejszej sprawie, nie podlegając wykonaniu, nie wywołuje względem jego adresatów skutków materialnoprawnych i tym samym jego wykonanie nie może podlegać wstrzymaniu. Podkreślenia wymaga ponadto, że to wnioskodawca zobowiązany jest do rzeczowego uzasadnienia swojego wniosku, poprzez poparcie go twierdzeniami, tezami oraz stosowanymi dokumentami na okoliczność spełnienia tychże ustawowych przesłanek udzielenia ochrony tymczasowej, skarżący tymczasem nie przedstawił żadnych argumentów uzasadniających, zdaniem skarżącego, zasadności wniosku. W związku z powyższym, na podstawie art. 61 § 3 a contrario ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji postanowienia.