II SA/Bd 934/06

Dnia 30 listopada 2006 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Małgorzata Włodarska Sędziowie: sędzia WSA Wojciech Jarzembski asesor WSA Ewa Kruppik - Świetlicka (spr.) Protokolant: Krzysztof Cisewski po rozpoznaniu w II Wydziale na rozprawie w dniu 30 listopada 2006 roku sprawy ze skargi Wiesława C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] 2006 r., nr [...] w przedmiocie dodatku mieszkaniowego oddala skargę. II SA/Sd 934/06 UZASADNIENIE Decyzją z dnia [...] 2006r. Nr [...] Prezydent Miasta B., w oparciu o art. 7 ust. 1, art. 6 ust. 1, art. 17 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych (Dz. U. Nr 71, poz. 734 ze zm.) odmówił Wiesławowi C. przyznania dodatku mieszkaniowego. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, iż udział dochodów gospodarstwa skarżącego wynosi 182,77 zł. tj. 20 % miesięcznych dochodów i jest wyższy od kwoty wydatków ponoszonych na zajmowany lokal, tj. 181,79 zł. Ponadto nadmieniono, że nie ma podstaw do odstąpienia od zasad zawartych w przepisach ustawy o dodatkach mieszkaniowych i przyznania tego dodatku ze względu na wyjątkową sytuację skarżącego. W odwołaniu skarżący podniósł, iż najniższa emerytura dla gospodarstwa jednoosobowego to 175 % i jest ona wyższa od jego dochodu o 132,00 zł oraz, że spełnia warunki do przyznania świadczenia, co mogłaby potwierdzić specjalna opinia, którą urząd w jego sprawie powinien zasięgnąć. Wskazał na przepis art. 139 kpa, żądając uwzględnienia zakazu orzekania na niekorzyść odwołującego się. Po rozpatrzeniu odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B., decyzją z dnia [...] 2006r. Nr [...] utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Organ przywołał art. 3 ust. 1 ustawy o dodatkach mieszkaniowych, który stanowi, że dodatek ten przysługuje, jeżeli średni miesięczny dochód na jednego członka rodziny w gospodarstwie jednoosobowym nie przekracza 175 % kwoty najniższej emerytury, w okresie 3 miesięcy poprzedzających datę złożenia wniosku. Wskazano ponadto na przepis art. 6 ust.1 tej ustawy, zgodnie z którym wysokość dodatku stanowi różnicę pomiędzy wydatkami przypadającymi na powierzchnię normatywną (dla 1 osoby jest to 35 m2) a wydatkami ponoszonymi, przez skarżącego w wysokości 20 % dochodu gospodarstwa, gdyż średni dochód przekracza 150 % najniższej emerytury. Uznano, że w przypadku skarżącego jest to kwota 181,79 zł. a 20 % z kwoty 913,86 zł. wynosi 182,77 zł. Po odjęciu tej kwoty od wydatków normatywnych otrzymuje się wysokość dodatku mieszkaniowego na kwotę minus 0,98 zł. (181,79 - 182,77 = - 0,98 zł.). Powyższe zdaniem organu potwierdza prawidłowość rozstrzygnięcia podjętego przez organ I instancji. W skardze do Sądu skarżący wniósł o uchylenie niekorzystnej dla niego decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego. Podał, że jest w trudnej sytuacji życiowej i ma problemy z utrzymaniem się na zadawalającym poziomie życia. Organ w odpowiedzi na skargę podtrzymał swe dotychczasowe stanowisko w sprawie i wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny, zważył co następuje: Sądy administracyjne zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działań lub zaniechań organów administracji publicznej pod kątem zgodności z prawem. Zatem do Sądu należy ocena czy zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego bądź przepisów postępowania administracyjnego. Sąd nie może natomiast orzekać bezpośrednio o prawach i obowiązkach stron postępowania administracyjnego. W tym zakresie orzekają wyłącznie organy administracji publicznej. Mając powyższe na względzie, należy stwierdzić, iż organy administracji publicznej podczas rozpoznania niniejszej sprawy nie naruszyły prawa, co oznacza, że skarga niniejsza podlega oddaleniu. Jak wynika z akt sprawy skarżący wniosek o przyznanie dodatku mieszkaniowego złożył w lipcu 2006r. Do wniosku załączył kopię odcinka emerytury, z którego wynika, że Jego miesięczny dochód wynosi 913, 86 zł. Skarżący jest posiadaczem mieszkania lokatorskiego o pow. 27,70 m2 i prowadzi w nim jednoosobowe gospodarstwo domowe. Art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych (Dz. U. Nr 71, poz. 734 ze zm.) stanowi: "dodatek mieszkaniowy przysługuje osobom, o których mowa wart. 2 ust. 1, jeżeli średni miesięczny dochód na jednego członka gospodarstwa domowego w okresie 3 miesięcy poprzedzających datę złożenia wniosku o przyznanie dodatku mieszkaniowego nie przekracza 175% kwoty najniższej emerytury w gospodarstwie jednoosobowym i 125% tej kwoty w gospodarstwie wieloosobowym, obowiązującej w dniu złożenia wniosku, z zastrzeżeniem art. 6 ust. 8. W dacie złożenia wniosku najniższa emerytura zgodnie z informacją ogłaszaną przez Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej "Monitor Polski", na podstawie art. 94 ust. 2 pkt 1 lit. a) ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (Dz. U. z 2004 r. Nr 39, poz. 353, z późno zm.) - wynosiła 597,46 zł. Natomiast 175 % tej kwoty to wartość 1.045,55 zł. Zatem skarżący otrzymując dochód w kwocie 913,86 zł., (co stanowi 153 %) najniższej emerytury spełnił wskazaną wyżej przesłankę. Zgodnie natomiast z art. 6 ust. 1 cytowanej ustawy wysokość dodatku mieszkaniowego stanowi różnicę między wydatkami, o których mowa w ust. 3-6, przypadającymi na normatywną powierzchnię użytkową zajmowanego lokalu mieszkalnego, a kwotą stanowiącą wydatki poniesione przez osobę otrzymującą, z zastrzeżeniem ust. 2, dodatek w wysokości: 1) 15% dochodów gospodarstwa domowego - w gospodarstwie jednoosobowym, przy czym w sytuacji skarżącego stosuje się art. 17, w myśl, którego w latach 2003 i 2004 dodatek mieszkaniowy przysługuje osobom, o których mowa wart. 2 ust. 1, jeżeli średni miesięczny dochód na jednego członka gospodarstwa domowego w okresie 3 miesięcy poprzedzających datę złożenia wniosku o przyznanie dodatku mieszkaniowego nie przekracza 150% kwoty najniższej emerytury w gospodarstwie jednoosobowym (.....), Jeżeli średni miesięczny dochód, o którym mowa w ust. 1, jest równy lub wyższy od . 150% kwoty najniższej emerytury w gospodarstwie jednoosobowym lecz nie przekracza odpowiednich wysokości średnich miesięcznych dochodów wymienionych w ust. 1, wówczas dla celów obliczenia dodatku mieszkaniowego przyjmuje się wydatki poniesione przez osobę otrzymującą dodatek mieszkaniowy w wysokości 20% dochodów gospodarstwa domowego - w gospodarstwie jednoosobowym (art. 6 ust. 2 ustawy). Podsumowując należy stwierdzić, iż w przypadku skarżącego wysokość dodatku mieszkaniowego stanowi różnicę pomiędzy wydatkami przypadającymi na powierzchnię normatywną (gospodarstwo jednoosobowe 35 m2) a wydatkami ponoszonymi przez skarżącego, które w jego wypadku przy dochodach ponad 150 % najniższej emerytury, winny wynieść 20 % dochodu. Zatem należy stwierdzić, z uwagi na fakt, że wydatki mieszkaniowe skarżącego stanowią 19, 89 % jego dochodów a nie wymagane co najmniej 20 %, organy administracji nie mogły orzec odmiennie. Należy zauważyć, że przepis ten ma charakter obligatoryjny i organy orzekające nie miały możliwości zastosowania tzw. uznania administracyjnego. Zaskarżona decyzja nie narusza prawa i dlatego Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.(Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak w sentencji wyroku.