II SA/Bd 965/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Wiesław Czerwiński Sędzia WSA Wojciech Jarzembski Sędzia WSA Małgorzata Włodarska (spr.) Protokolant Agnieszka Jagiełłowicz po rozpoznaniu w dniu 27 stycznia 2005 r. na rozprawie sprawy ze skargi P. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w T. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zasiłku celowego oddala skargę. Decyzją z dnia [...] 2004 r., nr [...], na podstawie art. 2 ust. 1, art. 3 ust. 4, art. 7 pkt 4, art. 8 ust. 1, art. 39 ust. 1 i 2, art. 106 ust. 1 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. Nr 64, poz. 593 z późn. zm.) oraz art. 138 § 1 pkt 1 kpa, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w T., po rozpoznaniu odwołania P. P. od decyzji Kierownika Działu Pomocy Środowiskowej Miejskiego Ośrodka Pomocy Rodzinie w T. z dnia [...] 2004 r. w sprawie przyznania pomocy w formie zasiłku celowego w kwocie 30 zł na m-c lipiec 2004 r. – utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia wskazano między innymi, że organ pomocy społecznej jest w trudnej sytuacji finansowej spowodowanej ograniczonymi środkami oraz znaczną liczbą wniosków o przyznanie pomocy w formie pieniężnej i to determinuje jego możliwości w zakresie przyznawania świadczeń. Wskazano także na to, że skarżący objęty jest systematyczną pomocą ze strony Miejskiego Ośrodka Pomocy Rodzinie w T., że przyznano jemu w lipcu 2004 r. zasiłek okresowy w kwocie 92,20 zł, a wcześniej zaspokojono część jego potrzeb przyznając zasiłek celowy w marcu 2004 r. Podniesiono ponadto, że skarżący powinien czynić starania w celu poprawy swojej trudnej sytuacji życiowej we własnym zakresie, przede wszystkim przez aktywne poszukiwanie pracy, a w razie potrzeby może ponownie zwracać się do Miejskiego Ośrodka Pomocy Rodzinie w T. o objęcie go pomocą w ramach posiadanych środków. Skargę na powyższą decyzję złożył P. P. Wniósł o jej uchylenie twierdząc, że jest ona niezgodna z obowiązującym prawem. Wskazał, że w toku postępowania administracyjnego pominięto dowód w postaci sprawozdania z wykonania budżetu miasta T. za rok 2003 oraz plan budżetowy na rok 2004, a także jego wnioski dowodowe. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w T. wniosło o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści przepisu art. 1 ustawy z dnia 25.07.2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że Sąd rozpatrując skargę ocenia, czy zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego, bądź przepisów postępowania administracyjnego. Uwzględniając powyższe stwierdzić należy, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Podstawą materialno-prawną rozpoznania sprawy będącej przedmiotem zaskarżonej do Sądu decyzji są przepisy ustawy z dnia 12.03.2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. Nr 64, poz. 593 z późn. zm.). Zgodnie z przepisem art. 2 ust. 1 i art. 3 ust. 1 i 2 tej ustawy, celem pomocy społecznej jest umożliwienie osobom i rodzinom przezwyciężenia trudnych sytuacji życiowych, których nie są one w stanie pokonać, wykorzystując własne uprawnienia, zasoby i możliwości poprzez wspieranie w wysiłkach zmierzających do zaspokojenia niezbędnych potrzeb i umożliwienia życia w warunkach odpowiadających godności człowieka, a także podejmowanie działań zmierzających do życiowego usamodzielnienia się i integracji ze środowiskiem. Jednak, według wskazań ustępu 4 powołanego powyżej art. 3, potrzeby osób i rodzin korzystających z pomocy powinny zostać uwzględnione, jeżeli odpowiadają celom i mieszczą się w możliwościach pomocy społecznej. Art. 39 ust. 1 i 2 ustawy o pomocy społecznej stanowi, że w celu zaspokojenia niezbędnej potrzeby bytowej może być przyznany zasiłek celowy, w szczególności na pokrycie części lub całości kosztów zakupu żywności, leków i leczenia, opału, odzieży, niezbędnych przedmiotów użytku domowego, drobnych remontów i napraw w mieszkaniu, a także kosztów pogrzebu. Z brzmienia tego przepisu wynika, że decyzja podejmowana w tej kwestii przez organ administracji ma charakter uznaniowy i zależy od tak zwanego uznania administracyjnego. Oznacza to, jak wynika z art. 7 kpa, załatwienie sprawy zgodnie ze słusznym interesem obywatela, o ile nie stoi temu na przeszkodzie interes społeczny i możliwości organu w zakresie posiadanych uprawnień i środków. Uznanie administracyjne nie pozwala zatem organowi na dowolność w załatwieniu sprawy, ale nie nakazuje mu spełnienia każdego żądania obywatela. Organ I instancji przyznając zasiłek celowy na zakup żywności w kwocie 20 zł i środków czystości w kwocie 10 zł wskazał, iż skarżący spełnia kryteria, od których zależy udzielenie pomocy, ale jednocześnie podniósł, iż posiadane środki finansowe oraz to, że duża ilość osób znajdujących się w trudnej sytuacji życiowej oczekuje pomocy, nie pozwala na uwzględnienie żądania w zakresie wskazanym we wniosku o pomoc, w szczególności zaś co do przyznania środków finansowych na wyjściowe obuwie i spodnie oraz bilety PKP i MZK. Stwierdzenie powyższe poprzedzone zostało analizą obowiązujących w zakresie pomocy społecznej przepisów prawa oraz ustaleniami co do sytuacji materialno-bytowej skarżącego. Stwierdzić należy, że organ I instancji załatwiając sprawę skarżącego nie przekroczył granic uznania administracyjnego. Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie miało zatem podstaw do uchylenia decyzji pierwszoinstancyjnej w sprawie zasiłku celowego, co zostało wykazane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Mając powyższe na uwadze orzeczono jak w sentencji wyroku, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270).