II SA/Bd 93/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Gruszecki, Sędziowie: Sędzia WSA Elżbieta Piechowiak (spr.), Asesor WSA Ewa Kruppik-Świetlicka,, Protokolant Justyna Straka, po rozpoznaniu w dniu 19 października 2006 r. na rozprawie sprawy ze skargi J. A. na decyzję Kierownika Rejonowego Ośrodka Pomocy Społecznej "B." w B. z dnia [...] 2005 r. Nr [...] w przedmiocie: sprostowania pouczenia postanawia odrzucić skargę II SA/Bd 93/06 UZASADNIENIE Decyzją z dnia [...] 2005r. Nr [...] Kierownik Rejonowego Ośrodka Pomocy Społecznej [...] działający z upoważnienia Prezydenta Miasta B. odmówił sprostowania pouczenia zawartego w decyzji z dnia [...] 2005r. o odmowie przyznania J. A. zasiłku celowego. Pomijając wynikający z pouczenia tryb zaskarżenia orzeczenia skarżący wniósł skargę do wojewódzkiego sądu administracyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu z przyczyn procesowych bez badania Jej zarzutów merytorycznych. Zgodnie z art. 52§1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r.-Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U Nr 153, poz.1270 ze zm.) skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżania, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed właściwym organem, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia przewidziany w ustawie (art. 52§2 cyt. ustawy), zaś zgodnie z art. 52§3, jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, należy przed wniesieniem jej do sądu wezwać właściwy organ na piśmie do usunięcia naruszenia prawa. Z przepisów tych wynika jednoznacznie, że warunkiem prawidłowego wniesienia skargi do sądu administracyjnego jest wyczerpanie środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu administracyjnym albo zwrócenie się do właściwego organu z wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa. Pozostaje poza sporem, że skarżący po doręczeniu mu zaskarżonego orzeczenia, niezgodnie z pouczeniem zawartym w uzasadnieniu tego aktu, wniósł skargę bezpośrednio do sądu, tj. bez wyczerpania trybu przewidzianego wart. 52 §3 p.p.s.a. Tym samym stwierdzić należy, że przedmiotem zaskarżenia uczyniono decyzję organu I instancji, co wyraznie wynika z treści tej skargi poprzez wskazanie zaskarżonego aktu organu, od którego pochodzi. Z analizy akt niniejszej sprawy wynika bowiem, że jej przedmiotem jest próba wzruszenia decyzji Kierownik Rejonowego Ośrodka Pomocy Społecznej [...] w sprawie odmowy sprostowania pouczenia zawartego w decyzji tego organu z dnia 23 września 2005r. Zaskarżenie do sądu administracyjnego decyzji organu I instancji stanowi negatywną przesłankę dopuszczalności takiej skargi wobec podstawowego ustawowego wymogu z art. 52 § 1 p.p.s.a. obligującego do wyczerpania środków zaskarżenia przysługujących w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Poparciem dla powyższego stanowiska jest również dotychczasowe orzecznictwo dotyczące rozpatrywanej materii. Zgodnie z uchwałą składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego - Izby Administracyjnej, Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z 16 stycznia 1997 r. (III ZP 5/96, OSNAPiUS 1997, nr 15, poz. 262), które zachowuje swoją aktualność pod rządem p.p.s.a., zakresem pojęcia "wyczerpanie środków zaskarżenia" (art. 52 § 1 i 2 p:p.s.a.) są objęte te sytuacje, w których strona wykorzystała przysługujące jej z przepisu ustawy środki odwoławcze, czyli skutecznie wniosła odwołanie od decyzji organu I instancji do organu odwoławczego. Decyzja wydana przez organ odwoławczy jest zatem decyzją jest zatem decyzją wydaną po wyczerpaniu środków odwoławczych i może być zaskarżona do sądu administracyjnego. Mając powyższe okoliczności na uwadze, Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę, jako niedopuszczalną odrzucił.