II SA/Bd 959/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Wiesław Czerwiński Sędzia WSA Wojciech Jarzembski (spr.) Asesor WSA Ireneusz Fornalik Protokolant Krzysztof Cisewski po rozpoznaniu w dniu 2 grudnia 2004 r. na rozprawie sprawy ze skargi M. S. na decyzję Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej w B. z dnia [...] 2004 r. nr [...] w przedmiocie zdolności do służby wojskowej 1. uchyla zaskarżona decyzję, 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu. Terenowa Wojskowa Komisja Lekarska w B. orzeczeniem nr [...] z dnia [...] 2004 r., rozpoznając u M. S.: 1. osobowość o cechach nieprawidłowych, 2. przebyte złamanie paliczka dalszego dużego palucha lewego, bez upośledzenia sprawności ruchowej, 3. skrzywienie przegrody nosa upośledzające drożność nosa, 4. tatuaż ramienia lewego, 5. braki uzębienia i kwalifikując to jako ułomności wymienione w § 68 pkt 1, § 80 pkt 4, § 26 pkt 4, § 2 pkt 7, § 24 pkt 1, na podstawie ustawy z dnia 21.11.1967 r. (Dz. U. Nr 21, poz. 205 z dn. 13.03.2002 r. z późn. zm.), rozporządzenia MON z dnia 25.06.2004 r. (Dz. U. Nr 151, poz. 1594 z dn. 01.07.2004 r.) i zał. nr 2 gr. I - uznała go za zdolnego do czynnej służby wojskowej przyznając kategorię zdrowia "A". Od powyższego orzeczenia M. S. odwołał się do Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej w B. kwestionując zasadność stwierdzenia oceny: osobowość o cechach nieprawidłowych. W/w organ II instancji orzeczeniem nr [...] z [...] 2004 r. na podstawie art. 29 ustawy z dnia 21 listopada 1967 r. o powszechnym obowiązku obrony Rzeczypospolitej Polskiej (jednolity tekst Dz. U. Nr 21 z 2002 r., poz. 205 z późn. zm.), ustawy z dnia 29.10.2003 r. o zmianie ustawy o powszechnym obowiązku obrony RP oraz zmianie niektórych innych ustaw Dz. U. RP Nr 210 z dnia 11.12.2003 r., poz. 2036, Rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 25.06.2004 r. Dz. U. RP Nr 151 z dnia 01.07.2004 r., poz. 1594 i poz. 1595, utrzymał w mocy zaskarżone orzeczenie. W uzasadnieniu wskazano, że z przedstawionej dokumentacji orzeczniczo-lekarskiej wynika, że poborowy podjął leczenie psychiatryczne w 2001 r. z wstępnym rozpoznaniem zaburzeń subdepresyjno-lękowych (zaświadczenie z PZP z dnia 30.06.2004 r.). Lekarz psychiatra podczas czynności komisyjnych w TWKL rozpoznał osobowość o cechach nieprawidłowych i zastosował § 68 pkt 1. Po wniesieniu odwołania poborowy został zbadany przez psychologa i Ordynatora Oddziału Psychiatrii [...] w B. Wyniki tych badań potwierdziły ustalone rozpoznanie w orzeczeniu, a stopień ich nasilenia uzasadnia do uznania poborowego za zdolnego do czynnej służby wojskowej. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy na powyższe rozstrzygnięcie złożył M. S. Kwestionując ponownie rozpoznanie osobowości o cechach nieprawidłowych, gdyż uważa się za człowieka zdrowego. W odpowiedzi na skargę Rejonowa Wojskowa Komisja Lekarska w B. wniosła o jej oddalenie podnosząc, że wydano orzeczenie z uwzględnieniem dokumentacji z leczenia w Poradni Zdrowia Psychicznego i po przeprowadzeniu wszystkich badań specjalistycznych potrzebnych do ustalenia faktycznego stanu zdrowia poborowego. W szczególności przeprowadzone badanie psychiatryczne pozwoliło TWKL rozpoznać osobowość o cechach nieprawidłowych (niedojrzałych) kwalifikującą się do § 68 pkt 1. Badania psychologiczne i psychiatryczne przeprowadzone w drodze odwołania na zlecenie TWKL potwierdziły to rozpoznanie. Poborowy nie przedłożył żadnej dokumentacji lekarskiej wskazującej na prawidłowy stan jego psychiki - inny niż określiła to TWKL. W związku z tym RWKL rozpatrując odwołanie nie widziała potrzeby przeprowadzenia dodatkowych badań ani podstaw do kwestionowania ustaleń zawartych w orzeczeniu TWKL. Zastosowana kwalifikacja orzecznicza rozpoznanych schorzeń była prawidłowa - odpowiednia do stopnia ich zaawansowania i w stosunku do poborowego - grupa I (kolumna 4 wykazu schorzeń i ułomności) uzasadniała do zaliczenia go do kategorii zdrowia "A" - zdolny do służby wojskowej. Swoje stanowisko RWKL szczegółowo opisała w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia i podtrzymuje je nadal. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Przepis ten upoważnił więc sąd do zwrócenia uwagi na uchybienie, które nie było objęte zarzutami skarżącego, związane z naruszeniem przepisów postępowania administracyjnego mogącymi mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z art. 133 § 1 w/w ustawy, sąd orzeka na podstawie stanu faktycznego i przedstawionych mu akt sprawy. W niniejszej sprawie organ przedstawił sądowi akta niekompletne, ponieważ brak w nich zwrotnego poświadczenia odbioru przez skarżącego orzeczenia organu pierwszej instancji. Z akt tych wynika jedynie, że organ pierwszej instancji wydał orzeczenie w dniu [...] 2004 r., a środek odwoławczy wpłynął do Terenowej Wojskowej Komisji Lekarskiej w B. w dniu [...] 2004 r. Ustalenie, czy środek odwoławczy złożono w ustawowym terminie ma istotne znaczenie dla ustalenia legalności zaskarżonego orzeczenia, gdyż w myśl art. 134 kpa organ odwoławczy ma obowiązek ustalenia, czy odwołanie zostało wniesione w terminie. Zgodnie z art. 129 § 2 kpa odwołanie wnosi się w terminie czternastu dni od dnia doręczenia decyzji, a gdy decyzja została ogłoszona ustnie - od dnia jej ogłoszenia stronie. Czternastodniowy termin przewiduje także ustawa z 21 listopada 1967 r. o powszechnym obowiązku obrony Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 2002 r. Nr 21, poz. 205 z późn. zm.) i wydane w oparciu o nią rozporządzenie Ministra Obrony narodowej z 10.06.1992 r. w sprawie zasad określania zdolności do czynnej służby wojskowej ... (Dz. U. Nr 57, poz. 278 z późn. zm.). Uchybienie przez stronę terminowi do wniesienia odwołania skutkuje tym, że decyzja organu pierwszej instancji staje się ostateczna. W takiej sytuacji organ odwoławczy rozstrzygałby sprawę zakończoną decyzją ostateczną organu pierwszej instancji. Zgodnie zaś z art. 156 § 1 pkt 2 kpa skutkowałoby to nieważnością decyzji organu drugiej instancji. Brak w aktach administracyjnych niniejszej sprawy dowodu doręczenia skarżącemu orzeczenia organu pierwszej instancji uniemożliwia jednoznaczne stwierdzenie przez sąd, czy organ odwoławczy rozważył dopuszczalność odwołania, czy też pominął tę okoliczność, co w przypadku naruszenia przez skarżącego terminu do wniesienia odwołania skutkowałoby podstawą do stwierdzenia nieważności zaskarżonego orzeczenia. W tym stanie rzeczy, wobec stwierdzonego naruszenia przez organ przepisów postępowania administracyjnego, które może mieć istotny wpływ na wynik sprawy - Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c oraz art. 152 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) orzekł jak wyżej.