II SA/Bd 919/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Joanna Janiszewska-Ziołek po rozpoznaniu w dniu 17 grudnia 2024 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [..] z dnia [...] nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie odmowy przyznania dodatku węglowego postanawia odrzucić skargę. Pismem z dnia 26 września 2024 r. [...] ("skarżący") wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] ("SKO") z dnia [...], nr [...] odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania [...] dodatku węglowego. W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej odrzucenie, podnosząc, że skarżący nie jest stroną postępowania, a decyzja z dnia [...] r. nr [...] go nie dotyczy. W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z dnia 5 listopada 2024 r. wezwano skarżącego do usunięcia braków formalnych skargi wniesionej na ww. decyzję SKO z dnia [...] poprzez m.in. określenie naruszenia prawa, bądź indywidualnego interesu prawnego skarżącego w zaskarżeniu decyzji wydanej w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji odmawiającej przyznania [...] dodatku węglowego. W odpowiedzi skarżący wskazał, że jego "interes prawny, który został naruszony to brak otrzymania dodatku węglowego, bezprawną odmową, co oznacza, że zostały naruszone przepisy w tym zakresie, które bezwzględnie dawały możliwość uzyskania prawa do tego dodatku, a rażące naruszenie przepisów prawnych to niewątpliwie przesłanka stwierdzenia nieważności decyzji, lecz organ administracji nie uwzględnił powyższego, a odmówił stwierdzenia nieważności. Powyższe powoduje, że złożenie skargi ze względu na rażące naruszenie przepisów oraz jego interesu prawnego jest w pełni uzasadnione". Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 50 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r., poz. 935 – dalej "p.p.s.a.") uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym, oraz inny podmiot, któremu ustawy przyznają prawo do wniesienia skargi. W okolicznościach sprawy SKO wnosząc o odrzucenie wniesionej skargi wskazało, że skarżący nie był stroną postępowania w przedmiocie odmowy przyznania [...] dodatku węglowego, dlatego decyzja nr [...] z dnia [...] go nie dotyczy. Prawidłowość powyższego stanowiska potwierdzają przedłożone do Sądu akta administracyjne obejmujące zarówno postępowanie dotyczące dodatku węglowego zainicjowane wnioskiem [...], jak i postępowanie w trybie nadzwyczajnym o stwierdzenie nieważności decyzji odmawiającej [...] przyznania wnioskowanego dodatku węglowego, zakończone wydaniem zaskarżonej decyzji z dnia [...] Z akt administracyjnych wynika w szczególności, że [...] w dniu [...] r. wniosła o przyznanie jej dodatku węglowego na podstawie art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 5 sierpnia 2022 r. o dodatku węglowym (t.j. Dz.U. z 2023 r. poz. 141). Decyzją z dnia [...]r. Burmistrz [...] odmówił przyznania jej wnioskowanego dodatku, a SKO – na skutek rozpoznania odwołania wniesionego od ww. rozstrzygnięcia przez [...] - decyzją z dnia [...] r. utrzymało w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. Następnie pismem z dnia 22 czerwca 2024 r. [...] wniosła o stwierdzenie nieważności decyzji z dnia [...] (prawidłowo: [...] – uwaga Sądu) nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania dodatku węglowego. Po rozpatrzeniu ww. wniosku SKO wydało zaskarżoną w przedmiotowej sprawie decyzję z dnia [...] nr [...], którą odmówiło stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...] r. w przedmiocie odmowy przyznania dodatku węglowego. Z powyższego wynika zatem, że w toku prowadzonych przed organami postępowań administracyjnych dotyczących przyznania dodatku węglowego jak i stwierdzenia nieważności decyzji odmawiającej przyznania dodatku węglowego, jedyną stroną postępowania była wnioskodawczyni [...]. [...] nie był natomiast ani adresatem żadnej z wydanych w obu tych postępowaniach decyzji (w tym zaskarżonej decyzji), ani stroną postępowania zakończonego zaskarżoną decyzją, jak również stroną postępowania w przedmiocie przyznania dodatku węglowego. W toku żadnego ze wskazanych postępowań administracyjnych skarżący nie był również w żaden sposób aktywny, co potwierdzają akta administracyjne, w których nie znajduje się jakiekolwiek pismo, które pochodziłoby od skarżącego. Ponadto skarżący nie wykazał, by zaskarżona decyzja dotyczyła bezpośrednio jej indywidualnego interesu prawnego, wynikającego z konkretnej normy prawnej, w szczególności zaś tego by w przedmiotowej sprawie naruszono przepisy, które dawały mu możliwość uzyskania dodatku węglowego – na co powołał się w piśmie skierowanym do Sądu. Odnosząc się do stanowiska skarżącego, wyjaśnić należy, że stroną postępowania prowadzonego w przedmiocie przyznania dodatku węglowego jest wnioskodawca, którym w niniejszej sprawie była [...]. Z treści art. 2 ust. 2 pkt 2 w zw. z ust. 8 ustawy o dodatku węglowym - gdzie wskazano że dodatek przysługuje dla gospodarstwa domowego, rozumianego jako osobę fizyczną oraz osoby z nią spokrewnione lub niespokrewnione pozostające w faktycznym związku, wspólnie z nią zamieszkujące i gospodarujące (gospodarstwo domowe wieloosobowe) - wywieść można dodatkowo, że każdy z członków wieloosobowego gospodarstwo domowego posiada interes prawny do załatwienia sprawy w przedmiocie przyznania dodatku. Niemniej jednak, skarżący nie wykazał również tego by był członkiem gospodarstwa domowego [...], czego nie potwierdza również złożony przez [...] wniosek o przyznanie dodatku węglowego, w którym wskazała ona członków swojego gospodarstwa domowego. Stwierdzić należy zatem, że skarżący nie był stroną postępowania administracyjnego w toku którego wydano zaskarżoną decyzję, ani też stroną postępowania prowadzonego w przedmiocie prawa do dodatku węglowego, a wywodzony przez niego interes prawny, naruszony (jak sam podnosi) brakiem otrzymania dodatku węglowego, nie znajduje oparcia w przepisach prawa materialnego, ponieważ postępowanie w sprawie toczyło się wobec innego podmiotu. Wskazana na wstępie skarga wniesiona została zatem przez podmiot niemający przymiotu strony i nieposiadający legitymacji do jej wniesienia, co czyni wniesioną skargę niedopuszczalną i obliguje Sąd do jej odrzucenia. Z powyższych względów, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.