II SA/Bd 937/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Jerzy Bortkiewicz Sędziowie: sędzia WSA Elżbieta Piechowiak (spr.) asesor WSA Anna Klotz Protokolant Agnieszka Jagiełłowicz po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 13 grudnia 2006 r. sprawy ze skargi Towarzystwa "K." na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] 2006 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie zezwolenia na umieszczenie reklamy w pasie drogowym postanawia odrzucić skargę II SA Bd 937/06 UZASADNIENIE Decyzją z dnia [...] 2006r. Nr [...] Dyrektor Zarządu Dróg Miejskich i Komunikacji Publicznej w B. na podstawie art. 40 ustawy z dnia 21 marca 1985 o drogach publicznych (Dz. U. 2004r. Nr 204, poz. 2086 z późn. zm.) § 2 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z 1 czerwca 20004r. w sprawie określenia warunków udzielania zezwoleń na zajęcie pasa drogowego (Dz. U. Nr 140 poz. 1481) oraz § 1 ust. 1 pkt 3 i ust. 2 uchwały nr [...] Rady Miasta B. z [...] 2004r. w sprawie wysokości opłat za zajęcie 1m2 pasa drogowego dróg publicznych na terenie B. (Dz. Urz. Woj. Kujawsko - Pomorskiego Nr 61, poz. 1070) i upoważnienia Prezydenta Miasta B. z dnia [...] 2006r. znak [...] dla Dyrektora Zarządu Dróg Miejskich i Komunikacji Publicznej do załatwienia spraw należących do kompetencji zarządcy drogi w tym do wydania decyzji administracyjnych i postanowień w sprawach określonych w przepisach ustawy o drogach publicznych i przepisach wykonawczych do tej ustawy, po rozpatrzeniu wniosku z dnia [...] 2006r., odmówił Towarzystwu K. zgody na lokalizację baneru rozpiętego nad ulicą przechodzącą nad ciągiem komunikacyjnym budynku – w pasie drogowym ulicy [...] w B. na okres od [...] 2006r. do [...] 2006r. W uzasadnieniu decyzji organ powołał się na art. 39 ust. 1 wskazanej ustawy o drogach publicznych zgodnie, z którym zabronione jest dokonywanie czynności w pasie drogowym mogących powodować naruszenie lub uszkodzenie drogi i jej urządzeń, zmniejszenia jej trwałości oraz zagrażać bezpieczeństwu ruchu drogowego. Wskazał, również, że ustawa ta w art. 39 ust. 3 zawiera wyjątek, iż w szczególnie uzasadnionych przypadkach lokalizowanie w pasie drogowym urządzeń lub obiektów niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego może nastąpić wyłącznie za zezwoleniem właściwego zarządu drogi. Przy wydawaniu takiego zezwolenia organ winien jest uwzględnić obowiązujące przepisy dotyczące bezpieczeństwa ruchu i pieszych oraz posiadaną w tym zakresie wiedzę i praktykę. W przedmiotowej sprawie względy bezpieczeństwa były przyczyną odmowy wydania zezwolenia. Takie stanowisko zajął zespół koordynacyjny do spraw inżynierii ruchu. Ponadto, organ powołał się na zapisy zarządzenia Nr [...] Prezydenta Miasta z dnia [...] 2005r. w sprawie zasad umieszczania reklam w miejskiej przestrzeni publicznej, na gruntach obiektach budowlanych i urządzeniach użyteczności publicznej stanowiących wyłączną własność Miasta B. lub będących w zarządzie Prezydenta Miasta B. jako zarządcy drogi oraz warunków jakim powinny odpowiadać ogródki letnie. Zgodnie z § 8 ust. 2 reklamy w formie banera służą informacji okolicznościowej, a nie komercyjnej i mogą być udzielone na okres 14 dni niemniej jednak nie mogą być umieszczane nad jezdnią. Od tej decyzji Towarzystwo K. w B. złożyło odwołanie, wnosząc o jej uchylenie. Zarzuciło naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, w szczególności art. 7, 77, oraz 79 k.p.a. Decyzją z dnia [...] 2006r. Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. na podstawie art. 28, 29, 127 § 1 oraz 138 § 1 pkt 3 k.p.a. umorzyło postępowanie odwoławcze. W uzasadnieniu organ stwierdził, że odwołanie zostało złożone przez pełniącego funkcję w Towarzystwie K. w B. Włodzimierza R., który nie posiadał statusu strony w niniejszym postępowaniu jako jego przedstawiciel i mógłby występować jedynie jako osoba fizyczna. Jak wynika bowiem z odpisu Krajowego Rejestru Sądowego, do składania oświadczeń woli w zakresie praw i obowiązków majątkowych upoważnieni są łącznie prezes i osoba ustanowiona przez zarząd. Nadto statut stowarzyszenia nie zawiera zapisu co do możliwości reprezentacji samoistnej. Organ podkreślił, iż w odniesieniu do stowarzyszeń ma zastosowanie ustawa z dnia 7 kwietnia 1989r. Prawo o stowarzyszeniach ( tj. Dz. U. 2001 Nr 79, poz. 855) i zgodnie z brzmieniem jej art. 10 ust. 1 pkt 5 i 6 statut stowarzyszenia powinien określać władze stowarzyszenia, ich kompetencje sposób reprezentowania stowarzyszenia oraz zaciągania zobowiązań finansowych. Ze Statutu Towarzystwa K. w B. wynika jedynie, iż do ważności oświadczeń dotyczących praw i obowiązków majątkowych Towarzystwa wymagane jest współdziałanie dwóch osób, co w tym przypadku nie zostało spełnione. W ocenie organu odwoławczego ustalenie tej przesłanki zobligowało do zakończenia postępowania w drugiej instancji bez jego rozstrzygnięcia co do istoty. W skardze do skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy Towarzystwo K. w B. wniosło o jej uchylenie, zarzucając naruszenie przepisów k.p.a. w szczególności art. 7, 10 § 1 oraz 77. Zakwestionowało zawarte w decyzji stanowisko powołując się na art. 28 pkt 1 Statutu, zgodnie z którym do zakresu działania Zarządu należy jego reprezentowanie na zewnątrz, natomiast art. 30 wskazuje, że szczegółowy zakres organizacja i tryb pracy Zarządu określa regulamin uchwalony przez Zarząd Klubu. Ponadto, z brzmienia art. 35 pkt 1 Statutu wynika, że do składania oświadczeń woli oraz podpisywania pism upoważniony jest Prezes Klubu lub osoba przez niego upoważniona. Tak stanowi także wskazany regulamin. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu z przyczyn procesowych bez badania jej zarzutów merytorycznych. Zaskarżona decyzja wydana została w na skutek złożenia przez skarżącego odwołania od decyzji w przedmiocie wyrażenia zgody na umieszczenie reklamy w pasie drogowym. Zgodnie z dyspozycją art. 3 §2 pkt1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) od decyzji tej przysługuje skarga do sądu administracyjnego, którą stosownie do treści art. 53 §1 p.p.s.a wnosi się w terminie trzydziestu dni od doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Z kolei przepis art.54§1 tej ustawy stanowi, że skargę wnosi się do sądu administracyjnego za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi. Z przepisu tego jednoznacznie wynika, że warunkiem prawidłowego wniesienia skargi do sądu administracyjnego jest dochowanie owego trzydziestodniowego terminu liczonego od dnia odbioru przez skarżącego decyzji II instancji, przy czym termin ten jest zachowany jedynie w przypadku wniesienia skargi za pośrednictwem organu administracji publicznej, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi. W przypadku oddania pisma w polskim urzędzie pocztowym dla uzyskania skutku doręczenia w terminie, skarga powinna być nadana pod adresem właściwego organu. O zachowaniu terminu do wniesienia skargi decyduje zatem data jej nadania pod adresem właściwego organu. Mylne oznaczenie adresata powoduje, że o dacie wniesienia skargi decyduje dopiero data jej wpłynięcie do organu właściwego, ewentualnie data nadania skargi w polskim urzędzie pocztowym przez niewłaściwego adresata do organu, którego działanie lub bezczynność jest przedmiotem skargi. W przedmiotowej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku złożył w urzędzie pocztowym zaadresowaną do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. przesyłkę zawierającą skargę w dniu [...] 2006r., a przesyłka ta wpłynęła do SKO w B. w dniu [...] 2006r. Równoznaczne z wniesieniem do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy złożenie w polskim urzędzie pocztowym skargi nastąpiło zatem w dniu 14 września 2006r., nie jest bowiem istotne, kto, a mianowicie strona czy np. sąd niewłaściwy, do którego będzie przesłane pismo procesowe, złoży je w urzędzie pocztowym właściwie zaadresowane (por. post. SN z dnia 10 lutego 1975 r., II CZ 13/75, OSPiKA 1975, z. 10, poz. 216). Data ta jednak przypada po upływie terminu na wniesienie skargi, gdyż termin do skutecznego jej wniesienia upływał z dniem 11 września 2006r. Pozostaje poza sporem, że strona skarżąca po doręczeniu zaskarżonej decyzji, zgodnie z pouczeniem zawartym w uzasadnieniu tego aktu, w dniu 11 września 2006r.wniosła skargę bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku i to bez wyczerpania trybu przewidzianego w art. 54 §1 p.p.s.a W pouczeniu zamieszczonym w uzasadnieniu decyzji będącej przedmiotem skargi, nie poinformowano strony skarżącej o konieczności złożenia skargi za pośrednictwem SKO w B., a wręcz błędnie pouczono ją o prawie wniesienia skargi bezpośrednio do Naczelnego Sądu Administracyjnego –Ośrodek Zamiejscowy w Gdańsku. Zgodnie z art. 112 k.p.a. błędne pouczenie co do prawa wniesienia skargi do sądu administracyjnego nie może szkodzić stronie, która zastosowała się do tego pouczenia. Przepis ten nie ma jednak zastosowania w postępowaniu sądowoadministracyjnym i nie może prowadzić do merytorycznego rozpoznania przez sąd skargi wniesionej po upływie ustawowego terminu do jej złożenia. Strona skarżąca dysponuje jednak możliwością zaskarżenia przedmiotowej decyzji. Skorzystanie z niej wymaga jednak zwrócenia się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy w ciągu 7 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu (tj. od dnia doręczenia mu przedmiotowego postanowienia sądu) z wnioskiem o przywrócenie terminu do złożenia skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] 2006r. Wniosek ten zgodnie z dyspozycją art. 87§3 p.p.s.a. wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie jest przedmiotem skargi. Jednocześnie z wniesieniem tej prośby należy ponownie wnieść skargę na tę decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy, również za pośrednictwem SKO w B. (art.87§4 p.p.s.a.). Mając powyższe okoliczności na uwadze Sąd na podstawie art.58 §1 pkt.2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę odrzucił., jako wniesioną po upływie terminu.