II SA/Bd 935/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Wiesław Czerwiński (spr.) Sędzia WSA Grażyna Malinowska-Wasik Asesor WSA Anna Klotz Protokolant Agnieszka Jagiełłowicz po rozpoznaniu w dniu 14 grudnia 2004 r. na rozprawie sprawy ze skargi Kazimierza W. na decyzję Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych z dnia [...] 2004 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania uprawnień kombatanckich 1. uchyla zaskarżona decyzję, 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu, 3. zasądza od Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych na rzecz skarżącego kwotę 100 zł (sto) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych decyzją z dnia [...] 2004 r. nr [...], po ponownym rozpatrzeniu sprawy na wniosek Kazimierza W., utrzymał w mocy decyzję własną z dnia [...] 2003 r. Nr [...] w sprawie odmowy przyznania Kazimierzowi W. uprawnień kombatanckich. W podstawie prawnej decyzji wskazano na przepisy art. 123 § 3, 138 § 1 Kpa oraz art. 4 ust. 1 pkt 1 lit. b i c ustawy z dnia 24 stycznia 1991 r. o kombatantach oraz niektórych osobach będących ofiarami represji wojennych i okresu powojennego (Dz. U. z 2002 r. Nr 42, poz. 371). W uzasadnieniu powołano się na treść art. 4 ust. 1 pkt 1 ustawy o kombatantach oraz niektórych osobach będących ofiarami represji wojennych i okresu powojennego. Strona podnosi, że od listopada 1940 r. do wiosny 1941 r. przebywała w obozie przesiedleńczym w T., w tym okresie obóz w T. nie był obozem karnym lub wychowawczym, o którym mowa w § 5 pkt 2 i 3 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 września 2001 r. w sprawie określenia miejsc odosobnienia, w których były osadzone osoby narodowości polskiej lub obywatele polscy innych narodowości (Dz. U. Nr 106, poz. 1154). Obóz przesiedleńczy w T. nie został również wymieniony w § 6 w/w rozporządzenia, który wymienia inne miejsca odosobnienia określone w art. 4 ust. 1 pkt 1 lit. c ustawy, w których pobyt dzieci do lat 14 miał charakter eksterminacyjny, a osoby tam osadzone pozostawały w dyspozycji hitlerowskich władz bezpieczeństwa. Uregulowanie zawarte w cytowanym rozporządzeniu wyklucza możliwość ustalania objętych nim okoliczności w drodze stosowania środków dowodowych przewidzianych przepisami Kpa. Organ jest związany brzmieniem przepisów rozporządzenia co do charakteru obozów opisanych w art. 4 ustawy. Obóz przesiedleńczy w T. nie został przez ustawodawcę zaliczony do obozów, na które przysługują uprawnienia kombatanckie. Kazimierz W. złożył skargę na powyższą decyzję. Zarzucił jej naruszenie art. 4 ust. 1 pkt 1 ustawy o kombatantach oraz niektórych osobach będących ofiarami represji wojennych i okresu powojennego. Fakt pobytu w okresie od listopada 1940 r. do wiosny 1941 r. w obozie w T., a następnie w obozie w S. przez Urząd ds. Kombatantów został błędnie zinterpretowany, co doprowadziło do tego, że nie przyznano mu uprawnień kombatanckich, gdy tymczasem przy takim samym stanie faktycznym i prawnym dwie osoby z R. otrzymały uprawnienia kombatanckie. Skarżący wzniósł o uchylenie zaskarżonych decyzji w całości. Wskazał, że wniosek o przyznanie uprawnień kombatanckich złożył w połowie lat 90-tych ubiegłego wieku, lecz jego akta zaginęły. Uważa, że jego sprawa powinna być załatwiona na podstawie wcześniej obowiązujących przepisów. Na potwierdzenie jego wniosku przedkłada dokumenty 2 osób, które wraz z nim przebywały w obozie w T. i zostały im przyznane uprawnienia kombatanckie. Przy takim samym stanie faktycznym jemu odmawia się przyznania uprawnień kombatanckich. Uważa, że jest to krzywdząca decyzja. Przedłożył kserokopie 2 zaświadczeń o przyznaniu uprawnień kombatanckich Stanisławie R. i Barbarze Z. Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych w odpowiedzi na skargę podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skargę należało uwzględnić wobec naruszenia przepisów proceduralnych, w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy. Skarżący zarówno w odwołaniu, jak i w skardze wskazuje, że dwie inne osoby, które znajdowały się w identycznej sytuacji uzyskały uprawnienia kombatanckie. Może to świadczyć o naruszeniu zasady równości. Trybunał Konstytucyjny co najmniej w kilku orzeczeniach wyjaśniał znaczenie konstytucyjnej zasady równości (np. w orzeczeniu z dnia 15.10.2001 r. K 12/01, OTK 2001/7/213). Wskazano, że "wszystkie podmioty charakteryzujące się w równym stopniu daną cechą istotną (relewantne) powinny być traktowane równo, a więc według jednakowej miary, bez zróżnicowań, zarówno dyskryminacyjnych, jak i faworyzujących". Wskazano, że nierówne traktowanie podmiotów nie musi oznaczać dyskryminacji lub uprzywilejowania. Konieczna jest jeszcze ocena kryterium, na podstawie którego dokonano zróżnicowania, bowiem wszelkie odstępstwa od nakazu równego traktowania podmiotów podobnych musi zawsze znajdować podstawę w odpowiednio przekonywujących argumentach. Argumenty te muszą mieć charakter istotny, a wprowadzone zróżnicowanie musi być racjonalnie uzasadnione. Uzasadnienie zaskarżonego orzeczenia nie zawiera rozważań ustosunkowujących się do stwierdzeń skarżącego mogących wskazywać na naruszenie zasady równości. Takie fakty były już powołane w odwołaniu, jednakże nie znalazły odbicia w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, co wskazuje na naruszenie przepisu art. 107 § 3 Kpa w powiązaniu z art. 7 i 77 § 1 Kpa. Powoduje to uzasadnione rozgoryczenie skarżącego i nie zwiększa szans akceptacji decyzji przez stronę. W toku dalszego postępowania należy ustosunkować się do twierdzeń skarżącego w taki sposób, aby uzasadnienie skargi było dla strony przekonywujące. Uzasadnia to, na mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) uchylenie zaskarżonej decyzji.