II SA/Bd 95/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Małgorzata Włodarska Sędziowie: Sędzia WSA Wojciech Jarzembski (spr.) Sędzia WSA Grażyna Malinowska-Wasik Protokolant asystent sędziego Katarzyna Korycka po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 5 marca 2009 r. sprawy ze skargi B. R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] nr [....] w przedmiocie wznowienia postępowania w sprawie przyznania prawa do zaliczki alimentacyjnej oddala skargę. II SA/Bd 95/09 Uzasadnienie Na podstawie art. 104, art. 145a i art. 149 § 3 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego i art. 9a ustawy z dnia 22 kwietnia 2005 r. o postępowaniu wobec dłużników alimentacyjnych oraz zaliczce alimentacyjnej (Dz. U. z 2005 r., Nr 86, poz. 732) decyzją z dnia [...] listopada 2008 r. działający z upoważnienia Burmistrza [...], Kierownik Miejsko-Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej po rozpoznaniu skargi B. R. odmówił wznowienia postępowania administracyjnego w sprawie ustalenia prawa do zaliczki alimentacyjnej na rzecz syna T. P., wskazując iż w przedmiotowej sprawie nie została wydana decyzja administracyjna odmawiająca zaliczki alimentacyjnej. Składając odwołanie B. R. wyjaśniła, iż składała wniosek o zaliczkę alimentacyjną, ale pracownik organu zwrócił dokumenty. W konsekwencji spowodowało to brak odmownej decyzji w tym zakresie. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] decyzją z dnia [...] grudnia 2008 r. znak: [...] utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy wskazując, że wznowienie postępowania jest instytucją procesową stwarzającą możliwość prawną ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej zakończonej decyzją ostateczną jeżeli, postępowanie, w którym ona zapadała było dotknięte kwalifikowaną wadliwością wyliczoną wyczerpująco w przepisach prawa procesowego. Zarówno akta sprawy jakim oświadczenie strony zawarte w treści odwołania dowodzą, iż w powyższym zakresie nie były wydawane decyzje administracyjne odmawiające stronie zaliczki alimentacyjnej, co wskazuje na brak podstaw prawnych do wznowienia postępowania. Na powyższą decyzję B. R. złożyła skargę, w której przedstawiła trudną sytuację zdrowotną i materialną swojej rodziny. Wyjaśniła, że z przyczyn od niej niezależnych nie została wydana decyzja dotycząca uprawnień syna do zaliczki alimentacyjnej. Zdaniem skarżącej, w aktualnym stanie prawnym powinna otrzymać wnioskowane świadczenie. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie przytaczając argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w [...] zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 1 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności organów administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, iż zadaniem sądu administracyjnego jest zbadanie zgodności zaskarżonej decyzji z przepisami zarówno prawa materialnego jak i procesowego w odniesieniu do stanu faktycznego istniejącego w chwili wydania zaskarżonej decyzji. Zgodnie natomiast z treścią art. 134 § 1 i art. 133 § 1 zd. 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy i wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy. Z akt sprawy wynika zaś w sposób niepozostawiający żadnych wątpliwości, że wobec skarżącej nie wydano decyzji odmawiającej ustalenie zaliczki alimentacyjnej. Przyznała to zresztą wyraźnie sama skarżąca w swej skardze pisząc m.in. "... braku decyzji administracyjnej ... absolutnie nie neguję". W tym miejscu należy zaś podkreślić, że wznowienie postępowania jest instytucją procesową uregulowaną przepisami art. 145-155 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego, stwarzającą możliwość prawną ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej zakończonej – co szczególnie istotne - decyzją ostateczną jeżeli postępowanie, w którym ona zapadała było dotknięte kwalifikowaną wadliwością wyliczoną wyczerpująco w przepisach prawa procesowego, tj. art. 145 §1-3 kpa. Natomiast zgodnie z treścią art. 145a § 1 kpa można też żądać wznowienia postępowania również w przypadku, gdy Trybunał Konstytucyjny orzekł o niezgodności aktu normatywnego z Konstytucją, umową międzynarodową lub z ustawą, na podstawie którego została wydana decyzja. Przepisy ustawy Kodeks postępowania administracyjnego nie pozostawiają więc żadnej wątpliwości, że wznowienie postępowania jest możliwe po spełnieniu wskazanych przywoływanymi powyżej przepisami przesłanek tylko i wyłącznie w odniesieniu do ostatecznej decyzji! Takiej zaś w odniesieniu do skarżącej nie było, co jednoznacznie wynika z akt postępowania w tym również z treści odwołania oraz skargi. W tym stanie rzeczy mimo powoływania się przez skarżącą na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 23 czerwca 2008 sygn. P 18/06 stwierdzającego nie zgodność z Konstytucją RP wskazanych w tym wyroku przepisów ustawy z dnia 22 kwietnia 2005 r. o postępowaniu wobec dłużników alimentacyjnych oraz zaliczce alimentacyjnej, uznając że wydając zaskarżoną decyzję organ nie naruszył prawa, na podstawie art. 151 ww. ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę oddalono.