II SA/Bd 973/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Grażyna Malinowska-Wasik Sędziowie: Sędzia WSA Renata Owczarzak Asesor WSA Ewa Kruppik - Świetlicka (spr) Protokolant Ewa Czerwińska po rozpoznaniu w Wydziale II Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy na rozprawie w dniu 11 stycznia 2007r. sprawy ze skargi J. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w T. z dnia [...] 2006 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie o ustalenie dopuszczalnego poziomu hałasu 1. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Starosty B. z dnia [...] 2006 roku nr [...], 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu. Decyzją z dnia [...] 2006 r. Nr [...], Starosta Powiatu B., na podstawie art. 115 a ust.1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. Nr 62, poz. 627 ze zm.) umorzył postępowanie w sprawie wydania decyzji o dopuszczalnym poziomie hałasu dla Z. z uwagi na brak przekroczenia dopuszczalnych poziomów hałasu (55 dB[A]). Wydanie powyższej decyzji poprzedzone było przeprowadzeniem kontroli przez [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska, na skutek interwencji J. M., który złożył wniosek o wyeliminowanie nadmiernego hałasu, jaki powstaje w związku z działalnością Z. W odwołaniu J. M. podniósł, że organy przeprowadzające postępowanie w sprawie, dopuściły się uchybień polegających na: 1. nie zawiadomieniu go o terminie kontroli; 2. badaniu poziomu hałasu, bez uwzględnienia wskazań wniosku, takich, jak : sugerowana pora dnia, podczas pracy wszystkich urządzeń oraz przy otwartych oknach i drzwiach od hali produkcyjnej. 3. nieprawidłowej ocenie zebranego materiału dowodowego, na co wskazują wyniki pomiaru hałasu, wykazujące niewielką bo zaledwie 2,4 dB różnicę w poziomie hałasu pomiędzy tłem/ otoczeniem 42,70 dB a poziomem hałasu, emitowanym podczas pracy pił45, 10 dB. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w T., po rozpatrzeniu odwołania J. M., decyzją z dnia [...] 2006r. Nr [...] utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ podniósł, że ochrona przed hałasem polega na zapewnieniu jak najlepszego stanu akustycznego środowiska, poprzez utrzymanie poziomu hałasu poniżej dopuszczalnego lub co najmniej na poziomie dopuszczalnym, a w sytuacji gdy pozom ten jest przekraczany ochrona przed hałasem skupia się na jego zmniejszeniu. Organ jako podstawę wydanej decyzji wskazał przepis art.115 a ust.1 ustawy Prawo ochrony środowiska, który stanowi, że w przypadku stwierdzenia przez organ ochrony środowiska, na podstawie pomiarów własnych, pomiarów dokonanych przez wojewódzkiego inspektora ochrony środowiska lub pomiarów podmiotu obowiązanego do ich prowadzenia, że poza zakładem, w wyniku jego działalności, przekroczone są dopuszczalne poziomy hałasu, organ ten wydaje decyzję o dopuszczalnym poziomie hałasu; za przekroczenie dopuszczalnego poziomu hałasu uważa się przekroczenie wskaźnika hałasu LAeq D lub LAeq N. Organ odwoławczy podniósł, że kontrola została dokonana z uwzględnieniem punktów najbardziej narażonych na uciążliwość hałasową. Na zarzut co do braku uczestnictwa podczas badań organ stwierdził, że strony postępowania informowano o wynikach pomiaru, umożliwiając tym samym wpływ na merytoryczne rozstrzygniecie sprawy. Z uwagi jednak na brak przekroczeń dopuszczalnego poziomu hałasu zdaniem organu odwoławczego decyzja I instancji o umorzeniu postępowania w sprawia ustalenia dopuszczalnego poziomu hałasu dla wskazanego Zakładu jest uzasadniona. W skardze do Sądu J. M. wniósł o uchylenie decyzji I i "instancji, zarzucając organom prowadzącym postępowanie naruszenie przepisów ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), zwanym dalej Kpa , a w szczególności art. 10, art. 79 oraz art. 81 Kpa. Skarżący po raz kolejny złożył wniosek o przeprowadzenie. Organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, przywołując argumentację zawartą w wydanej przez siebie decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Sądy administracyjne zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sprawują wymiar sprawiedliwości dokonując kontroli działania administracji publicznej pod kątem legalności. Do Sądu zatem należy ocena czy zaskarżone rozstrzygnięcie organu jest zgodne z prawem. Mając powyższe na względzie należy stwierdzić, że skarga podlega uwzględnieniu, jednak z innych przyczyn, niż te, które zostały podniesione przez skarżącego. Zgodnie z art. 145 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm.) zaskarżona decyzja podlega uchyleniu, wówczas, gdy Sąd stwierdzi, naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Badając pod tym kątem zaskarżoną decyzję należało stwierdzić, że nie będąc związanym zarzutami i wnioskami skargi, zgodnie z art.134 § 1 Sąd zwrócił uwagę na uchybienie, które nie było objęte zarzutami strony. Skarga zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja, jak poprzedzająca ją decyzja Starosty Powiatu B., zostały wydane z naruszeniem przepisów postępowania, mającym istotny wpływ na wynik sprawy. W rozpoznawanej sprawie konieczność eliminacji z obrotu prawnego rozstrzygnięć organu wynikała z naruszenia przez nie art.7 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. Nr 98. póz. 1071; ze zm.) dalej Kpa. Zgodnie z przywołanym przepisem, w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności i podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Ze sformułowanej w tymże przepisie zasady prawdy obiektywnej, wynika, iż w razie wszczęcia postępowania administracyjnego na wniosek, na organie spoczywa obowiązek dokładnego ustalenie treści żądania strony, które wyznacza rodzaj sprawy będącej przedmiotem postępowania. Tak więc wniosek winien zostać załatwiony po myśli strony. Rozpatrując niniejszą sprawę należy zauważyć, iż skarżący w złożonym przez siebie wniosku z dnia 1. sierpnia 2005 r., wyraźnie podkreślał, iż wnosi o wyeliminowanie nadmiernego hałasu. Organ I instancji, mimo to przyjął od samego początku, że skarżący domaga się podjęcia czynności w zakresie zbadania stopnia natężenia hałasu, a więc, że domaga się w istocie czegoś innego, niż wskazywał we wniosku. Zwrócić trzeba również uwagę, na to iż skarżący zaznaczył wyraźnie czego dotyczy jego żądanie. Biorąc powyższe oświadczenie skarżącego pod uwagę organ II instancji powinien był dostrzec, iż poprzednio mylnie zinterpretowano treść żądania skarżącego. Zajęcie przez organy tak kategorycznego stanowiska, co do treści żądania wnioskodawcy, nieuwzględniającego złożonych przez skarżącego oświadczeń, doprowadziło do sytuacji, w której merytorycznie niewłaściwie rozpoznano wniosek na postawie art. 115a. 1. ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. Nr 129 poz. 902 ze zm.), zgodnie z którym w przypadku stwierdzenia przez organ ochrony środowiska, na podstawie pomiarów własnych, pomiarów dokonanych przez wojewódzkiego inspektora ochrony środowiska lub pomiarów podmiotu obowiązanego do ich prowadzenia, że poza zakładem, w wyniku jego działalności, przekroczone są dopuszczalne poziomy hałasu, organ ten wydaje decyzję o dopuszczalnym poziomie hałasu; za przekroczenie dopuszczalnego poziomu hałasu uważa się przekroczenie wskaźnika hałasu LAeq D lub LAeq N. Organy administracji mając na uwadze słuszny interes strony powinny wziąć pod uwagę przepis art. 362 ust. 1 powołanej wyżej ustawy o ochronie środowiska, który wskazuje, że jeżeli podmiot korzystający ze środowiska negatywnie oddziałuje na środowisko, organ ochrony środowiska może, w drodze decyzji, nałożyć obowiązek: 1) ograniczenia oddziaływania na środowisko i jego zagrożenia; 2) przywrócenia środowiska do stanu właściwego. Zatem przywołany przez organy, jako podstawa prawna art. 115 a cyt. ustawy o ochronie środowiska służy innym celom a mianowicie określeniu górnej granicy dopuszczalności hałasu emitowanego przez wskazany podmiot. Ponadto należy wskazać, że zastosowanie przez organy obu instancji jako podstawy prawnej art. 115 a cyt. ustawy o ochronie środowiska spowodowało to, że wnioskujący w toku postępowania został pozbawiony statusu strony, o której mowa wart. 28 Kpa., gdyż jego interes prawny do uczestniczenia w tym postępowaniu o ustalenie dopuszczalnego poziomu hałasu miał charakter hipotetyczny a nie realny tak jak przy wskazaniu jako podstawy prawnej rozstrzygnięcia art. 362 cyt. ustawy o ochronie środowiska. (por. uchwała 7 sędziów NSA w Warszawie z dnia 11 października 1999 r. OPS 11/99 ONSA 2000/1/6). Należy również wskazać, iż treść art.7 Kpa nie jest tylko zasadą dotyczącą sposobów prowadzenia postępowania przez organy administracji publicznej, lecz w równym stopniu przepis ten jest wskazówką interpretacyjną prawa materialnego, na co wskazuje zwrot zobowiązujący organ "do załatwienia sprawy zgodnie z interesem społecznym i słusznym interesem strony". W świetle powyższego stanu faktycznego i prawnego Sąd działając na podstawie art.145 § 1 pkt 1 lit c i art. 135 oraz art.152 cyt. ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku.