II SA/Bd 927/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Anna Klotz po rozpoznaniu w dniu 21 czerwca 2013 r. na posiedzeniu niejawnym na posiedzeniu niejawnym wniosku G. P. i S. P. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym w sprawie ze skargi G. P. i S. P. na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2012 r. nr [...] w przedmiocie wyjaśnienia wątpliwości co do treści decyzji postanawia odmówić przyznania prawa pomocy. Postanowieniem z dnia 18 lutego 2013 r. referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy oddalił wniosek G. P. i S. P. o przyznanie prawa pomocy, w sprawie ze skargi na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2012 r. nr [...]w przedmiocie wyjaśnienia wątpliwości co do treści decyzji. W dniu [...] maja 2013 r. skarżący ponownie wnieśli o przyznanie prawa pomocy obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata. Postanowieniem z dnia 10 maja 2013 r. referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy ponownie oddalił wniosek skarżących o przyznanie im prawa pomocy we wnioskowanym zakresie. Jak wynika z przedłożonego przez skarżących formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy, w którym wnieśli o zwolnienie ich z kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata. Skarżący prowadzą wspólne gospodarstwo domowe. Wnioskodawcy są współwłaścicielami nieruchomości rolnej o powierzchni [...]ha. Oświadczyli, że nie posiadają oszczędności oraz przedmiotów wartościowych. Łączny miesięczny dochód gospodarstwa domowego z tytułu świadczeń emerytalnych wynosi [...]zł netto ([...]zł brutto). Ponadto wnioskodawcy uzyskują dochód z tytułu najmu w wysokości [...]zł miesięcznie. Podali, że miesięcznie ponoszą wydatki rzędu [...]zł. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Ogólną zasadą, wyrażoną w art. 199 p.p.s.a. jest, że strony ponoszą koszty postępowania związane ze swym udziałem w sprawie, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. Instytucja prawa pomocy stanowić ma wsparcie tych osób, których sytuacja majątkowa jest taka, że nie są one w stanie same ponieść kosztów toczącego się postępowania, a to pozbawiłoby je możliwości skorzystania z konstytucyjnie zagwarantowanego prawa do sądu. Tym samym ma ona charakter wyjątkowy. Prawo pomocy w pierwszej kolejności winno być przyznawane osobom bezrobotnym, samotnym, bez stałego źródła dochodu i bez majątku. Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a., przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie całkowitym następuje wówczas, gdy wykaże ona, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, w zakresie natomiast częściowym, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Jedynym kryterium, jakim kieruje się Sąd rozpatrując wniosek strony w tym przedmiocie są możliwości zarobkowe i sytuacja finansowa strony. Inicjatywa dowodowa zmierzająca do wykazania, iż zachodzą przesłanki pozytywne do uwzględnienia wniosku, w całości spoczywa na wnioskodawcy, który obowiązany jest rzetelnie i rzeczowo przedstawić swoją sytuację majątkową w sposób umożliwiający jej ocenę. Jak wynika z zawartych w przedłożonym przez skarżących formularzu wniosku o przyznanie prawa pomocy informacji, są one tożsame z informacjami zawartymi w uprzednio składanych przez skarżących wnioskach o przyznanie prawa pomocy. Sytuacja skarżących nie zmieniła się na ich niekorzyść od czasu złożenia poprzednich wniosków o przyznanie prawa pomocy do momentu rozpoznania przedmiotowego wniosku W związku z powyższym, przy braku istotnej zmiany sytuacji majątkowej skarżącej, na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 i 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.