II SA/Bd 918/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Renata Owczarzak po rozpoznaniu w dniu 30 listopada 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi B. L. na pismo Starosty T. z dnia [...] czerwca 2010 r. nr [...] w przedmiocie dofinansowania ze środków Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych postanawia odrzucić skargę. Pismem z dnia 13 lipca 2010 r. B. L. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy skargę na pismo Starosty T. z dnia [...] czerwca 2010 r., nr [...], w którym skarżony organ podtrzymał negatywne stanowisko zajęte przez Powiatowe Centrum Pomocy Rodzinie w T. w kwestii wniosku skarżącej o dofinansowanie likwidacji barier architektonicznych ze środków Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 58 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r., Nr 153, poz.1270 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", sąd administracyjny odrzuca skargę, jeżeli sprawa nie należy do jego właściwości. Niedopuszczalność skargi z powodu braku właściwości sądu administracyjnego ma miejsce wówczas, gdy skarga dotyczy aktu lub czynności nieobjętych zakresem właściwości sądu administracyjnego, jak też gdy została wniesiona w sprawie wyłączonej z zakresu właściwości tego sądu albo podlegającej kognicji sądu powszechnego. Przepis § 14 ust. 1 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 25 czerwca 2002 r. w sprawie określenia rodzajów zadań powiatu, które mogą być finansowane ze środków Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych (Dz. U. z 2002 r., Nr 96, poz. 861 ze zm.) wyraźnie wskazuje, iż podstawę dofinansowania zadań ze środków Funduszu stanowi umowa zawarta przez starostę (prezydenta miasta na prawach powiatu) z osobą niepełnosprawną lub jej przedstawicielem ustawowym, osobą fizyczną prowadzącą działalność gospodarczą, osobą prawną lub jednostką organizacyjną nieposiadającą osobowości prawnej. Dofinansowanie następuje więc w drodze czynności cywilnoprawnej, której stronami są starosta oraz podmiot ubiegający się o środki finansowe z Funduszu, nie zaś w formie jakiegokolwiek aktu administracyjnego lub czynności organu administracji publicznej o charakterze władczym. Tym samym, wbrew twierdzeniom skarżącej, odmowa zawarcia stosownej umowy dotyczącej dofinansowania nie stanowi aktu czy też czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., lecz jedynie negatywną odpowiedź na złożoną ofertę zawarcia umowy cywilnoprawnej. Zauważyć również należy, że cywilnoprawna forma działania gwarantuje organowi swobodę decydowania o dofinansowaniu ze środków Funduszu. Podmiot ubiegający się o dofinansowanie nie może bowiem skutecznie domagać się zbadania legalności czy też zasadności odmowy dofinansowania w drodze środków zaskarżenia przewidzianych w postępowaniu administracyjnym lub sądowoadministracyjnym. Z uwagi na powyższe Sąd uznał, iż w niniejszej sprawie skargą objęta została czynność niepodlegająca kontroli w toku postępowania sądowoadministracyjnego, związana z realizacją przez organ administracji publicznej zadań w formie cywilnoprawnej. Tym samym skarga została wniesiona w sprawie nieobjętej zakresem właściwości sądu administracyjnego, co musiało skutkować jej odrzuceniem na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a.