II SA/Bd 954/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Małgorzata Włodarska po rozpoznaniu w dniu 24 czerwca 2013 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku R. Ł. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym w sprawie ze skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] sierpnia 2012 r., nr [...] w przedmiocie udostępnienia danych osobowych postanawia odrzucić sprzeciw. Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy postanowieniem z dnia 10 maja 2013 r. oddalił wniosek R. Ł. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym. Postanowienie to wraz ze stosownym pouczeniem o terminie i sposobie wniesienia sprzeciwu, doręczono skarżącej w dniu 29 maja 2013 r. (zwrotne potwierdzenie odbioru – k. 79 akt sądowych). W dniu 7 czerwca 2013 r. wpłynął do Sądu sprzeciw od powyższego postanowienia nadany FAX-em w dniu 6 czerwca 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W myśl art. 259 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) od zarządzeń i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8, strona może wnieść do właściwego wojewódzkiego sądu administracyjnego sprzeciw w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia zarządzenia lub postanowienia. Sprzeciw wniesiony po terminie oraz sprzeciw, którego braki formalne nie zostały uzupełnione sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym (§ 2). W niniejszej sprawie postanowienie Referendarza sądowego doręczono stronie skarżącej w dniu 29 maja 2013 r. (środa). Siedmiodniowy termin do wniesienia sprzeciwu upływał więc w dniu 5 czerwca 2013 r. (środa). Tymczasem sprzeciw wniesiono do Sądu w dniu 6 czerwca 2013 r. (k. 80 akt sądowych). W tym stanie rzeczy, sąd stwierdził, że sprzeciw został wniesiony po terminie i podlegał odrzuceniu. Niezależnie od powyższego Sąd uznał za niecelowe wzywanie strony skarżącej do uzupełnienia braków formalnych sprzeciwu w postaci jego podpisania z uwagi na to, że sprzeciw i tak podlega odrzuceniu w świetle art. 259 § 2 p.p.s.a. jako wniesiony z uchybieniem terminu. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 259 § 2 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.