II SA/Bd 915/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Grzegorz Saniewski po rozpoznaniu w dniu 5 lutego 2013 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku J. M. o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi J. M. na uchwałę Rady Miejskiej w [...] z dnia [...]r. w przedmiocie realizacji prawomocnego rozstrzygnięcia nadzorczego nr [...] Wojewody [...] postanawia odmówić przyznania prawa pomocy. Postanowieniem z dnia 30 października 2012r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy odrzucił skargę J. M. na uchwałę Rady Miejskiej w [...] z dnia [...] r. w przedmiocie realizacji prawomocnego rozstrzygnięcia nadzorczego nr [...] Wojewody[...]. W dniu 20 grudnia 2012r. skarżący złożył wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie na rzecz skarżącego adwokata lub radcy prawnego Jak wynika z treści formularza wniosku o przyrzynanie prawa pomocy we wspólnym gospodarstwie domowym zamieszkuje z żona oraz dwoma pełnoletnimi synami. Comiesięczny dochód skarżący określił na kwotę [...] zł brutto. Jako posiadany majątek skarżący zadeklarował mieszkanie 48 m2. Jednocześnie skarżący podkreślił, że nie posiada innych nieruchomości, jak również oszczędności oraz przedmiotów wartościowych. Jako ponoszone comiesięczne wydatki, skarżący wskazał konieczność spłaty zaciągniętych kredytów na łączną miesięczną kwotę [...] zł. Postanowieniem z dnia 18 stycznia 2013r. Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy oddalił wniosek skarżącego o przyznanie mu prawa pomocy w zakresie całkowitym. W złożonym od powyższego postanowienia sprzeciwie skarżący wskazał, że "nie stać go na opłaty sądowe i dlatego złożył wniosek do WSA o pomoc" nie przedstawiają jednak na tą okoliczność żadnych argumentów. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje: Zgodnie z art. 260 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn. Dz. U. z 2012r. poz. 270 - dalej powoływana jako "p.p.s.a."), w razie wniesienia sprzeciwu, który nie został odrzucony, zarządzenie lub postanowienie, przeciwko któremu został on wniesiony, traci moc a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez Sąd na posiedzeniu niejawnym. W świetle art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a., przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie całkowitym następuje wówczas, gdy wykaże ona, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, w zakresie natomiast częściowym, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Z przepisu tego wyraźnie wynika, iż jedynym kryterium, jakim kieruje się Sąd rozpatrując wniosek strony w tym przedmiocie są możliwości zarobkowe i sytuacja finansowa strony. Powołany przepis nie pozostawia również wątpliwości co do tego, że inicjatywa dowodowa zmierzająca do wykazania, iż zachodzą przesłanki pozytywne do uwzględnienia wniosku, spoczywa na wnioskodawcy. To wnioskodawca zatem obowiązany jest rzetelnie i rzeczowo przedstawić swoją sytuację majątkową w sposób umożliwiający jej ocenę. Jak wynika z zawartych w przedłożonym przez skarżącego formularzu wniosku o przyznanie prawa pomocy informacji, skarżący prowadzi wraz z żoną oraz pełnoletnimi synami wspólne gospodarstwo domowe, przy czym dochód skarżący określił na kwotę [...] zł brutto. Jako konieczne, ponoszone comiesięcznie wydatki skarżący zadeklarował kwotę [...] zł z tytułu spłacanych kredytów.. Skarżący nie wskazał przy tym żadnych szczególnych wydatków uszczuplających jego comiesięczny budżet, jak również innych szczególnych okoliczności uzasadniających prawo pomocy. Podkreślenia wymaga, że szczególnie wnosząc sprzeciw, skarżący miał szanse przekonać sąd, iż winien znaleźć się w gronie beneficjentów prawa pomocy, w sprzeciwie jednak nie zawarte zostały żadne informacje istotne z punktu widzenia prawa pomocy. Podkreślenia wymaga okoliczność, iż rozpoznając wniosek o przyznanie prawa pomocy brana jest jedynie pod uwagę bieżąca sytuacja majątkowa i rodzinna strony. Powyższe wynika z samego celu instytucji prawa pomocy, jakim jest wsparcie tych osób, których sytuacja majątkowa jest taka, że nie są one w stanie same ponieść kosztów toczącego się postępowania, a to pozbawiłoby je możliwości skorzystania z konstytucyjnie zagwarantowanego prawa do sądu. Tym samym ma ona charakter wyjątkowy. Prawo pomocy w pierwszej kolejności winno być przyznawane osobom bezrobotnym, bez stałego źródła dochodu i bez majątku. W omawianej sprawie taka sytuacja natomiast nie występuje, skarżący oraz jego małżonka bowiem otrzymują stałe świadczenie emerytalne oraz wynagrodzenie za pracę w Zespole Szkół Specjalnych w[...]. Jak wynika z porównania wysokości tych świadczeń oraz wskazanych przez skarżącego comiesięcznych wydatków – po ich opłaceniu skarżącemu pozostają jeszcze środki pieniężne umożliwiające opłacenie kosztów toczącego się postępowania. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.