II SA/Bd 951/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Joanna Brzezińska Sędziowie sędzia WSA Jerzy Bortkiewicz sędzia WSA Małgorzata Włodarska (spr.) Protokolant starszy asystent sędziego Krzysztof Cisewski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 listopada 2015 r. sprawy ze skargi P. D. na decyzję [...] Inspektora Transportu Drogowego w [...] z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę. Decyzją z dnia [...] października 2014 r., nr [...], na podstawie art. 92a ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2013 r. poz. 1414 ze zm. – dalej: "u.t.d.") oraz zgodnie z ustaleniami protokołu kontroli nr [...], [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego nałożył na P. D. (skarżącego) – prowadzącego działalność gospodarczą w zakresie usług transportowych - karę pieniężną w wysokości 6100,00 zł z powodu stwierdzonych naruszeń polegających na niezarejestrowaniu za pomocą urządzenia rejestrującego lub cyfrowego urządzenia rejestrującego na wykresówce lub karcie kierowcy wskazań w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi, przekroczeniu maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy o czas powyżej 15 minut do 30 minut oraz przekroczeniu maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy za każde następne rozpoczęte 30 minut. Powyższe ustalone zostało w dniu 18 września 2014 r. podczas kontroli drogowej zespołu pojazdów prowadzonych przez skarżącego, składającego się z ciągnika samochodowego marki [...] o numerze rejestracyjnym [...CV...] oraz naczepy ciężarowej marki [...] o numerze rejestracyjnym [...]. Pismem z dnia 17 listopada 2014 r. skarżący odwołał się od powyższej decyzji do Głównego Inspektora Transportu Drogowego w Warszawie, podnosząc, że nie kierował on określonym w części decyzji uszczegółowiającej poszczególne naruszenia pojazdem o numerze rejestracyjnym [...CU...], ponieważ nie posiada pojazdu o wskazanym numerze, ani pojazd taki nie został mu udostępniony. Decyzją z dnia [...] maja 2015 r., nr [...], Główny Inspektor Transportu Drogowego w Warszawie utrzymał w mocy decyzję pierwszoinstancyjną. W uzasadnieniu decyzji, odnosząc się do naruszenia polegającego na nierejestrowaniu wskazań urządzenia w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy lub przebytej drogi, organ powołał art. 92a ust. 1 i ust. 6, art. 4 pkt 22 lit. a) u.t.d., art. 13 rozporządzenia Rady EWG nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r., art. 34 rozporządzenia PE i Rady (UE) nr 165/2014 z dnia 3 lutego 2014 r. w sprawie tachografów stosowanych w transporcie drogowym (Dz. Urz. UE. L. nr 60, str. 1) oraz treść l.p. 6.2.1 załącznika nr 3 do u.t.p. Stwierdził, iż na podstawie materiału dowodowego w postaci protokołu kontroli, protokołu z przesłuchania strony oraz wykresówek kierowcy zostało udowodnione, że skarżący w dniu 21 sierpnia 21 sierpnia 2014 r. od godz. 13:28 oraz w dniu 25 sierpnia 2014 r. od godz. 11:22 poruszał się z otwartym tachografem i nie rejestrował swojej aktywności oraz przebytej drogi; w ocenie organu nałożona na skarżącego kara 5000 tys. zł za powyższe naruszenie została nałożona słusznie i zgodnie z przepisami prawa. Odnośnie naruszenia polegającego na przekroczeniu maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy o czas powyżej 15 minut do 30 minut oraz za każde następne rozpoczęte 30 minut, przywoławszy brzmienie art. 7 rozporządzenia (WE) nr 561/2006, treści lp. 5.2 załącznika nr 3 do u.t.d. organ stwierdził, iż na podstawie materiału dowodowego w postaci protokołu kontroli, protokołu z przesłuchania strony oraz wykresówek kierowcy zostało udowodnione, że skarżący w dniu 26 sierpnia 2014 r. przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdy bez przerwy o 1 godzinę i 40 minut oraz w dniu 4 września 2014 r. przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez przerwy o 40 minut; w ocenie organu odwoławczego kara pieniężna w wysokości 1100 zł została nałożona prawidłowo. Organ podkreślił, że podczas kontroli nie okazano dokumentu uzasadniającego odstępstwa od przestrzegania przepisów dotyczących maksymalnych okresów prowadzenia pojazdu, wymaganych przerw lub odpoczynków. W odniesieniu do okoliczności wskazanych w odwołaniu organ odwoławczy stwierdził, że błędne wskazanie przez [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego numeru pojazdu jako [...CU...], zamiast widniejącego w dowodzie rejestracyjnym numeru [...CV...], było wynikiem omyłki pisarskiej i nie miało wpływu na wynik sprawy; że skarżący sam zeznał, iż otworzył tachograf w pojeździe o numerze rejestracyjnym [...CU...] i nie rejestrował na wykresówce przejazdu, a więc sam wprowadził w błąd osobę kontrolującą; oraz że w odwołaniu skarżący nie kwestionuje stwierdzonych podczas kontroli naruszeń, a jedynie zaprzecza, aby to ona kierowała pojazdem o numerze rejestracyjnym [...CU...]. W konkluzji organ odwoławczy potwierdził prawidłowość powziętego przez organ I instancji rozstrzygnięcia oraz stwierdził brak przesłanek do zastosowania w sprawie art. 92c u.t.p. Pismem z dnia 1 lipca 2015 r. P. D. zaskarżył powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w B., zarzucając jej naruszenie art. 7, art. 77 § 1, art. 107 § 3 k.p.a. W uzasadnieniu skarżący podtrzymał argumentację zawartą w odwołaniu od decyzji pierwszoinstancyjnej, a ponadto podniósł, iż organ nie przeprowadził postępowania dowodowego w celu ustalenia, czy czas pracy kierowcy podlegał rygorom rozporządzenia 561/2006 w związku z zawartymi w tym rozporządzeniu wyjątkami od stosowania regulacji przedmiotowego aktu aktu. Skarżący podniósł także, że organy obu instancji nie wzięły pod uwagę błędów granicznych tachografu. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity: Dz. U. z 2014 r., poz. 1647) sąd administracyjny kontroluje legalność zaskarżonego rozstrzygnięcia administracyjnego, czyli jego zgodność z powszechnie obowiązującymi przepisami prawa materialnego i procesowego. Jednocześnie zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – dalej p.p.s.a.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, przy czym zaskarżona decyzja może być uchylona tylko wówczas, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego albo inne naruszenie prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie (art. 145 §1 pkt 1 p.p.s.a.). Ponadto sąd stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.), a także stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach (art. 145 § 1 pkt 3 p.p.s.a.). Poddawszy zaskarżony akt kontroli w ramach tak zakreślonej kognicji, Sąd w składzie orzekającym nie dopatrzył się naruszeń prawa materialnego lub procesowego, skutkujących koniecznością uchylenia lub stwierdzenia nieważności przedmiotowego rozstrzygnięcia. Przedmiotem kontroli w niniejszym postępowaniu sądowoadministracyjnym jest decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego w Warszawie dnia [...] maja 2015 r., nr [...], utrzymująca w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] października 2014 r., nr [...], nakładającą na skarżącego P. D. karę administracyjną z tytułu stwierdzonych podczas przeprowadzonej w dniu 18 września 2014 r. kontroli drogowej naruszeń, polegających na niezarejestrowaniu za pomocą urządzenia rejestrującego lub cyfrowego urządzenia rejestrującego na wykresówce lub karcie kierowcy wskazań w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi, przekroczeniu maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy o czas powyżej 15 minut do 30 minut oraz przekroczeniu maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy za każde następne rozpoczęte 30 minut. Decyzji organu II instancji skarżący zarzucił nieuzasadnione zakwalifikowanie błędu w określeniu numeru rejestracyjnego kierowanego przezeń pojazdu jako omyłki pisarskiej niemającej wpływu na wynik postępowania, dokonanie ustaleń skali stwierdzonych naruszeń bez uwzględnienia błędów granicznych tachografu oraz niezweryfikowanie okoliczności faktycznych w sprawie w odniesieniu do wyjątków w stosowaniu rozporządzenia 561/2006 określonych w tym rozporządzeniu. Materialnoprawną podstawą zaskarżonej decyzji stanowił art. 92a ust. 1 i 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2013 r. poz. 1414 ze zm. – dalej: "u.t.d."), zgodnie z którym podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 10.000 złotych za każde naruszenie (ust. 1), suma kar pieniężnych nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas jednej kontroli drogowej nie może jednak przekroczyć kwoty 10.000 złotych (ust. 2). Lista naruszeń, o których wyżej mowa, została wyszczególniona w załącznikach do u.t.d. Stwierdzone w kontrolowanej sprawie naruszenia określone zostały w załączniku nr 3, który pod pozycją 6.2.1 przewiduje karę pieniężną w wysokości 5.000 zł za nierejestrowanie za pomocą urządzenia rejestrującego lub cyfrowego urządzenia rejestrującego na wykresówce lub karcie kierowcy wskazań w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi; pod pozycją 5.2 załącznik przewiduje z kolei karę 150 zł za przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy o czas powyżej 15 minut do 30 minut (5.2.1.) oraz karę 200 zł za każdą następną rozpoczętą godzinę (5.2.2.). Powyższe zagadnienia są także przedmiotem rozporządzeń wspólnotowych. I tak zgodnie z obowiązującym od dnia 2 marca 2015 r. art. 34 ust. 1 in principio rozporządzenia PE i Rady nr 165/2014 z dnia 4 lutego 2014 r. w sprawie tachografów stosowanych w transporcie drogowym i uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym oraz zmieniające rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego (Dz. U. UE. L. 2014. 60.1) kierowcy stosują wykresówki lub karty kierowcy w każdym dniu, w którym prowadzą pojazd, począwszy od przejęcia pojazdu. Art. 34 wymienionego rozporządzenia zawiera ponadto szczegółowe wytyczne dotyczące prawidłowej obsługi przedmiotowych kart i wykresówek. Zgodnie z kolei z art. 13 Rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym (Dz. U. UE L 370 z dnia 31 grudnia 1985r., poz. 8) pracodawca oraz kierowcy zapewnią poprawne działanie i odpowiednie stosowanie, z jednej strony, urządzeń rejestrujących, a z drugiej strony, karty kierowcy, w przypadku, gdy kierowca obowiązany jest prowadzić pojazd wyposażony w urządzenie rejestrujące, zgodnie z załącznikiem IB. Jak wynika natomiast z art. 10 ust. 2 Rozporządzenia (WE) Nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniające rozporządzenia Rady (EWG) Nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylające rozporządzenie Rady (EWG) Nr 3820/85 (Dz. U. UE L nr 102 z dnia 11 kwietnia 2006r., poz. 1), przedsiębiorstwo transportowe organizuje pracę kierowców, o których mowa w ust. 1 w taki sposób, aby kierowcy ci mogli przestrzegać przepisów rozporządzenia (EWG) Nr 3821/85 oraz przepisów rozdziału II niniejszego rozporządzenia. Przedsiębiorstwo transportowe wydaje odpowiednie polecenia kierowcy i przeprowadza regularne kontrole przestrzegania przepisów rozporządzenia (EWG) Nr 3821/85 oraz przepisów rozdziału II niniejszego rozporządzenia. Odnosząc powyższe do niniejszej sprawy stwierdzić przyjdzie, iż organy obu instancji prawidłowo ustaliły stan faktyczny w sprawie oraz powzięły rozstrzygnięcia odpowiadające dyspozycjom właściwych przepisów. Jak wynika z zawartego w aktach sprawy protokołu sporządzonego w trybie art. 74 ust. 1 i art. 89 ust. 1 pkt 2 wraz załącznikiem tachograf zainstalowany w pojeździe kierowanym przez skarżącego zarejestrował dane świadczące o naruszeniach wymienionych w decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego, utrzymanej w mocy decyzją zaskarżoną. Naruszenia te potwierdził sam skarżący podpisując bez zastrzeżeń zarówno protokół kontroli, jak i załączony protokół z przesłuchania strony, w którym poświadczył jazdę na otwartym tachografie i nierejestrowanie w czasie jazdy całości przebytej drogi (różnica 238 km pomiędzy wykresówkami z dni 21 i 21/22 sierpnia 2014 r. oraz różnica 54 km pomiędzy wykresówkami z dni 24/25 i 25/26 sierpnia 2014 r.). Z podpisanego przez skarżącego protokołu kontroli z dnia 18 września 2014 r. wynika ponadto bezspornie, iż skarżący przekroczył maksymalne czasy prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy o 1 godzinę i 40 minut (wykresówka z dnia 25 na 26 sierpnia 2014 r.) oraz 40 minut (wykresówka z dnia 3 na 4 września 2014 r.) W ocenie Sądu okoliczności faktyczne, stanowiące podstawę decyzji organów obu instancji zostały szczegółowo i w sposób niebudzący wątpliwości udokumentowane przez funkcjonariuszy Wojewódzkiego Inspektoratu Transportu Drogowego w R. Nie zasługują więc na uwzględnienie zarzuty zawarte w skardze dotyczące naruszenia art. 7, art. 77 § 1, art. 107 § 3 k.p.a. Zgodnie z zasadą wyrażoną w art. 7 k.p.a. w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, co pozwoli dokonać oceny ustalonego stanu faktycznego, a następnie jego odniesienia do konkretnej normy prawnej. Prawidłowa realizacja tej zasady w pierwszej kolejności nakłada na organ obowiązek oceny, jakie fakty mają znaczenie dla załatwienia sprawy oraz jakimi dowodami okoliczności faktyczne istotne w sprawie mogą być wykazane. Konkretyzację tej zasady stanowi art. 77 § 1 k.p.a. zobowiązujący organ prowadzący postępowanie do wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego. Wbrew zarzutom skargi w sprawie niniejszej organy obu instancji uczyniły zadość tym wymogom. Podjęły bowiem wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego niniejszej sprawy, zbierając i rozpatrując w sposób wyczerpujący cały materiał dowodowy, przy jednoczesnym zachowaniu reguł oceny materiału dowodowego wskazanych w art. 80 k.p.a. Powyższe wynikało ponadto z uzasadnień decyzji obu instancji, zredagowanych z poszanowaniem wskazań zawartych w art. 107 § 3 k.p.a. Podnoszona przez skarżącego okoliczność, jakoby nie prowadził we wskazanych w decyzji dniach będącego przedmiotem kontroli pojazdu, a to ze względu na różnicę w numerze rejestracyjnym przytoczonym w decyzji i w protokole z kontroli, nie może stanowić podstawy dla skutecznego zakwestionowania prawidłowości decyzji organów obu instancji. Sąd w całej rozciągłości popiera stanowisko przedstawione przez organ odwoławczy w tej kwestii, iż błąd w określeniu numeru rejestracyjnego kontrolowanego pojazdu, polegający na określeniu tego numeru jako [...CU...] zamiast [...CV...] stanowi oczywistą omyłkę pisarską niemającą wpływu na wynik sprawy. Jak wynika ze zgromadzonego materiału dowodowego, tj. protokołu kontroli i kserokopii dowodu rejestracyjnego i wykresówek przedmiotowego pojazdu, używany przez skarżącego ciągnik samochodowy zarejestrowany został pod numerem [...CV...] i dane z zainstalowanego w tym właśnie pojeździe świadczą o naruszeniach wymienionych w decyzji pierwszoinstancyjnej. Zauważyć ponadto należy, iż z protokołu z przesłuchania strony zawartego w aktach sprawy wynika, że sam skarżący w sposób błędny określił numer prowadzonego przez siebie pojazdu ([...CU...]), pomyłki tej nie korygując w drodze zastrzeżenia do protokołu. Mając na uwadze powyższe okoliczności stwierdzić przyjdzie, iż wywody skarżącego w tej kwestii są całkowicie bezzasadne. Co się tyczy zarzutu skarżącego dotyczącego nieuwzględnienia błędów granicznych wynikających z funkcjonowania tachografu, stwierdzić przyjdzie, iż i on nie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotową kwestię reguluje rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 w złączniku nr I, rozdz. III lit. f ust 3, zgodnie którym w użytkowaniu w odniesieniu do przebytej drogi bierze się dopuszczalny błąd graniczny wynoszący 4% więcej lub mniej pod rzeczywistej długości, przy czym długość ta musi wynosić co najmniej jeden kilometr (lit. a) oraz w odniesieniu do czasu jazdy dopuszczalny błąd graniczny wynoszący 2 minuty więcej lub mniej na dzień lub 10 minut na siedem dni (lit. c). Odnosząc powyższe do realiów niniejszej sprawy stwierdzić po pierwsze należy, iż to do skarżącego należało wykazanie, że błędy graniczne mogły mieć wpływ na rozstrzygnięcie w sprawie. Zgodnie z regulacjami zawartymi w rozdziale VI rozporządzenia nr 3821/85 urządzenia rejestrujące podlegają badaniom i kontrolom w zakresie poprawności swojego działania oraz dokładności wskazań i rejestracji, jak również podlegają one stosownemu poświadczeniu o poprawności działania. Badania te dotyczą urządzeń nowych, po naprawach, jak również urządzeń używanych i poddawanych kontrolom sprawności okresowo. Warunkiem przyznania tego poświadczenia jest ustalenie, iż urządzenie działa zgodnie z zawartymi w rozporządzeniu nr 3821/85 warunkami. Skoro więc przedmiotowy tachograf spełniał warunki dopuszczające do jego używania, organ administracji nie miał powodów, by wątpić w prawidłowość jego działania, również w zakresie dopuszczalnych błędów pomiarowych. Certyfikowany tachograf, podlegający okresowym badaniom wykonywanym przez uprawnionego instalatora lub warsztat stanowi gwarant poprawności rejestrowanych danych. W nawiązaniu do zarzutu niezbadania przez organ administracji zaistnienia okoliczności wyłączających stosowanie regulacji rozporządzenia nr 561/2006, o których to wyjątkach mowa w rozdziale IV tego rozporządzenia, Sąd wyjaśnia, iż kierowany przez skarżącego pojazd ciężarowy do przewozu rzeczy nie mieści się żadnej z kategorii wymienionych w art. 13 ust. 1 rozporządzenia nr 561/2006, co w związku z art. 29 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców (Dz. U z 2012r., poz.1155) nie upoważniało organów do zastosowania przedmiotowych wyjątków. Mając na uwadze powyższe, uznając, że zaskarżona decyzja, ani poprzedzająca ją decyzja organu I instancji nie naruszają obowiązujących przepisów prawa w sposób skutkujący koniecznością ich uchylenia albo stwierdzenia nieważności, orzeczono na podstawie art. 151 p.p.s.a. o oddaleniu skargi.