II SA/Bd 948/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Renata Owczarzak Sędziowie: Sędzia WSA Wojciech Jarzembski (spr.) Sędzia WSA Anna Klotz Protokolant Elżbieta Brandt po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 11 października 2011 r. sprawy ze skargi J. R., R. R., M. R. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] czerwca 2011 r. nr [...] w przedmiocie rozbiórki oddala skargę. II SA/Bd 948/11 Uzasadnienie Na podstawie art. 37 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane (Dz. U. Nr 74, poz. 229 ze zm.) w zw. z art. 103 ust. 2 i art. 81 i 83 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tj. Dz. U. z 2010 r., Nr 243, poz. 1623 ze zm.) oraz art. 104 Kpa Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w N. n/N. decyzją z [...] - [...] odmówił nakazania rozbiórki werandy z piwnicą stanowiącej własność M. R. oraz J. i R. R., zlokalizowanej od wschodniej strony budynku mieszkalnego na działce nr [...] przy ul. Ks.P. S. [...] w N. nad N. Odwołanie złożył H. T. zarzucając: naruszenie art. 37 Prawa budowlanego z 1974 r. i art. 7 Kpa polegające na: niedokładnym wyjaśnieniu stanu faktycznego i pominięciu stosunku PINB do legalności rozbiórki balkonu i werandy w 1970 r. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z [...][...] na podstawie art. 104 w zw. z art. 138 § 2 Kpa, art. 37 ust.1 pkt 1 i 2 ww. ustawy z dnia 24 października 1974 r. oraz art. 81 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. Organ wskazał, że faktem bezspornym jest dokonana w latach 70 ubiegłego wieku rozbudowa obiektu budowlanego bez pozwolenia na budowę właściwego organu. Powiatowy Inspektor, stwierdzając wykonanie części obiektu bez wymaganego pozwolenia na budowę, winien po uprzednim wykluczeniu przesłanek do orzeczenia rozbiórki przeprowadzić postępowanie naprawcze, celem doprowadzenia obiektu do stanu zgodnego z przepisami. Wyjaśnienia wymaga sprawa jego charakteru, mianowicie czy figuruje w rejestrze zabytków i czy jest objęty ochroną konserwatorską. Zaskarżoną decyzją uchybiono art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 Kpa. Na powyższą decyzję skargę złożyli J., R. i M. R. zarzucając rażące naruszenie art. 107, 136 i 138 Kpa, wnosząc o jej uchylenie i o zwrot kosztów postępowania. Wg skarżących organ nie wskazał żadnych konkretnych uchybień organowi I instancji, a uchylenie decyzji nastąpiło z powodów abstrakcyjnych. Odpowiadając na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację z zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje: W myśl art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej, przy czym zgodnie z § 2 tegoż artykułu kontrola, o której mowa, jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd rozpoznaje sprawę rozstrzygniętą w zaskarżonej decyzji ostatecznej bądź w postanowieniu z punktu widzenia legalności, tj. zgodności z prawem całego toku postępowania administracyjnego i prawidłowości zastosowania przepisów prawa materialnego. Zgodnie natomiast z art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji bądź postanowienia w całości lub w części następuje wtedy gdy sąd stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c)inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Stosownie do treści art. 134 § 1 ww. ustawy z 30 sierpnia 2002 r. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz wskazaną podstawą prawną. Nadto w myśl art. 152 cytowanej ustawy w razie uwzględnienia skargi sąd w wyroku określa, czy i w jakim zakresie zaskarżony akt lub czynność nie mogą być wykonane. Rozstrzygnięcie to traci moc z chwilą uprawomocnienia się wyroku. Odnosząc powyższe do niniejszej sprawy należało więc zbadać zgodność zaskarżonej decyzji przede wszystkim z przepisami ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (dalej w skrócie: Kpa) oraz przepisami ustawy z 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r., Nr 43, poz. 1623 z późn. zm.) i ustawy z 24 października 1974 r. Prawo budowlane (Dz. U. Nr 74, poz. 229 z późn. zm.). Stosownie do przepisów art. 133 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sąd wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy. Z akt sprawy natomiast wynika, że na skutek pisma H. T. w sprawie samowoli budowlanej dokonanej przez skarżących w budynku mieszkalnym przy ul. Ks. P. S. w N., Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w N. w dniu [...]przeprowadził oględziny ww. obiektu, stwierdzając, że w kontrolowanym budynku stanowiącym własność R. i T., rodzice skarżących zdemontowali na przełomie lat 1970/1971, istniejącą na parterze budynku od strony podwórka drewnianą werandę i balkon a następnie wybudowali w ich miejscu, z przesunięciem o ok. 1 do 2 m w kierunku północnym, murowaną werandę o wymiarach 2,95 x 5,12 z podpiwniczeniem. Ściany z cegły o grubości 38 cm, obustronnie otynkowane. Strop monolityczny, na belkach stalowych zakotwiczonych w ścianach podpiwniczenia istniejącego budynku mieszkalnego. Nad werandą znajduje się zadaszenie wsparte na konstrukcji stalowej zamocowanej w ścianie nośnej budynku mieszkalnego. Pokrycie zadaszenia z papy przymocowanej do podkładu z desek. Wody opadowe odprowadza rynna i rura spustowa na teren nieruchomości przy ul. Ks. P. S. [...] w N. nad N. Wejście na werandę prowadzi z lokalu mieszkalnego nr 1, stanowiącego własność skarżących. Nad częścią zadaszenia werandy znajduje się balkon o konstrukcji drewnianej, osadzonej w narożnikach pomiędzy ścianami budynku, bez połączenia z dachem werandy. Wejście na balkon prowadzi z lokalu mieszkalnego nr stanowiącego własność T. Nie stwierdzono żadnych widocznych uszkodzeń limitujących bezpieczne użytkowanie werandy ani znajdującej się pod nią piwnicy. Zastrzeżenie budził balkon stanowiący część lokalu nr [...], którego elementy drewniane są częściowo zgniłe i spróchniałe i wymagają bieżącej konserwacji. Na przeprowadzoną dobudowę części ww. budynku skarżący nie posiadali jakiejkolwiek dokumentacji. W trakcie oględzin organ pozyskał informacje dotyczące toczącego się przed Sądem Rejonowym w N. postępowaniu o umożliwienie przez T. naprawy dachu werandy przez R. Na potrzeby toczącego się postępowania wykonana została opinia techniczna dotycząca werandy, opracowana przez biegłego sądowego K. B. Organ skonfrontował powyższą opinię ze swoimi ustaleniami dokonanymi podczas oględzin. W tym miejscu, mając na uwadze bezsporne ustalenia dotyczące daty przebudowy należy zwrócić uwagę na treść przepisu zawartego w art. 103 ust. 2 obecnie obowiązującej ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tj. Dz. U. Nr 243, poz. 1623 ze zm.). W myśl tego przepisu art. 48 regulującego aktualnie kwestie związane z samowolą budowlaną, nie stosuje się do obiektów, których budowa została zakończona przed dniem wejścia w życie ustawy lub w stosunku do których przed tym dniem zostało wszczęte postępowanie administracyjne. Do takich obiektów stosuje się przepisy dotychczasowe. Są to przepisy zawarte w art. 37 ustawy z 24 października 1974 r. Prawo budowlane (Dz. U. Nr 38, poz. 229 ze zm.). Przepis przywołanego art. 37 ust. 1 stanowi, że obiekty budowlane lub ich części, będące w budowie lub wybudowane niezgodnie z przepisami obowiązującymi w okresie ich budowy, podlegają przymusowej rozbiórce albo przejęciu na własność Państwa bez odszkodowania i stanie wolnym od obciążeń, gdy organ stwierdzi, że obiekt budowlany lub jego część: 1) znajduje się na terenie, który zgodnie z przepisami o planowaniu przestrzennym nie jest przeznaczony pod zabudowę albo przeznaczony jest pod innego rodzaju zabudowę, lub 2) powoduje bądź w razie wybudowania spowodowałoby niebezpieczeństwo dla ludzi lub mienia albo niedopuszczalne pogorszenie warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia. Z akt sprawy wynika w sposób jednoznaczny, w sposób niepozostawiający jakichkolwiek wątpliwości, że obiekt ten nie stanowi niebezpieczeństwa dla ludzi lub mienia. Nie powoduje także pogorszenia warunków zdrowotnych lub majątkowych dla otoczenia. Powyższe wynika nie tylko z ustaleń organu poczynionych w trakcie oględzin lecz również z opinii biegłego sądowego sporządzonej na potrzeby postępowania toczącego się przed sądem powszechnym. Nie stwierdzono bowiem jakichkolwiek żadnych uszkodzeń ścian i stropu werandy oraz jej podpiwniczenia ani uszkodzeń konstrukcji zadaszenia powodujących bezpieczeństwo użytkowania za wyjątkiem miejscowo występującej korozji elementów stalowych konstrukcji tego zadaszenia i korozji drewnianych elementów balkonu. Oceniając dokonane ustalenia należy zauważyć, że organ przeprowadził wszechstronne postępowanie wyjaśniające w tym zakresie, dopuszczając jako dowód wszystko co mogło przyczynić się do wyjaśnienia sprawy. Organ nie naruszył więc zasad wskazanych w przepisach art. 7, 75 § 1, 77 § 1 oraz art. 80 Kpa. Oceniając zaskarżoną decyzję należy także stwierdzić, iż wydający ją organ odwoławczy nie naruszył dyspozycji art. 138 § 2 Kpa wskazując, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w N. stwierdzając na kontrolowanej nieruchomości wykonanie części obiektu bez wymaganego pozwolenia na budowę, winien po uprzednim wykluczeniu przesłanek do orzeczenia rozbiórki, przeprowadzić postępowanie naprawcze, celem doprowadzenia obiektu do stanu zgodnego z obowiązującymi przepisami. Organ pierwszej instancji był bowiem do tego zobligowany, co zresztą sam zauważył stwierdzając to jednak po wydaniu decyzji, bo w piśmie z [...] kierowanym do organu odwoławczego. Odnosząc się do legalizacji przedmiotowej werandy skoro więc zachodzą przesłanki do prowadzenia postępowania naprawczego w myśl przepisów Prawa budowlanego z 1974 r. (Dz. U. Nr 74, poz. 229 ze zm.) do których odsyła art. 103 ust. 2 obecnie obwiązującej ustawy Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2010 r., Nr 143, poz. 1623 ze zm.)- to obowiązkiem organu pierwszej instancji było przeprowadzeniem takiego postępowania na co też słuszne wskazał organ odwoławczy w zaskarżonej decyzji. Chybione są więc zarzuty zawarte w skardze, że "[...] WINB nie wskazał konkretnych uchybień organu I instancji, więc nie ma podstaw do prowadzenia dalszego postępowania wyjaśniającego." Organ odwoławczy, wskazał organowi I instancji, że winien on, po uprzednim wykluczeniu przesłanek do orzeczenia rozbiórki, przeprowadzić postępowanie naprawcze, celem doprowadzenia obiektu do stanu zgodnego z obowiązującymi przepisami. Reasumując należy więc stwierdzić, że wydając zaskarżoną decyzję nie naruszono jakichkolwiek przepisów obowiązującego prawa; a w szczególności nie naruszono przepisów wskazanych w podstawie prawnej zaskarżonej decyzji oraz przywołanych w niniejszym uzasadnieniu wyroku. I dlatego wobec braku przesłanek wskazanych w przepisach art. 145 § 1 ust. 1 i 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi należało orzec jak w sentencji o oddaleniu skargi.