II SA/Bd 940/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Jerzy Bortkiewicz po rozpoznaniu w dniu 28 lutego 2011 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku radcy prawnego T.S. o zwrot kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w sprawie ze skargi G.S. o wznowienie postępowania sądowego zakończonego postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 15 stycznia 2009 r., sygn. akt II SA/Bd 897/08 w sprawie ze skargi G.S. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] września 2008 r., nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę postanawia oddalić wniosek. Postanowieniem z dnia 24 września 2010r. Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy przyznał G.S., w sprawie o wznowienie postępowania sądowego zakończonego postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 15 stycznia 2009 r., sygn. akt II SA/Bd 897/08, w sprawie ze skargi na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] września 2008 r., nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę, prawo pomocy w zakresie całkowitym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego. W związku z powyższym, wyznaczony pełnomocnik, T.S. wezwany został, zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 19 listopada 2010r., do wskazania na jakiej podstawie prawnej skarżący opiera skargę o wznowienie postępowania, a także do wskazania kiedy skarżący dowiedział się o istnieniu okoliczności uzasadniającej wznowienie postępowania, w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi o wznowienie. Na podstawie akt sprawy ustalono, iż wyznaczony radca prawny nie udzielił odpowiedzi na wezwanie Sądu w zakreślonym mu terminie, w związku z czym, postanowieniem z dnia 2 lutego 2011r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy odrzucił skargę G.S. o wznowienie postępowania sądowego zakończonego postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 15 stycznia 2009 r., sygn. akt II SA/Bd 897/08. Pismem z dnia 22 lutego 2011r. radca prawny T.S. złożył wniosek o zwrot kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje: Zgodnie z art. 250 ustawy z 30 sierpnia 2002 r., Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – dalej również "p.p.s.a."), ustanowiony w ramach pomocy prawnej pełnomocnik ma prawo do wynagrodzenia za podjęte czynności w zakresie nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych wydatków na podstawie art. 250 p.p.s.a. Zasady te precyzuje rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163 poz. 1349 ze zm.). Rozporządzenie to nie przewiduje co prawda kwestii wynagrodzenia pełnomocnika w przypadku postępowania z zakresu wznowienia postępowania sądowoadministracyjnego, nie oznacza to jednak, że wynagrodzenie takie nie może być przyznane. Brak jest zatem podstaw do odmowy przyznania wynagrodzenia radcy prawnemu, który udzielił stronie pomocy prawnej w zakresie postępowania o wznowienie. Jednakże podkreślić należy, iż pełnomocnikowi ustanowionemu w ramach przyznania prawa pomocy należy się wynagrodzenie, w zakresie określonym art. 250 .p.ps.a. jedynie za pomoc prawną rzeczywiście udzieloną. Decyzja o przyznaniu pomocy prawnej oznacza, że Skarb Państwa przejmuje na siebie ciężar finansowy związany z wynagrodzeniem pełnomocnika z urzędu i że Sąd, jako dysponent środków publicznych, odpowiada za zasadność i legalność ich wydatkowania. Oznacza to uprawnienie i obowiązek Sądu ustalenia, czy pomoc prawna rzeczywiście została udzielona. Brak jest przeciwwskazań, aby odmawiać radcy prawnemu wynagrodzenia, o ile tylko ten udzielił stronie, dla której został ustanowiony z urzędu pomocy prawnej. Pomoc ta polega na udzielaniu porad prawnych i sporządzaniu opinii prawnych, zatem w niniejszym przypadku skargi o wznowienie postępowania ze wskazaniem podstawy prawnej, na jakiej skarżący opiera skargę o wznowienie postępowania, a także do wskazania kiedy skarżący dowiedział się o istnieniu okoliczności uzasadniającej wznowienie postępowania lub też opinii, gdzie pełnomocnik przedstawia i wyjaśnia swoje racje oraz powody dla których nie widzi szans na wdrożenie postępowania wznowieniowego. Ponieważ pełnomocnik ustanowiony w ramach przyznanego stronie prawa pomocy otrzymuje wynagrodzenie w związku z faktycznym udzieleniem stronie pomocy prawnej powinien wykazać, że stosowna opinia została sporządzona i przekazana stronie. Podobnie ma to miejsce przy opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej. W przedmiotowej sprawie brak jest dowodów, iż wyznaczony pełnomocnik udzielił skarżącemu jakiejkolwiek pomocy prawnej, pełnomocnik bowiem nie złożył ani skargi o wznowienie, ani też opinii o braku przesłanek wznowieniowych. Pełnomocnik nie ograniczył się omawianej sprawie nawet do oświadczenia o wyrażeniu odmowy sporządzenia skargi o wznowienie postępowania. Podkreślenia wymaga fakt, że wyznaczony pełnomocnik w żaden sposób nie ustosunkował się do wezwania Sądu doręczonego mu w dniu 20 grudnia 2010r. W aktach nie ma również opinii o braku podstaw do sporządzenia skargi kasacyjnej. W związku z powyższym żądanie pełnomocnika o zwrot kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu uznać należy za niezasadny, bowiem pomoc prawna de facto nie została udzielona. Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 250 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji postanowienia.