II SA/Bd 921/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Leszek Tyliński Sędziowie sędzia WSA Wojciech Jarzembski (spr.) sędzia WSA Anna Klotz Protokolant asystent sędziego Jacek Grzegorzewski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 lipca 2015 r. sprawy ze skargi Stowarzyszenia [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w T. z dnia [...] czerwca 2014 r. nr [...] w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia oddala skargę. II SA/Bd 921/14 Uzasadnienie Na podstawie art. 71 ust. 2 pkt 2, art. 75 ust. 1 pkt 4, art. 82 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2013 r., poz. 1235 ze zm.) w zw. § 3 ust. 1 pkt 6 lit. b rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. Nr 213, poz. 1397) oraz art. 104 Kpa po rozpatrzeniu wniosku złożonego przez "A" Sp. z o.o. z siedzibą w W. dnia ... 2014 r. Wójt Gminy K. wydał decyzję określającą środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia polegającego na: budowie elektrowni wiatrowej ""B"" wraz z infrastrukturą towarzyszącą, o mocy nominalnej do 2,5 MW, na działce nr ... w obrębie ewidencyjnym B., w gminie K., w której określił rodzaj i miejsce realizacji przedsięwzięcia, wskazał jakie należy podjąć działania na etapie realizacji i eksploatacji przedsięwzięcia, jakie wymagania dotyczące ochrony środowiska należy uwzględnić w dokumentacji niezbędnej do wydania decyzji o pozwoleniu na budowę, jakie działania dotyczące zapobiegania, ograniczenia i monitorowania oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko należy zrealizować. Odwołanie od decyzji złożyło Stowarzyszenie "C" z siedzibą we W. domagając się uchylenia decyzji i umorzenia postępowania, ewentualnie jej uchylenia i przekazania sprawy organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia i wstrzymania wykonania, decyzji zarzucając naruszenie przepisów ww. ustawy z 3 października 2008 r.: art. 82 ust. 1 w zw. z art. 85 art. 77 ust. 1, 3 i 4, art. 33 ust. 1 pkt 5 oraz art. 79 ust. 1 oraz przepisów Kpa: art. 77 § 1 w zw. z art. 7 i 80, art. 107 § 3, art. 7, 8 i 10. SKO w T. decyzją z ... 2014 r. (...) na podstawie art. 71 ust. 2 pkt 2 ww. ustawy z dnia 3 października 2008 r. oraz art. 138 Kpa utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję , wywodząc że organ I instancji nie naruszył przepisów obowiązującego prawa, a w szczególności przepisów wskazanych w odwołaniu, a uchylenie zaskarżonej decyzji przez organ odwoławczy i umorzenie postępowania pierwszej instancji oznaczałoby, że postępowanie takie jest bezprzedmiotowe. W niniejszej sprawie, sytuacja taka nie ma miejsca, skoro istnieje żądanie wnioskodawczyni o wydanie przedmiotowej decyzji. Bezprzedmiotowość postępowania w sprawie środowiskowych uwarunkowań miałaby miejsce np. gdyby wnioskodawca cofnął swój wniosek. Skargę na decyzję SKO złożyło Stowarzyszenie "D" z siedzibą w miejscowości B. domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji i zasądzenie kosztów postępowania stawiając zarzut naruszenia przepisów postępowania: nieustalenie stron postępowania i przyjęcie, iż liczba stron wynosi więcej niż dwadzieścia, co uzasadnia tryb doręczeń przewidziany w art. 49 kpa na podstawie art. 74 ust 3 ww. ustawy z dnia 3 października 2008 r. co dało w efekcie błędne zastosowanie powyższych przepisów bez ustalenia podstaw faktycznych ich zastosowania, błąd w ustaleniach faktycznych poprzez bezpodstawne przyjęcie wbrew rzeczywistemu stanowi rzeczy, że w niniejszej sprawie nie wpłynęły żadne wnioski i protesty ze strony społeczności lokalnej wymagające rozpatrzenia, co prowadziło do naruszenia art. 85 tej ustawy, błędna ocena oddziaływania inwestycji na środowisko poprzez wybiórcze ograniczenie analizy w tym zakresie do terenu inwestycji, w szczególności nieuwzględnienie istniejących i ciągle powstających na terenie gminy K. i sąsiednich gmin R. C., J., Ś. n/O. kilkudziesięciu elektrowni wiatrowych. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje: W myśl art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014, poz. 1647) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej, przy czym zgodnie z § 2 tegoż artykułu kontrola o której mowa, jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd rozpoznaje sprawę rozstrzygniętą w zaskarżonej decyzji ostatecznej bądź w postanowieniu z punktu widzenia legalności, tj. zgodności z prawem całego toku postępowania administracyjnego i prawidłowości zastosowania przepisów prawa materialnego. Zgodnie natomiast z art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270) uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji bądź postanowienia w całości lub w części następuje wtedy gdy sąd stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Stosownie zaś do przepisów art. 134 § 1 oraz art. 133 § 1 ww. ustawy z 30 sierpnia 2002 r. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy i wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy. W ocenie Sądu analiza akt administracyjnych sprawy prowadzi do wniosku, że organ w zaskarżonej decyzji prawidłowo ustalił stan faktyczny oraz bez naruszenia zastosował przepisy prawa procesowego i materialnego. Podstawę prawną zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji stanowiły m.in. przepisy ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2013 r., poz. 1235 ze zm.)- przywoływana dalej jako "ustawa", regulujące tryb postępowania o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Decyzja taka jest niezbędna dla planowanych przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko bądź przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko (art. 71 ust. 2 ustawy). Po myśli § 2 ust. 1 pkt 5 i § 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. z 2010r., Nr 213, poz. 1397) inwestycja której dotyczy niniejsza sprawa została zaliczona do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, zatem zgodnie z art. 59 ust 1 pkt 1 ustawy realizacja zamierzonego przedsięwzięcia wymagała dokonania, oceny jego oddziaływania na środowisko. Raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko został sporządzony przez inwestora w czerwcu 2013r. Analiza tego dokumentu wskazuje, że zawiera on wszystkie informacje, o których mowa w art. 66 ustawy i uwzględnia charakter przedsięwzięcia. Raport został przygotowany przez podmiot dysponujący fachową wiedzą i doświadczeniem. W ocenie Sądu Raport daje szczegółowe i obszerne odpowiedzi na konkretne pytania, jest wyczerpujący i spójny, spełnia ustawowe wymagania co do jego zawartości, o których stanowi art. 66 ustawy oraz obejmuje wszelkie okoliczności, które (zdaniem organu ochrony środowiska) winien obejmować. Sporządzony został przez osoby mające pełne kompetencje do badania stanu środowiska w terenie, jak i dokonania prognozowanej oceny wpływu planowanej inwestycji na środowisko pod kątem jego składowych, wymienionych w raporcie. Charakterystyka elementów środowiska obejmuje wartości krajobrazowe terenu, jego zainwestowanie, chiropterofaunę, hałas, gleby, gatunki flory, obszary szczególnie chronione (obszar Natura 2000), określenie przewidywanego oddziaływania na środowisko w przypadku wystąpienia poważnej awarii. W raporcie opisano wpływ inwestycji na inne tego typu obiekty znajdujące się w sąsiedztwie. Raport ten poddany został ocenie organu. W toku postępowania zgodnie z art. 77 ust. 1 Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska dokonał uzgodnienia warunków realizacji przedsięwzięcia określając warunki realizacji przedsięwzięcia. Przed wydaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, organ I instancji, zgodnie z art. 77 ust. 1 pkt 2 ustawy uzyskał także opinię organu, o którym mowa w art. 78 ustawy tj. Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego. W ocenie Sądu organ pierwszej instancji uwzględnił wszystkie zawarte we wskazanych uzgodnieniach wymogi, dotyczące zgodności planowanej inwestycji z koniecznością ochrony cennych wartości przyrodniczych i ograniczenia uciążliwości dla terenów sąsiednich, wskazując w prawidłowy sposób wymagania dotyczące ochrony środowiska, które winny zostać uwzględnione w trakcie realizacji inwestycji. Inwestor złożył też wyjaśnienia dotyczące wpływu wysokości wieży 120m na hałas wg raportu z przełożeniem tego na wysokość wieży 125m we wniosku. Postępowanie w przedmiocie wydania zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji z dnia ... 2014 r. zostało przeprowadzone zgodnie z art. 79 ust. 1 ustawy. Celem postępowania w sprawie wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przedsięwzięcia jest ustalenie czy planowane przedsięwzięcie, którego charakter wskazuje, iż będzie ono oddziaływać lub może oddziaływać na środowisko, może zostać zrealizowane w taki sposób, aby jego oddziaływanie na środowisko mieściło się w granicach określonych norm. Jeżeli w toku postępowania organ ustali, iż oddziaływanie nie przekroczy dopuszczalnych norm, nie może stwierdzić, że istnieje jakakolwiek przeszkoda do zagospodarowania terenu w zamierzony sposób. Z akt sprawy wynika, że w przedmiotowej sprawie liczba stron postępowania o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przekracza 20. Potwierdza to skrócony wypis ze skorowidza działek, na którym oparto wykaz stron postępowania oraz zawiadomienie o jego wszczęciu. Dlatego też zastosowanie w przedmiotowej sprawie słusznie znalazł art. 74 ust. 3 ustawy, stanowiący, że jeżeli liczba stron postępowania o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przekracza 20, stosuje się przepis art. 49 Kpa, po myśli którego strony mogą być zawiadamiane o decyzjach i innych czynnościach organów administracji publicznej przez obwieszczenie lub w inny zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości sposób publicznego ogłaszania, jeżeli przepis szczególny tak stanowi; w tych przypadkach zawiadomienie bądź doręczenie uważa się za dokonane po upływie czternastu dni od dnia publicznego ogłoszenia. Chybiony jest także zarzut naruszenia art. 85 ustawy polegający na błędzie organu w ustaleniach faktycznych poprzez bezpodstawne przyjęcie, że w niniejszej sprawie nie wpłynęły żadne wnioski i protesty ze strony społeczności lokalnej wymagające rozpatrzenia. Art. 85 ust. 2 pkt 1 lit. a ustawy stanowi, że uzasadnienie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, niezależnie od wymagań wynikających z przepisów Kpa, powinno zawierać w przypadku gdy została przeprowadzona ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko informacje o przeprowadzonym postępowaniu wymagającym udziału społeczeństwa oraz o tym, w jaki sposób zostały wzięte pod uwagę, i w jakim zakresie zostały uwzględnione uwagi i wnioski zgłoszone w związku z udziałem społeczeństwa. Załączona do skargi petycja wyrażając niezadowolenie mieszkańców w stosunku do wszystkich inwestycji dotyczących budowy elektrowni wiatrowych na terenie gminy K. i w jej sąsiedztwie została złożona poza postępowaniem administracyjnym w przedmiotowej sprawie. Akta administracyjne nie potwierdzają, aby na etapie prowadzonego postępowania przed organem I instancji wpłynęły wnioski i uwagi w związku z planowaną inwestycją. Decyzja organu pierwszej instancji została wydana w dniu ... 2014 r., natomiast petycja podpisana przez mieszkańców K. z dnia ... 2014 r. w wpłynęła do Urzędu Gminy K. w dniu ... 2014 r. co oznacza, że została wniesiona już po wydaniu decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach w przedmiotowej sprawie i nie dotyczyła tej sprawy. Z treści tego dokumentu wynika, że mieszkańcy żądają zawieszenia wszystkich postępowań administracyjnych związanych z lokalizowaniem elektrowni wiatrowych na terenie wsi B. Należy też zauważyć, że ustawa ustala zasady i tryb postępowania, określając termin i miejsce składania uwag i wniosków w postępowaniu przed wydaniem decyzji wymagających udziału społeczeństwa. Z jej art. 33 ust. 1 pkt 6 i 7 wynika, że przed wydaniem i zmianą decyzji wymagających udziału społeczeństwa organ właściwy do wydania decyzji, bez zbędnej zwłoki, podaje do publicznej wiadomości informacje o możliwości; sposobie i miejscu składania uwag i wniosków, wskazując jednocześnie 21-dniowy termin ich składania. Zgodnie z art. 34 uwagi i wnioski mogą być wnoszone: w formie pisemnej; ustnie do protokołu; za pomocą środków komunikacji elektronicznej bez konieczności opatrywania ich bezpiecznym podpisem elektronicznym, o którym mowa w ustawie z dnia 18 września 2001 r. o podpisie elektronicznym (Dz. U. z 2013 r. poz. 262). Natomiast stosownie do art. 35 ustawy uwagi lub wnioski złożone po upływie terminu, o którym mowa w art. 33 ust. 1 pkt 7, pozostawia się bez rozpatrzenia. Oznacza to, że jeżeli wnioski i uwagi nie zostały złożone w odpowiedzi na czynności organu ogłoszone w drodze obwieszczenia w miejscu i terminie ich składania to nie mają one żadnego wpływu na wynik sprawy nawet w sytuacji gdy są przejawem niezadowolenia stron postępowania, które swój sprzeciw zgłosiły w petycji lub w innej formie protestów złożonych poza trybem ustawowym. Zasadnie więc organ stwierdził, że w toku postępowania nie wpłynęły żadne wnioski i uwagi ze strony stron postępowania administracyjnego. Chybiony jest także zarzut skargi, argumentowany budową na szeroką skalę elektrowni wiatrowych w okolicy zamierzonego przedsięwzięcia. Sąd ocenia legalność tj. zasadność zaskarżonych decyzji z przepisami prawa materialnego i procesowego. Jeżeli w przedmiotowej sprawie nie doszło do naruszenia tych przepisów, to brak jest podstaw do zakwestionowania zaskarżonej decyzji. W raporcie dokonano oceny oddziaływania skumulowanego będącego wynikiem nakładania się na siebie oddziaływań analizowanego przedsięwzięcia z wpływem na środowisko istniejących i projektowanych inwestycji. Wskazano, że inwestycje, których oddziaływania mogą się wzajemnie kumulować, a w szczególności istniejące i projektowane farmy wiatrowe oraz linie elektroenergetyczne. Analizę oddziaływania skumulowanego przeprowadzono w odniesieniu do wpływu: klimatu akustycznego, krajobrazu, na ornitofaunę i na chiropterofaunę. Zdaniem Sądu organ prawidłowo wywiódł w zaskarżonej decyzji brak naruszenia przepisów prawa w związku z planowaną inwestycją, a zwłaszcza przepisów dotyczących przekroczenia dopuszczalnych norm hałasu. Analiza raportu we wskazanym powyżej zakresie potwierdza, że nawet przy oddziaływaniu skumulowanym nie dojdzie do przekroczenia dopuszczonych przez prawo norm hałasu w tym zakresie. Ustawa nie przewiduje żadnych ograniczeń w zakresie ilości elektrowni wiatrowych na danej powierzchni terenu. Tego typu ograniczenie jest możliwe do zrealizowania w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, a nie w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Dla obszaru planowanej inwestycji nie został sporządzony miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Powyższe potwierdził również do protokołu w dniu rozprawy pełnomocnik gminy K. Z uwagi na to, że Sąd, działając z urzędu nie dopatrzył się naruszenia przepisów prawa materialnego, wobec braku przesłanek wskazanych w art. 145 § 1 pkt P.p.s.a. wobec braku naruszenia jaki i procesowego na podstawie art. 151 P.p.s.a. Sąd skargę oddalił.