II SA/Bd 935/08

Dnia 28 kwietnia 2009 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Małgorzata Włodarska Sędziowie: sędzia WSA Grzegorz Saniewski sędzia WSA Krzysztof Gruszecki (spr.) Protokolant: Krzysztof Cisewski po rozpoznaniu w II Wydziale na rozprawie w dniu 28 kwietnia 2009 roku sprawy ze skargi T. G. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego we [...] z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie przekazania wniosku według właściwości 1. oddala skargę, 2. zasądza od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy na rzecz adwokat J. K. kwotę 292,80 (dwieście dziewięćdziesiąt dwa złote 80/100) tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. II SA/Bd 935/08 Uzasadnienie Pismem z dnia [...] sierpnia 2008 r. T. G. złożył do [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w B. wniosek o wykreślenie z ewidencji gruntów i budynków I. K. jako współwłaścicielki działki nr [...], położonej przy ulicy C.w A. K. oraz o przywrócenie stanu nieruchomości sprzed [...] listopada 1999 r. Wnioskodawca domagał się także od Starosty A. wypłacenia odszkodowania z tytułu poniesionych strat. Organ uznając, iż nie jest właściwym w przedmiocie rozpoznania wniosku i postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2008 r. przekazał wniosek do załatwienia według właściwości Staroście A. Postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2008 r. Nr [...] r. Starosta A. powołując się na treść art. 65 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego przekazał wniosek T. G. do rozpoznania w części według właściwości Powiatowemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego w A. K. W uzasadnieniu stwierdził, że prowadzi postępowanie wyjaśniające, co do zawartego we wniosku żądania wykreślenia z ewidencji gruntów i budynków I. K. jako współwłaścicielki wskazanej działki, jednakże w pozostałym zakresie nie jest właściwy. Powyższe rozstrzygniecie zakwestionował wnioskodawca wnosząc zażalenie. Ponownie podtrzymał swoje stanowisko, co do konieczności wykreślenia I. K. jako współwłaścicielki nieruchomości wskazując, iż nie wyraża zgody na "dopisywanie " jako współwłaścicieli jego nieruchomości osób trzecich. T. G. wniósł także o wypłacenie odszkodowania. Postanowieniem z dnia [...] października 2008 r. Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W. utrzymało w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie. Uzasadniając swoje stanowisko organ stwierdził, iż zgodnie z art. 65 § 1 Kpa w sytuacji, gdy wniesiono podanie do organu, który nie jest właściwy niezwłocznie winien on przekazać sprawę organowi właściwemu. Ponieważ pisma T. G. zawierały kilka różnych żądań, w tym także kwestie dotyczące przywrócenia stanu nieruchomości położonej w A. K., przy ul. C. do stanu sprzed dnia [...] listopada 1999 r., to w tym zakresie organ pierwszej instancji zasadnie przekazał wniosek do rozpoznania Powiatowemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego w A. K., który jest organem właściwym w tej sprawie, zgodnie z zapisami ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. 2006, Nr 156, poz. 1118 z późn. zm.) Organ odwoławczy wyjaśnił, iż w zakresie zgłoszonego żądania wykreślenia z ewidencji gruntów i budynków I. K. jako współwłaściciela wymienionej nieruchomości prowadzone jest postępowanie przez organ I instancji. Zgodnie bowiem z art. 7d ustawy z dnia 17 maja 1989 r. prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U 2000, Nr 100, poz. 1086 z późn. zm.) do zadań starosty należy prowadzenie powiatowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego w tym ewidencji gruntów i budynków. Odnosząc się do żądania podniesionego w zażaleniu w postaci nakazania (wydania polecenia) Staroście załatwienia innych spraw (wniosków) wnioskodawcy wskazał, że nie należą one do przedmiotu niniejszego postępowania. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w B. T. G. powołując się na przepisy konstytucyjne w zakresie ochrony prawa własności wskazał, iż zostało ono naruszone, bowiem nie wyrażał zgody na dopisywanie kogokolwiek jako współwłaściciela swojej nieruchomości. Wniósł ponownie o wypłacenie odszkodowania. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. W licznych pismach kierowanych do Sądu T. G. podtrzymywał prezentowaną wcześniej argumentację. Wysuwał również zarzuty dotyczące organów orzekających w jego sprawie, którym zarzucał opieszałość. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje : Skarga nie jest zasadna. W pierwszej kolejności należy wyjaśnić, iż sądy administracyjne dokonują kontroli działalności administracji publicznej pod kątem jej zgodności z prawem (art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.). Analogiczne unormowanie zawarte zostało w art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Oznacza to, iż sąd bada legalność zaskarżonego postanowienia tj. jego zgodność z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Sąd rozpoznający sprawę nie może zatem zmienić zaskarżonego postanowienia, a jedynie uwzględniając skargę może je uchylić w całości lub części (art. 145 § 1 ust. 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – dalej jako p.p.s.a.), stwierdzić jego nieważność w całości lub części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach (art. 145 § 1 ust. 2 w/w ustawy). Ewentualnie stwierdzić, iż zaskarżony akt został wydany z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 ust. 3 w/w ustawy). W przypadku zaś, gdy nie zachodzą okoliczności wskazane w art. 145 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skarga podlega oddaleniu. Rozstrzygając przedmiotową sprawę należy zwrócić uwagę na treść art. 19 k.p.a. Przepis ten ustanawia ogólny obowiązek organu administracji publicznej przestrzegania swojej właściwości z urzędu. W istocie treść tego obowiązku oznacza powinność organu administracji publicznej przestrzegania przepisów określających właściwość rzeczową i miejscową organu, co wynika z zasady praworządności, o jakiej mowa w art. 6 k.p.a. Konsekwencją takiego stanu rzeczy jest też to, iż jeśli organ administracji, do którego podanie skierowano, uzna się za niewłaściwy to w myśl art. 65 § 1 k.p.a. przekazuje on niezwłocznie skierowane do niego podanie do organu właściwego. Podjęcie czynności, o jakich mowa w art. 65 § 1 k.p.a. jest możliwie dopiero po ustaleniu treści pisma strony, bowiem treść żądania nie może budzić wątpliwości podmiotu, do którego określony wniosek skierowano. Jeżeli natomiast jedno podanie odnosi się do kilku różnych spraw administracyjnych załatwianych przez różne organy to zgodnie z postanowieniami art. 66 par. 1 k.p.a. organ, do którego podanie wniesiono uczyni przedmiotem rozpoznania sprawy należące do jego właściwości, równocześnie zawiadamiając wnoszącego, że w sprawach innych powinien wnieść odrębne podanie do organu właściwego. W rozpatrywanym przypadku nie budzi wątpliwości, że podanie skarżącego odnosiło się do kilku różnych spraw administracyjnych pozostających we właściwości różnych organów. W związku z tym zachowując się w sposób odmienny niż wynikający z przywołanego przepisu w związku z czym niewątpliwie doszło w ten sposób do naruszenia przepisów o postępowaniu przed organami administracji. Zgodnie jednak z postanowieniami art. 145 par. 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a sąd administracyjny uchyla zaskarżone rozstrzygnięcie z powodu naruszenia przepisów normujących przebieg postępowania jeżeli mogło mieć ono wpływ na wynik postępowania. W niniejszej sprawie T. G. jak sam podnosi domaga się szybkiego załatwienia kilku różnych spraw i nie kwestionuje prawidłowości określenia jego intencji. W związku z tym przekazanie jego podania według jego właściwości, a nie zwrócenie z pouczeniem powoduje, że sprawy skarżącego będą mogły być szybciej załatwione. Jednocześnie w żaden sposób nie ogranicza to uprawnień procesowych skarżącego oraz nie rzutuje na wynik postępowania. Dlatego też Sąd uznając, iż w niniejszej sprawie nie doszło do naruszeń zarówno przepisów prawa materialnego jak i procesowego mogących mieć wpływ na wynik postępowania na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270; z późn. zm.) oddalił skargę. O kosztach postępowania orzeczono zgodnie z postanowieniami art. 250 p.p.s.a.