II SA/Bd 922/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Małgorzata Włodarska po rozpoznaniu w dniu 16 listopada 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. Sz. na decyzję Wojewody K-P z dnia [...] czerwca 2010 r. nr [...] w przedmiocie pozwolenia na budowę postanawia odrzucić skargę. Pismem z dnia 26 lipca 2010 r. J. Sz. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy skargę na decyzję Wojewody K-P z dnia [...] czerwca 2010 r., nr [...] w przedmiocie pozwolenia na budowę. Ponieważ w dyspozycji Sądu znajdowała się jedynie kserokopia pisma zawierającego przedmiotową skargę, a ponadto J. Sz. nie dołączył do skargi odpowiedniej liczby jej odpisów dla doręczenia ich uczestnikom postępowania, w wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z dnia 3 września 2010 r. wezwano skarżącego do usunięcia braków formalnych skargi przez nadesłanie oryginału skargi oraz 24 egzemplarzy odpisów skargi poświadczonych za zgodność z oryginałem lub własnoręcznie podpisanych, w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi. Przesyłkę zawierającą wskazane wyżej wezwanie doręczono J. Sz. w dniu 13 września 2010 r. (data i podpis na zwrotnym potwierdzeniu odbioru – k. 21 akt sprawy). W odpowiedzi na wezwanie skarżący skierował do Sądu pismo zawierające oświadczenie o cofnięciu skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 57 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", skarga powinna przede wszystkim czynić zadość wymaganiom formalnym przewidzianym dla pisma w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Każde pismo procesowe powinno z kolei zawierać podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika, o czym stanowi przepis art. 46 § 1 pkt 4 p.p.s.a. Należy jednak zauważyć, iż zgodnie z utrwalonym poglądem doktryny i orzecznictwa znajdujący się na piśmie procesowym podpis musi być własnoręczny, nie zaś mechanicznie odtworzony, np. za pomocą kserokopiarki. Tym samym przedłożenie przez skarżącego kserokopii pisma zawierającego skargę, na której znajduje się mechanicznie odtworzony podpis, traktuje się jako brak formalny skargi, który należy usunąć przez nadesłanie oryginału skargi, tj. pisma opatrzonego własnoręcznym podpisem skarżącego. Ponadto stosownie do przepisu art. 47 § 1 p.p.s.a. do każdego pisma procesowego należy dołączyć jego odpisy dla doręczenia ich stronom, w tym również uczestnikom postępowania. W związku z tym niezałączenie przez skarżącego do pisma zawierającego skargę odpowiedniej liczby jego odpisów również uważa się za brak formalny skargi. Nieusunięcie w wyznaczonym terminie wskazanych wyżej braków formalnych, które uniemożliwiają nadanie skardze dalszego biegu, skutkuje odrzuceniem skargi przez sąd administracyjny na podstawie przepisu art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Ponieważ J. Sz., pomimo doręczenia mu odpowiedniego wezwania, nie nadesłał w wyznaczonym terminie oryginału skargi oraz 24 egzemplarzy odpisów skargi, nie usuwając tym samym braków formalnych skargi, należało odrzucić wniesioną przez niego skargę na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Co prawda w niniejszej sprawie skarżący złożył na piśmie odpowiednie oświadczenie o cofnięciu skargi, a przepis art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a. stanowi, iż w przypadku skutecznego cofnięcia skargi sąd powinien wydać postanowienie o umorzeniu postępowania, jednakże w orzecznictwie wyraźnie podkreśla się, że oświadczenie o cofnięciu skargi podlega merytorycznemu rozpatrzeniu przez sąd i może spowodować umorzenie postępowania tylko wówczas, gdy skarga została skutecznie wniesiona, natomiast w sytuacji, gdy skarga dotknięta jest brakami uniemożliwiającymi nadanie jej dalszego biegu, sąd ogranicza się do wydania postanowienia o odrzuceniu skargi (vide: postanowienie NSA z dnia 3 stycznia 2008 r., I OSK 1829/07, Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych – orzeczenia.nsa.gov.pl.).