II SA/Bd 919/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jan Grzęda Sędzia WSA Grażyna Malinowska-Wasik Asesor WSA Anna Klotz (spr.) Protokolant Magdalena Gadecka po rozpoznaniu w dniu 1 grudnia 2004 r. na rozprawie sprawy ze skargi M. W. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w B. z dnia [...] 2004 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania równoważnika pieniężnego za brak lokalu 1. uchyla zaskarżoną decyzję, 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu. II SA/Bd 919/04 UZASADNIENIE M. W. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy skargę na decyzję Komendanta Wojewódzkiej Policji w B. z dnia [...] 2004r. nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Komendanta Miejskiego Policji we W. z dnia [...] 2004r. nr [...] o odmowie przyznania równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego za okres od 15 marca 1999r. do 15 lutego 2003r. Rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] 1999r. Komendanta Wojewódzkiego Policji w B., M. W. został mianowany z dniem [...] 1999r. na stanowisko młodszego specjalisty Sekcji I Wydziału Kryminalnego Komendy Wojewódzkiej Policji w B., a następnie na podstawie rozkazu personalnego nr [...] z dnia [...] 2003r. Komendanta Wojewódzkiego Policji w B. z dniem [...] 2003r. został zwolniony ze służby w Policji. Dnia [...] 2004r. skarżący złożył oświadczenie mieszkaniowe do ustalenia uprawnień do równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego za okres od [...] 1999r. do [...] 2003r., gdy pozostawał na etacie policyjnym KWP w B.. Jako osoby zamieszkujące w lokalu wskazał siebie, żonę A. W. oraz córkę M. W. Komendant Miejski Policji we W. decyzją nr [...] z dnia [...] 2004r. odmówił zainteresowanemu przyznania równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego za wnioskowany okres, uzasadniając swoją decyzję posiadaniem przez niego prawa do lokalu mieszkalnego w miejscu pełnienia służby. Organ I instancji w uzasadnieniu swojej decyzji stwierdził, że żaden z rozkazów personalnych na mocy których skarżący pełnił służbę w okresie od [...] 1999r. - [...] 2003r. w KWP w B. nie określił miejsca pełnienia służby tj. miejsca wykonywanych czynności służbowych. Rozkazy określają jedynie podległość służbową skarżącego KWP w B. Od tej decyzji M. W. wniósł odwołanie do Komendanta Wojewódzkiego Policji w B., w którego uzasadnieniu wniósł o uchylenie wydanej decyzji. Skarżący podkreślił, że na terenie Komendy Miejskiej Policji we W. nie funkcjonował żaden prawnie umocowany oddział Wydziału Kryminalnego KWP w B., a dyspozycje i polecenia dotyczące trybu, form i zakresu realizowanych zadań otrzymywał od przełożonych Wydziału Kryminalnego. Organ II instancji prowadząc sprawę na etapie postępowania odwoławczego nie ustalił jednoznacznie miejsca pełnienia służby przez skarżącego. Zastępca Naczelnika Wydziału Kryminalnego KWP w B. ustalił, że skarżący czynności służbowe wykonywał w udostępnionych przez KMP we W. pomieszczeniach służbowych. Kilka razy w miesiącu przyjeżdżał do Włocławka celem załatwienia spraw służbowych w ramach delegacji, które były mu wystawiane na podróż z W. do B. i z powrotem. W liście obecności wpisywano zapisek "Del", a podpis w/wym. składał podczas pobytu w B. Z ustaleń poczynionych przez Głównego Księgowego - Naczelnika Wydziału Finansów KWP w B. zawartych w piśmie z dnia 11 sierpnia 2004r., wynika, że skarżący miał polecenia wyjazdów służbowych z miejscowości W. do innych miejscowości, w tym również do B. i okoliczności te potwierdzają dokumenty o stosownych numerach . Organ II instancji, po szczegółowym przeanalizowaniu materiałów w sprawie utrzymał w mocy decyzję Komendanta Miejskiego Policji we W. z dnia [...] 2004r. nr [...] o odmowie przyznania równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego za okres od [...] 1999r. do [...] 2003r. W uzasadnieniu powołał się na art. art.88 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz.U. z 2002r. Nr 7, poz. 58 z póź. zmianami) ) zgodnie z którym policjantowi w służbie stałej przysługuje prawo do lokalu mieszkalnego w miejscowości, w której pełni służbę lub w miejscowości pobliskiej z uwzględnieniem liczby członków rodziny oraz uprawnień wynikających z odrębnych przepisów. Organ powołał się również na art. 92 ust l ustawy o Policji, który stanowi, iż policjantowi przysługuje równoważnik pieniężny za brak lokalu mieszkalnego, jeżeli on sam lub członkowie jego rodziny nie posiadają lokalu mieszkalnego w miejscu pełnienia służby lub w miejscowości pobliskiej. Komendant Wojewódzki Policji w B. stwierdził, że poza sporem pozostaje fakt posiadania przez M. W. prawa do spółdzielczego lokalu mieszkalnego we W. przy ul. [...]. Natomiast istota sprawy sprowadza się do rozstrzygnięcia, czy w okresie od [...] 1999r. - [...] 2003r. miejscem pełnienia służby była B., czy W.. Na podstawie pism: Zastępcy Naczelnika Wydziału Kryminalnego KWP w B., z dnia 20.08.2004r. ([...]), p.o. Naczelnika Wydziału Kryminalnego z dnia 17.07.2002r. oraz pisma Głównego Księgowego Naczelnika Wydziału Finansowego z dnia 11.08.2004r. organ odwoławczy przyjął, że emerytowany funkcjonariusz wykonywał czynności służbowe w pomieszczeniach Komendy Miejskiej Policji we W. Jako kolejną przesłankę na poparcie swoich twierdzeń odnośnie zasadności wydania zaskarżonej decyzji organ przyjął, że M. W. w latach 2000-2002 w okresie, gdy pozostawał na etacie KWP w B. składał oświadczenia mieszkaniowe do ustalenia uprawnień do równoważników pieniężnych za remont lub brak lokalu mieszkalnego oraz ich wysokości. Na mocy decyzji nr [...] z dnia [...] 2000r. Komendanta Wojewódzkiego Policji w B, odwołujący się pobierał równoważnik pieniężny za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego w wysokości trzech norm zaludnienia. Decyzja powyższa wydana została na podstawie art. 91 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990r. o Policji ( Dz.U. Nr 30, poz. 179 z późn. zm). W skardze do Sądu M. W. podtrzymał zarzuty zawarte w odwołaniu i w dalszym ciągu wywodził, iż miejscem pełnienia przez niego służby był Wydział Kryminalny KWP w B. Dlatego też nie zgadza się z decyzją organu odwoławczego. W udzielonej odpowiedzi na skargę organ podtrzymał stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi jako nieuzasadnionej. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. W myśl art.3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.153, poz. 1270 z późn. zm.) - dalej P.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracyjnej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawie skarg na decyzje administracyjne. W ocenie Sądu istota sprawy sprowadza się do stwierdzenia miejsca pełnienia służby przez M. W. Argumenty przytoczone przez organ odwoławczy nie są dla Sądu przekonywujące. Rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] 1999r. Komendanta Wojewódzkiego Policji w B., skarżący został mianowany z dniem [...] 1999r. na stanowisko młodszego specjalisty Sekcji I Wydziału Kryminalnego Komendy Wojewódzkiej Policji w B. W decyzji tej organ nie wskazał miejsca pełnienia służby przez funkcjonariusza. Organ nie przedstawił dowodu, że w latach 1999-2003 została utworzona jednostka organizacyjna w strukturze podległa KWP w B. Brak jest aktu o utworzeniu takiej jednostki ( np. porozumienia zawartego z Komendantem Miejskim Policji we W., a Komendantem Wojewódzkim Policji w B.). Brak jest dowodów na wykonywanie czynności służbowych przez funkcjonariusza we W. (w związku z wykonywaniem czynności służbowych powstają koszty związane z rozmowami telefonicznymi, zużyciem energii, korzystaniem z samochodu służbowego, korespondencją prowadzoną przez funkcjonariuszy - tzw. logistyka). Organ nie podjął się również zebrania dowodów poprzez przesłuchanie świadków ( bezpośrednich przełożonych oraz innych funkcjonariuszy, którzy zdaniem organu wykonywali czynności służbowe we Włocławku. Twierdzenie organu, że skarżący wykonywał czynności służbowe jako funkcjonariusz Wydziału Kryminalnego KWP w B. w Komendzie Miejskiej Policji w B. nie zostało w przekonywujący sposób udowodnione. Wątpliwości może budzić już samo pismo Zastępcy Naczelnika Wydziału Kryminalnego KWP w B. z dnia 19 sierpnia 2004r. [...], którym poinformowany został Naczelnik Wydziału Inwestycji i Remontów KWP w B. , że według listy obecności jak i rejestrów delegacji jednoznaczne określenie miejsca pełnienia pracy przez M. W. nie jest możliwe. Również załączone do pisma kopie list obecności za sporny okres nie usuwają tych wątpliwości. Zdaniem Sądu analiza list obecności nie wskazuje na miejsce pełnienia służby przez skarżącego we Włocławku, wręcz przeciwnie dokumenty te dowodzą, że skarżący pełnił służbę w Wydziale Kryminalnym KWP w B. Są to bowiem listy sporządzone dla powyższej komórki organizacyjnej, a na której ujęci zostali wszyscy funkcjonariusze w niej zatrudnieni. Ponadto z pisma Zastępcy Naczelnika Wydziału Kryminalnego KWP w B. z dnia 9 czerwca 2004r. wynika, że nie jest możliwe dokonanie sprawdzenia zapisów zawartych w listach obecności w zakresie udzielonych delegacji, gdyż zgodnie z obowiązującymi przepisami druki delegacji zostały zniszczone w Archiwum KWP w B. Sprawy nie wyjaśnia również pismo Głównego Księgowego - Naczelnika Wydziału Finansów KWP w B. z dnia 11 sierpnia 2004r., z którego wynika, że skarżący miał polecenia wyjazdów służbowych z miejscowości W. do innych miejscowości, w tym również do B. i okoliczności te potwierdzają dokumenty o stosownych numerach. W aktach sprawy brak jest powyższych dokumentów stwierdzających polecenie wyjazdu, z których wynikałoby, kto udzielał skarżącemu polecenia wyjazdu, jakim środkiem transportu. Być może te ustalenia mogłoby wyjaśnić miejsce pełnienia służby przez M. W. Z uwagi na naruszenie zasad zawartych w art. 75 § 1 i 77§ 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. Nr 98 z 2000r. poz.1071 z późn. zm.) - dalej: k.p.a., zgodnie z którymi jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem, w szczególności dowodem mogą być dokumenty, zeznania świadków, opinie biegłych oraz oględziny, jak również organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy ( art. 77 §1 k.p.a.), Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy działając na podstawie art. 145 §1 pkt 1 lit. c P.p.s.a stwierdził, że powyższe naruszenie przepisów postępowania mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy i uchylił zaskarżoną decyzję. Jednocześnie Sąd orzekł na mocy art. 152 P.p.s.a., że zaskarżona decyzja nie może być wykonana . Rozstrzygnięcie to traci moc z chwilą uprawomocnienia się wyroku.