II SA/Bd 966/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Wiesław Czerwiński Sędzia WSA Wojciech Jarzembski Sędzia WSA Małgorzata Włodarska (spr.) Protokolant Agnieszka Jagiełłowicz po rozpoznaniu w dniu 27 stycznia 2005 r. na rozprawie sprawy ze skargi P. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w T. z dnia [...] roku, nr [...] w przedmiocie zasiłku okresowego oddala skargę. Decyzją z dnia [...] .2004 r., nr [...], na podstawie art. 2 ust. 1, art. 3 ust. 1 i 4, art. 7 pkt 4, art. 8 ust. 1, art. 38 ust. 1 i 2 i art. 106 ust. 1 i art. 147 ust. 1 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. Nr 64, poz. 593 z późn. zm.) oraz art. 138 § 1 pkt 1 kpa, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w T., po rozpoznaniu odwołania P. P. od decyzji Kierownika Działu Pomocy Środowiskowej Miejskiego Ośrodka Pomocy Rodzinie w T. z dnia [...] 2004 r. przyznającej zasiłek okresowy w m-cu lipcu 2004 r. w kwocie 92,20 zł – utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia wskazano między innymi, że organ I instancji dokonał oceny sytuacji skarżącego i przyznał pomoc w formie i rozmiarze odpowiednim do okoliczności sprawy, a także swoich możliwości, które nie pozwalają zaspokoić wszystkich potrzeb osób starających się o pomoc. Podniesiono, że pomoc jest przyznawana w celu zaspokojenia najbardziej elementarnych potrzeb o charakterze bytowym ustalonych po przeprowadzeniu wywiadu środowiskowego. Wskazano, że brano pod uwagę fakt objęcia skarżącego systematyczna pomocą ze strony MOPS w T. oraz to, że przyznano jemu na miesiąc lipiec 2004 r. zasiłek celowy w kwocie 30 zł. Zwrócono uwagę także na to, że skarżący powinien czynić starania służące poprawie trudnej sytuacji życiowej we własnym zakresie, przede wszystkim przez aktywne poszukiwanie pracy, a w razie potrzeby zwracać się ponownie do MOPS o objęcie pomocą w ramach posiadanych środków. Skargę na powyższą decyzję złożył P. P. Wniósł o jej uchylenie twierdząc, że jest ona niezgodna z obowiązującym prawem. Wskazał, że w toku postępowania administracyjnego pominięto dowód w postaci sprawozdania z wykonania budżetu miasta T. za rok 2003 oraz plan budżetowy na rok 2004, a także jego wnioski dowodowe. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w T. wniosło o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści przepisu art. 1 ustawy z dnia 25.07.2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że Sąd rozpatrując skargę ocenia, czy zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego, bądź przepisów postępowania administracyjnego. Uwzględniając powyższe stwierdzić należy, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Podstawą materialno-prawną rozpoznania sprawy będącej przedmiotem zaskarżonej do Sądu decyzji są przepisy ustawy z dnia 12.03.2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. Nr 64, poz. 593 z późn. zm.). Zgodnie z przepisem art. 2 ust. 1 i art. 3 ust. 1 i 2 tej ustawy, celem pomocy społecznej jest umożliwienie osobom i rodzinom przezwyciężenia trudnych sytuacji życiowych, których nie są one w stanie pokonać, wykorzystując własne uprawnienia, zasoby i możliwości poprzez wspieranie w wysiłkach zmierzających do zaspokojenia niezbędnych potrzeb i umożliwienia życia w warunkach odpowiadających godności człowieka, a także podejmowanie działań zmierzających do życiowego usamodzielnienia się i integracji ze środowiskiem. Jednak, według wskazań ustępu 4 powołanego powyżej art. 3, potrzeby osób i rodzin korzystających z pomocy powinny zostać uwzględnione, jeżeli odpowiadają celom i mieszczą się w możliwościach pomocy społecznej. Art. 38 ust. 1 pkt 1 ustawy o pomocy społecznej stanowi, że zasiłek okresowy przysługuje w szczególności ze względu na długotrwałą chorobę, niepełnosprawność, bezrobocie, możliwość utrzymania lub nabycia uprawnień do świadczeń z innych systemów zabezpieczenia społecznego, między innymi osobie samotnie gospodarującej, której dochód jest niższy od kryterium dochodowego osoby samotnie gospodarującej. Skarżący, nie posiadający żadnego dochodu, spełnia powyższe kryterium, a zatem słusznie organ I instancji podjął decyzję o przyznaniu prawa do zasiłku okresowego. Ustalenie wysokości tego zasiłku nastąpiło zgodnie z przepisem art. 38 ust. 2 pkt 1 i ust. 3 pkt 1 i ust. 4 i 5 oraz art. 147 ust. 1 pkt 1 ustawy o pomocy społecznej cytowanej powyżej, które to przepisy w sytuacji takiej jak skarżącego, pozwalają na przyznanie zasiłku okresowego w kwocie nie wyższej od 418 zł i nie niższej od 92,20 zł, pozostawiają wyznaczenie okresu na jaki przyznawany jest zasiłek do uznania organu – ośrodka pomocy społecznej, zależnie od okoliczności sprawy. Zgodzić się należy ze stanowiskiem organu II instancji co do tego, że także ustalenie wysokości zasiłku okresowego oparte jest na zasadzie uznania administracyjnego z uwzględnieniem oczywiście wielkości granicznych. Oznacza to, jak wynika z art. 7 kpa, konieczność załatwienia sprawy zgodnie ze słusznym interesem obywatela, o ile nie stoi temu na przeszkodzie interes społeczny i możliwości organu w zakresie posiadanych uprawnień i środków. Uznanie administracyjne nie pozwala zatem organowi na dowolność w załatwieniu sprawy, ale nie nakazuje mu spełnienia każdego żądania obywatela. Organ I instancji przyznając zasiłek okresowy w kwocie 92,20 zł wskazał, że wysokość świadczenia została dostosowana do aktualnych możliwości Ośrodka Pomocy Rodzinie w T., z przeznaczeniem na zaspokajanie najpilniejszych potrzeb skarżącego. Wydanie decyzji poprzedzone było analizą obowiązujących w zakresie pomocy społecznej przepisów oraz ustaleniami co do sytuacji materialno-bytowej skarżącego. Stwierdzić należy, że organ I instancji załatwiając sprawę skarżącego nie przekroczył granic uznania administracyjnego. Utrzymanie więc w mocy decyzji organu I instancji przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze było zgodne z prawem. Kolegium dokonało prawidłowej oceny postępowania organu I instancji oraz wydanego rozstrzygnięcia, dając temu wyraz w obszernym uzasadnieniu decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny kontrolując decyzję wydaną w ramach uznania administracyjnego, zwłaszcza korzystną dla strony, nie może wkraczać w sferę zastrzeżoną do kompetencji organów orzekających i określać wysokość przyznawanej pomocy w tych przypadkach, które ustawodawca pozostawił uznaniu organów. Tylko one dysponując środkami finansowymi w zależności od ich wielkości mogą udzielać świadczeń ( tak NSA w wyroku z dnia 21.12.2001 r. w spr. I SA 1547/01 Lex nr 80662, zachowującym aktualność na gruncie aktualnie obowiązujących przepisów). Mając powyższe na uwadze orzeczono jak w sentencji wyroku, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270).