II SA/Bd 918/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Wiesław Czerwiński Sędziowie: Sędzia WSA Grażyna Malinowska – Wasik (spr.) Asesor WSA Anna Klotz Protokolant Magdalena Tambelli po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 5 grudnia 2006 r. sprawy ze skargi Marioli K. na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] 2006 r., nr [...] w przedmiocie stanowiska wierzyciela w zakresie zgłoszonych zarzutów oddala skargę. II SA/Bd 918/06 UZASADNIENIE Decyzją ostateczną z dnia [...] 2000 r. nr [...] wydaną na podstawie ustawy z dnia 4 września 1997 r. (Dz. U. nr 123, poz. 781 ze zm.) Starosta G. orzekł o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego działki nr [...] o powierzchni 6,92 ha, kw. [...], położonej w Ś., gmina G. w prawo własności przysługujące Marioli K. oraz o uiszczeniu opłaty z tytułu nabycia własności powyższej nieruchomości w ratach płatnych przez 5 lat, z jednoczesnym ustaleniem wysokości opłaty w 2000 r. w kwocie 7421,20 zł. W kolejnych latach 2001-2004, jak wynika z kierowanych przez Starostę do Marioli K. zawiadomień wyznaczających terminy płatności raty, opłaty wyniosły odpowiednio 8225,80 zł, 8678,20 zł, 8843,10 zł, 8913,80 zł. Po bezskutecznym wysłaniu do Marioli K. w dniu [...] 2006 r. w trybie art. 15 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2005 r., Nr 229, poz. 1954) upomnienia wzywającego ją, pod rygorem skierowania sprawy na drogę postępowania egzekucyjnego, do wykonania w terminie 7 dni od otrzymania upomnienia wynikającego z wyżej wymienionej decyzji obowiązku uiszczenia zaległych rat opłaty wraz z odsetkami w łącznej kwocie 64634,25 zł, wystawiono w Starostwie Powiatowym w G. w dniu [...] 2006 r. dwa tytuły wykonawcze, które przekazano organowi egzekucyjnemu - Naczelnikowi Urzędu Skarbowego w G. z wnioskiem o wszczęcie egzekucji. W dniu [...] 2006 r. do Starostwa Powiatowego w G. wpłynęło pismo Marioli K. zatytułowane jako zarzuty w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego, zaś w dniu [...] 2006 r. pismo wyżej wymienionej o identycznej treści przesłał do Starostwa organ egzekucyjny celem wypowiedzenia się na podstawie art. 34 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. co zasadności i wymagalności egzekwowanego obowiązku. We wskazanym piśmie Mariola K. wniosła o zawieszenie postępowania egzekucyjnego i zwrot zajętych środków pieniężnych powołując się na toczące się w Starostwie Powiatowym postępowanie w przedmiocie rozpoznania i rozstrzygnięcia złożonych przez nią wniosków, w tym wniosków oddłużeniowych. Postanowieniem z dnia [...] 2006 r. nr [...], powołując się na art. 123 k.p.a. w związku z art. 34 § 1a ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji Starosta G. uznał za niedopuszczalne zgłoszenie zarzutów w sprawie prowadzonej egzekucji stwierdzając jednocześnie, iż istnieje obowiązek egzekwowania należności. W uzasadnieniu postanowienia Starosta wskazał, iż Mariola K., mimo wielokrotnego wysyłania upomnień i wezwań do zapłaty, w tym ostatniego w dniu [...] 2006 r. nie wywiązała się z nałożonego decyzją ostateczną z dnia [...] 2000 r. obowiązku. Nadto podał, że zobowiązana wystąpiła do Starosty G. z wnioskiem o umorzenie odsetek i zmiany wymienionej decyzji z dnia [...] 2000 r. przekształcającej prawo użytkowania wieczystego w prawo własności, w związku z czym organy I i II instancji wydały w tej sprawie rozstrzygnięcia, a ostatnio w dniu [...] 2006 r. W związku z powyższym organ uznał za nietrafne kwestionowanie przez zobowiązaną zasadności egzekwowania należności. W zażaleniu na postanowienie organu I instancji (nazwane odwołaniem) Mariola K. wniosła o jego uchylenie i przekazanie sprawy temu organowi do ponownego rozpatrzenia. Podobnie, jak w zarzutach podniosła, iż postępowanie egzekucyjne wszczęto mimo nierozpoznania przez Starostę jej wniosków. Zarzuciła również, iż kwestionowane postanowienie wydane zostało przez osobę nieuprawnioną. W dniu [...] 2006 r. Wojewoda [...]. wydał postanowienie nr [...] utrzymujące zaskarżone postanowienie w mocy. W uzasadnieniu swego postanowienia organ II instancji stwierdził, iż organ I instancji prawidłowo ocenił sytuację i orzekł o niedopuszczalności zgłaszania zarzutów, bowiem zobowiązana kwestionuje należność określoną w decyzji ostatecznej Starosty G. z dnia [...] 2000 r., od której przysługiwał środek zaskarżenia oraz, iż złożyła ona wniosek o zmianę tej decyzji. Poza tym organ wskazał, iż w zarzutach wyżej wymieniona nie podniosła żadnych okoliczności znajdujących podstawę w art. 33 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. Powyższe postanowienie Mariola K. zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy wnosząc o jego uchylenie. W skardze zarzuciła wydanie przez Wojewodę rozstrzygnięcia z naruszeniem przepisów procedury administracyjnej, w tym art. 6, 7 i 8 k.p.a. nie precyzując na czym naruszenie ma polegać. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny nie będąc związany granicami skargi zważył, co następuje: Zarzuty w postępowaniu egzekucyjnym są środkiem prawnym ochrony zobowiązanego przed naruszeniem podstawowych zasad tego postępowania, jak również przed prowadzeniem egzekucji w sytuacji jej niedopuszczalności. Podstawę zarzutów mogą stanowić tylko okoliczności wymienione w art. 33 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia trafnie wskazano, iż w piśmie z dnia [...] 2006 r. zatytułowanym jako zarzuty skarżąca nie podała żadnej przyczyny ich wniesienia, która znalazłaby oparcie w art. 33. Mając na uwadze treść powyższego artykułu nie może być skutecznie podnoszony zarzut wszczęcia i prowadzenia z inicjatywy skarżącej postępowania, jak to wynika z akt administracyjnych, zmierzającego do zmiany na podstawie art. 155 k.p.a. decyzji ostatecznej Starosty G. z dnia [...] 2000 r., będącej źródłem wskazanego w tytułach wykonawczych obowiązku zapłaty, jak również w sprawie umorzenia odsetek od nieuiszczonych rat opłaty z tytułu uzyskania własności nieruchomości. O braku wymagalności obowiązku zapłaty można mówić dopiero w przypadku uzyskania decyzji wydłużającej okres płatności należności lub umarzającej należność (art. 33 pkt 2 ustawy). Tymczasem mimo prowadzonego w powyższym zakresie od 2003 r. postępowania skarżąca nie uzyskała pozytywnego dla siebie rozstrzygnięcia. Podlega więc wykonaniu decyzja ostateczna obligująca skarżącą do uiszczenia opłaty w ratach płatnych przez 5 lat, z którego to obowiązku skarżąca się nie wywiązała. Wymagalna też jest kwota odsetek, o które zaległa należność uległa zwiększeniu. Trafne jest zatem zajęte przez wierzyciela – Starostę G. w postanowieniu z dnia [...] 2006 r. stanowisko, iż istnieje obowiązek egzekwowania objętych tytułami wykonawczymi kwot, co oznacza brak przeszkód w prowadzeniu czynności egzekucyjnych. Nie podziela natomiast Sąd stanowiska organu II instancji, iż zaistniały wynikające z art. 34 § 1a ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. przesłanki do uznania przez organ I instancji zgłoszonego przez skarżącą zarzutu za niedopuszczalny. Decyzja, z której wynika obowiązek podjęcia egzekucji jest bowiem decyzją ostateczną (nie była zresztą zaskarżona), zaś postępowanie zmierzające do jej zmiany jest postępowaniem nowym prowadzonym w trybie nadzwyczajnym, w którym skarżąca pragnie uzyskać wydłużenie okresu spłat nie kwestionując wysokości łącznej kwoty opłaty. Poza tym, jak wyżej wskazano, zgłaszany przez skarżącą zarzut nie spełnia kryterium żadnej z przesłanek wymienionych taksatywnie w art. 33 ustawy w związku z czym nie zaistniała również wymagana w § 1a art. 34 sytuacja – rozpatrywania zarzutu zobowiązanego w odrębnym postępowaniu administracyjnym. Uznając, iż powyższa wadliwość nie zmienia ogólnie negatywnego, wyrażonego w postanowieniu z dnia [...] 2006 r. Starosty G., stanowiska wierzyciela wobec kwestionowania przez skarżącą prowadzenia czynności egzekucyjnych, które to stanowisko równoznaczne z niedopatrywaniem się przeszkód w dalszych czynnościach egzekucyjnych pozostaje w zgodzie z prawem, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) orzekł o oddaleniu skargi. Sąd nie podzielił zarzutów skargi dotyczących naruszenia przed podjęciem zaskarżonego postępowania przepisów procedury administracyjnej. Za nietrafny uznał także zarzut braku legitymacji Kierownika Wydziału Geodezji, Kartografii, Katastru i Gospodarki Nieruchomościami Starostwa Powiatowego w G. do wydania w dniu [..] 2006 r. w imieniu Starosty postanowienia.