II SA/Bd 954/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Joanna Brzezińska Sędziowie sędzia WSA Joanna Janiszewska-Ziołek (spr.) sędzia WSA Renata Owczarzak po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 13 maja 2025 r. sprawy ze skargi J. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] sierpnia 2024 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z [...] sierpnia 2024r. (KO.411.1096.2024) Samorządowe Kolegium Odwoławcze (dalej jako "SKO" lub "organ II instancji"), po rozpatrzeniu odwołania J. W. ("Skarżącego"), utrzymało w mocy decyzję Burmistrza M. R. z [...] czerwca 2024r. nr [...] ([...]) o warunkach zabudowy. Zaskarżona decyzja SKO zapadła w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy. Wnioskiem datowanym na [...] lutego 2024 r. (data wpływu do organu) I. sp. z o.o. (dalej jako "Inwestor") wystąpił do Burmistrza M. R. (zwanego dalej "organem I instancji") o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku usługowo-handlowego wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną, kanalizacją deszczową, dwoma podziemnymi zbiornikami przeciwpożarowymi, pylonem reklamowym o wysokości od 6 do 12 m, miejscami postojowymi, drogą wewnętrzną i zagospodarowaniem terenu przy ul. [...] w R. na działkach nr ew. [...] R.. Przywołaną wyżej decyzją z [...] czerwca 2024r. Prezydent M. R. ustalił warunki zabudowy dla ww. inwestycji. Odwołanie od tej decyzji wniósł J. W., który zarzucił rażące naruszenie prawa poprzez posłużenie się analizą, w której ocena wysokości obiektów dokonana została w oparciu o chmurę punktów pochodzących ze skaningu laserowego ze strony geoportalu.gov.pl. W ocenie Skarżącego rozwiązanie to nie jest wystarczające dla precyzyjnego określenia średnich wysokości. Pomiary powinny być, w jego ocenie dokonane w terenie przez urbanistę lub uprawnionego geodetę. Utrzymując w mocy decyzję organu I instancji – przywołaną na wstępie decyzją z [...] sierpnia 2024r. - SKO wskazało w uzasadnieniu, że w tej sprawie znajdują zastosowanie: przepis przejściowy art. 59 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 2023 r. o zmianie ustawy o planowaniu u zagospodarowaniu przestrzennym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 1688) oraz przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164 poz. 1588; dalej w skrócie "r.w.n.z.2003"), w brzmieniu nadanym rozporządzeniem zmieniającym z 17 grudnia 2021r. (Dz. U. z 2021r., poz. 2399). Dalej SKO wyjaśniło, że organ I instancji prawidłowo ustalił front terenu inwestycji i prawidłowo wyznaczył obszar analizy urbanistycznej. W ocenie SKO organ I instancji dokonał także trafnych ustaleń w zakresie oceny warunków z art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Wyjaśnił przy tym, że w wyniku przeprowadzonej analizy urbanistycznej ustalono, iż w obszarze przyjętym do analizy występują budynki mieszkalne jednorodzinne w zabudowie wolnostojącej oraz bliźniaczej wraz z towarzyszącą zabudową pomocniczą (gospodarczo-garażową) oraz zabudowa mieszkalna wielorodzinna. W świetle jej wyników prawidłowo – zdaniem SKO – organ I instancji: – uznał, że planowane zamierzenie budowlane kontynuuje funkcję zabudowy występującą w obszarze analizowanym; – wskazał na § 4 ust. 3 r.w.n.z.2003 i za dopuszczalne uznał ustalenie linii zabudowy w odstępstwie z uwagi na okoliczność przylegania terenu inwestycyjnego do drogi publicznej jedynie na odcinku 6,7 m i planowane zlokalizowanie budynku w głębi działek inwestycyjnych; – stwierdził, że średni wskaźnik intensywności zabudowy w obszarze analizowanym wynosi 26,6%, a kształtuje się od 8,55% do 76,03%. Organ I instancji prawidłowo ustalił parametr powierzchni zabudowy dla wnioskowanego przedsięwzięcia budowlanego na poziomie od 29,5% do 36,8% powierzchni działki, ze wskazaniem, iż parametr ten dotyczy istniejącej i planowanej zabudowy; – określił, że średnia szerokość elewacji frontowej występującej w obszarze przyjętym do analizy wynosi 15,2 m, a kształtuje się od 26 do 28,5 m, przy czym budynki o podobnej funkcji zgodnej z planowaną inwestycją posiadają elewacje frontowe o szerokości od 13 m do 32 m i średnia wynosi w tym przypadku 24 m. Organ I instancji, mając na uwadze tolerancję z § 6 ust. 2 r.w.n.z.2003, prawidłowo ustalił szerokość elewacji frontowej na poziomie od 26 m do 28m; organ zwrócił uwagę na zróżnicowaną funkcję zabudowy w obszarze analizowanym; – wskazał, że wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej budynków występujących w obszarze przyjętym do analizy kształtuje się na poziomie 5,7 m, a średnia wysokość kalenic wynosi 6,7 m. Organ I instancji prawidłowo określił ten parametr dla planowanej zabudowy na poziomie 5,7 m do 6,9 m. Słusznie organ I instancji zastosował § 7 ust. 4 r.w.n. z 2003r. albowiem wysokość górnej krawędzi elewacji na sąsiednich działkach przebiega tworząc uskok, a stopień zróżnicowania tego wskaźnika w obszarze analizowanym powoduje, że możliwe jest ustalenie go dla planowanego przedsięwzięcia w odstępstwie od średnich wartości. Organ II instancji podkreślił, że ustalony parametr nie odbiega w sposób znaczący od średniej; – stwierdził, że w obszarze analizowanym występuje duże zróżnicowanie geometrii dachów, układu połaci dachowych oraz kierunków głównej kalenicy dachu w stosunku do frontu działki i dlatego za dopuszczalne uznano wyznaczenie dla planowanej inwestycji parametru określonego w § 8 r.n.w. z 2003r. od 10 do 6 0 dla dachu dwuspadowego. Odnosząc się do zarzutu odwołania, SKO stwierdziło, że urbanista posiada swobodę w wykorzystaniu metod i sposobów dokonywania pomiarów poszczególnych budynków. Podkreślił nadto, że Skarżący nie wykazał nieprawidłowości wyników pomiarów. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy na opisaną decyzję SKO wniósł J. W., powtarzając część wywodów zawartych w odwołaniu. Dodał, że stosowanie modelu terenu LIDAR w pomiarach wysokości w sprawie ustalenia warunków zabudowy nie jest prawidłowe z uwagi na możliwość wystąpienia błędów pomiarowych (oddziaływanie czynników atmosferycznych, specyfika urządzenia, rodzaj powierzchni, różnorodność technik przetwarzania danych). Zauważył on nadto, że z dostępnych publicznie danych udostępnianych w Geoportalu nie zamieszcza się informacji o tym, jak i w jakich warunkach został przeprowadzony skaning. Biorąc pod uwagę potencjalne skutki błędów pomiarowych w decyzjach indywidualnych wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji ("w skardze "zaskarżonego wyroku"). W odpowiedzi na skargę organ II Instancji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w całej rozciągłości stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie należy podkreślić, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 1267) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne, kierując się wspomnianym kryterium legalności, dokonują oceny zgodności treści zaskarżonego aktu oraz procesu jego wydania z normami prawnymi – ustrojowymi, proceduralnymi i materialnymi – przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu prawnego i zasadniczo na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. W świetle art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935, z późn. zm.; w skrócie "p.p.s.a.") kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne (pkt 1). Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Oznacza to, że bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze – w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim rodzajem i treścią zaskarżonego aktu. Dokonawszy tak sprawowanej kontroli zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego Sąd nie dopatrzył się przy jej wydaniu naruszeń prawa, które uzasadniałyby uchylenie albo stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji, względnie stwierdzenie jej wydania z naruszeniem prawa. W ocenie Sądu organy obu instancji dokonały prawidłowych ustaleń co do okoliczności faktycznych istotnych dla jej rozstrzygnięcia. Ustalenia te Sąd w pełni podziela i czyni podstawą faktyczną dalszych rozważań. Podstawę prawną obu ww. decyzji stanowiły przede wszystkim przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2024 r. poz. 1130, z późn. zm.; w skrócie "u.p.z.p."). Wypada w tym miejscu podkreślić – mając na uwadze, że wniosek o ustalenie warunków zabudowy został złożony w tej sprawie 16 lutego 2024r. – że zgodnie z art. 59 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 2023 r. o zmianie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 1688) do spraw dotyczących ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego lub wydania decyzji o warunkach zabudowy, wszczętych od dnia wejścia w życie tej ustawy zmieniającej (tj. od 24 września 2023 r.) i przed dniem utraty mocy studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy w danej gminie: 1) stosuje się przepisy art. 54 oraz art. 61 ust. 1 pkt 1, ust. 2, 3 i 5a u.p.z.p. w brzmieniu dotychczasowym; 2) nie stosuje się przepisów art. 61 ust. 1 pkt 1a i ust. 1a u.p.z.p. Ponadto zgodnie z § 12 rozporządzenia Ministra Rozwoju i Technologii z dnia 15 lipca 2024 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. poz. 1116) – które weszło w życie z dniem 26 lipca 2024 r. – do spraw dotyczących wydania decyzji w.z., wszczętych i niezakończonych decyzją ostateczną przed dniem wejścia w życie tego rozporządzenia, stosuje się przepisy dotychczasowe. Oznacza to, że w kontrolowanej sprawie znajdowały zastosowanie przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164 poz. 1588, z późn. zm.; w skrócie "r.w.n.z.2003"), w brzmieniu obowiązującym od 3 stycznia 2022 r. Przechodząc do oceny meritum sprawy, należy wskazać, że w myśl art. 61 ust. 1 u.p.z.p. – w brzmieniu znajdującym zastosowanie w tej sprawie (prawidłowo przytoczonym przez SKO) – "Wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków: 1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu; 2) teren ma dostęp do drogi publicznej; 3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego; 4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1; 5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi; 6) zamierzenie budowlane nie znajdzie się w obszarze: a) w stosunku do którego decyzją o ustaleniu lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej, o której mowa w art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 24 lipca 2015 r. o przygotowaniu i realizacji strategicznych inwestycji w zakresie sieci przesyłowych (...), ustanowiony został zakaz, o którym mowa w art. 22 ust. 2 pkt 1 tej ustawy, b) strefy kontrolowanej wyznaczonej po obu stronach gazociągu, c) strefy bezpieczeństwa wyznaczonej po obu stronach rurociągu." Spełnienie przez planowaną Inwestycję wymagań określonych w art. 61 ust. 1 pkt 2-6 u.p.z.p. nie jest w niniejszej sprawie sporne. Kwestia ta nie budzi również zastrzeżeń Sądu. Spór dotyczy jedynie dochowania warunków określonych w art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p., i to wyłącznie w odniesieniu do jednego parametru nowej zabudowy – wskaźnika wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej – które w tej sprawie zostały ustalone z odstępstwami od reguł ogólnych określonych w § 7 r.w.n.z.2003. W myśl art. 61 ust. 5a u.p.z.p. – w brzmieniu, które znajdowało zastosowanie w tej sprawie (tj. sprzed 24 września 2023 r.) – "W celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu właściwy organ wyznacza wokół terenu, o którym mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1a, na kopii mapy zasadniczej lub mapy ewidencyjnej dołączonej do wniosku o ustalenie warunków zabudowy obszar analizowany w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu terenu, jednak nie mniejszej niż 50 metrów, i przeprowadza na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w ust. 1. Przez front terenu należy rozumieć tę część granicy działki budowlanej, która przylega do drogi publicznej lub wewnętrznej, z której odbywa się główny wjazd na działkę." Zważywszy na to, że front terenu inwestycji (wspólna granica obu działek) wynosi 6,7 m, organy w sposób niewadliwy uznały za właściwe wyznaczenie obszaru analizowanego w wymiarze minimalnym, tj. o promieniu 50 m. Sąd nie dopatrzył się również istotnych uchybień w sposobie ustalenia przez organy spornych parametrów nowej zabudowy. Odnosząc się do wskaźnika wysokości głównej krawędzi elewacji frontowej wskazać trzeba, że w pierwszej kolejności wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki wyznacza się dla nowej zabudowy jako przedłużenie tych krawędzi odpowiednio do istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich (§ 7 ust. 1). Jeżeli wysokość, o której mowa w ust. 1, na działkach sąsiednich przebiega tworząc uskok, wówczas przyjmuje się jej średnią wielkość występującą na obszarze analizowanym (§ 7 ust. 3). Natomiast § 7 ust. 4 przewiduje, że wskaźnik wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki może być wyznaczony w innej wysokości od tej, która wynikałaby z ustalonej według określonej ściśle zasady w ust. 1 i 3, jeśli wynika to z analizy urbanistycznej. Wobec tego zasadą jest wyznaczenie wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki jako przedłużenia tych krawędzi odpowiednio do istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich, a w razie uskoku tej wysokości na działkach sąsiednich, jako równej średniej wysokości występującej na analizowanym obszarze. Wyjątkiem zaś jest wyznaczanie innej wartości tego wskaźnika i to pod warunkiem, że taka możliwość wynika z analizy urbanistycznej. Zastosowanie wyjątku z § 7 ust. 4 r.n.w. z 2003 r. jest dopuszczalne, gdy z analizy urbanistycznej wynika, że istnieją obiektywne przeszkody wyznaczenia omawianego wskaźnika zgodnie z regułami z ust. 1 i 3, a jednocześnie jej wyniki wskazują na możliwość wyznaczenia wskaźnika o wyjątkowej wartości. Szczegółowe uzasadnienie w zakresie zastosowanego odstępstwa od wskaźnika wynikającego z § 7 ust. 1 i 3 ww. rozporządzenia musi zawierać decyzja o ustaleniu warunków zabudowy. W rozpoznawanej sprawie wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej wyznaczono od 5,7 m do 6,9 m, w zakresie geometrii dachu wskazano na dach dwuspadowy i wysokość kalenicy głównej o 5,3 m do 6,6 m. Z analizy architektoniczno-urbanistycznej obszaru analizowanego wynika, że brak jest możliwości ustalenia wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki zgodnie z regułami wynikającymi z § 7 ust. 1-3 i z tego względu wskaźnik ten wyznaczono zgodnie z § 7 ust. 4 rozporządzenia. Zgodnie zaś z niekwestionowanymi ustaleniami organów średni wskaźnik wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej wynosi 5,7 m, a średnia wysokość kalenic wynosi 6,7 m w obszarze analizowanym - o zróżnicowanej zabudowie zarówno co do funkcji, jak i poszczególnych parametrów. W ocenie Sądu nie ulega wątpliwości, że wskaźnik ten ustalony dla Inwestycji w "widełkach" 5,7 m do 6,9 m niewątpliwie oscyluje wokół wielkości średniej w obszarze analizowanym. Należy też podkreślić, że organy w sposób dostatecznie przekonujący uzasadniły możliwość wyznaczenia ww. wskaźnika na podstawie § 7 ust. 4 r.w.n.z.2003. Sąd nie ujawnił także, aby sporządzona na potrzeby zaskarżonej decyzji analiza urbanistyczna posiadała wady o charakterze dyskwalifikującym ją jako podstawę dla oceny wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu. Analiza urbanistyczna zawiera część tekstową i graficzną. Wyniki analizy stanowią załącznik do decyzji organu I instancji. Załączniki graficzne zostały sporządzone na kopiach mapy zasadniczej w skali 1:1000. Na załączniku graficznym wyznaczono obszar analizowany, oznaczono działki pobrane do analizy oraz oznaczono powiązanie części graficznej z opisową poprzez numerację działek/obiektów na mapie oraz pozycji w tabeli części opisowej. Podnosząc zarzuty co do korzystania przy sporządzaniu analizy z wyników pomiarów dokonywanych za pomocą LIDARU, udostępnianych przez Geoportal (bez dokonania pomiarów w terenie na potrzeby sprawy indywidualnej) Skarżący ani w odwołaniu od decyzji organu I instancji, ani w skardze, nie wskazał na czym miałaby polegać "nierzetelność" analizy urbanistycznej w konkretnej poddanej kontroli sprawie. Nie przedstawił żadnych dowodów podważających prawidłowość danych, którymi posłużył się autor analizy urbanistycznej. Wskazać zatem należy, że zgodnie z art. 60 ust. 4 u.p.z.p. sporządzenie projektu decyzji o ustaleniu warunków zabudowy powierza się osobie, o której mowa w art. 5, albo osobie wpisanej na listę izby samorządu zawodowego architektów posiadającej uprawnienia budowlane do projektowania bez ograniczeń w specjalności architektonicznej albo uprawnienia budowlane do projektowania i kierowania robotami budowlanymi bez ograniczeń w specjalności architektonicznej. W doktrynie wskazuje się, że wymóg przynależności osoby sporządzającej projekt decyzji do właściwego samorządu zawodowego należy do grupy przepisów szczególnych, poszerzających wymogi Kodeksu postępowania administracyjnego odnośnie do procedury wydawania decyzji (J. Jaworski [w:] K. Buczyński, J. Dziedzic-Bukowska, P. Sosnowski, J. Jaworski, Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Komentarz, LexisNexis 2014, art. 60). Analiza, jakkolwiek stanowi załącznik do decyzji o warunkach zabudowy, to jednak z uwagi na wymagania określone w art. 60 ust. 4 u.p.z.p., ma charakter dokumentu przedstawiającego ocenę specjalistyczną, a więc zbliżoną do dowodu z opinii biegłego (wyrok NSA z 21.01.2021 r., II OSK 2152/20 – dostępny w bazie LEX nr 3166477). Sąd wskazuje zatem, że obowiązek powierzenia podmiotowi posiadającemu odpowiednie uprawnienia czynności w zakresie przygotowania projektu decyzji ma i te konsekwencje, że w aktach sprawy administracyjnej nie dokumentuje się czynności podejmowanych przez tę osobę/biegłego, a dotyczących sporządzenia analizy urbanistycznej w zakresie sposobu i metody pomiarów geodezyjnych. Strona postępowania administracyjnego ma prawo zapoznać się z wynikami analizy i może je kwestionować. W toku kontrolowanego postępowania administracyjnego Skarżący jednak na żadnym jego etapie i w żadnym zakresie nie kwestionował ujawnionych w analizie danych dotyczących parametrów zabudowy i zagospodarowania terenu w obszarze analizowany. Ze skargą nie zostały złożone żadne dokumenty podważające prawdziwość ustaleń przyjętych w analizie dla zabudowy istniejącej w obszarze analizowanym. Sama potencjalna możliwość wystąpienia błędów pomiarowych nie może skutecznie podważyć trafności ustaleń organów obu instancji. Z uwagi na powyższe Sąd nie znalazł podstaw do zakwestionowania parametrów odniesienia określonych w analizie urbanistycznej na potrzeby ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania dla terenu oraz inwestycji wskazanej we wniosku. Mając na uwadze treść art. 134 p.p.s.a., Sąd również zbadał i nie stwierdził wystąpienia innych niż zarzucane w skardze naruszeń prawa, które skutkowałyby koniecznością wyeliminowania zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego. W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę w całości oddalił.