II SA/Bd 978/05

Dnia 2 lutego 2006 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Elżbieta Piechowiak Sędziowie: sędzia WSA Renata Owczarzak asesor WSA Grzegorz Saniewski (spr.) Protokolant: Arkadiusz Skomra po rozpoznaniu w dniu 2 lutego 2006 roku na rozprawie sprawy ze skargi M. Sp. z o.o. w G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w T. z dnia [...] 2005 r., nr [...] w przedmiocie zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie odbierania odpadów komunalnych 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu. Decyzją z dnia [...] 2005 r. Prezydent Miasta G. uchylił swoją decyzję z dnia [...] 2003 r. zezwalającą spółce M. Spółka z o.o. w organizacji z siedzibą w G. na prowadzenie działalności w zakresie odbierania odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości. Uzasadniając decyzję Prezydent wskazał na wyniki dokonanej w dniu 13 maja 2005r. kontroli realizacji warunków zezwolenia z dnia 21 lipca 2003 r. W toku owej kontroli ustalono, że spółka nie posiada zawartych umów z właścicielami nieruchomości położonych na terenie G., jak też nie posiada sprzętu deklarowanego we wniosku o udzielenie zezwolenia z dnia 17 czerwca 2003 r. Spółkę wezwano do złożenia wyjaśnień w tej sprawie, jednakże odpowiedzi nie udzielono. Odwołując się Spółka zarzuciła, że decyzja Prezydenta błędnie jako podstawę prawną rozstrzygnięcia podaje przepis art. 163 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeksu postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2000r., Nr 98, poz. 1071;z późn. zm.; zwaną dalej "kpa") w związku z art. 9 ust. 2 ustawy z dnia 13 września 1996 r. "o utrzymaniu w czystości i porządku", art. 9 ust. 2 nie jest bowiem "przepisem szczególnym", o którym mówi art. 163 kpa, pozwalającym na uchylenie lub zmianę decyzji zezwalającej Spółce na prowadzenie działalności w zakresie odbierania odpadów komunalnych. W art. 9 ust. 2 w ustawy "o utrzymaniu w czystości i porządku" nie ma mowy o możliwości uchylenia pierwotnej decyzji. Przepis ten natomiast jest samodzielną podstawą do wydania decyzji cofającej zezwolenie. Prezydent, wbrew zatem treści tego przepisu uchylił, a nie cofnął zezwolenie. Spółka zarzuciła ponadto, że cofnięcie zezwolenia mogło nastąpić dopiero po wezwaniu do niezwłocznego zaniechania naruszania warunków zezwolenia, którego to wezwania Prezydent nie wystosował. Na wezwanie do złożenia wyjaśnień w związku z kontrolą, która jakoby miała być przeprowadzona w dniu 16 maja 2005 r. Spółka w dniu 24 maja listem poleconym wysłała wyjaśnienia, przedstawiając swoje stanowisko i wskazując, że 16 maja żadnej kontroli nie było oraz że Spółka nie prowadziła dotąd i nie prowadzi obecnie działalności w zakresie objętym zezwoleniem. W odwołaniu strona kwestionowała też stanowisko Prezydenta, że udzielone jej zezwolenie zawierało warunek ciągłego posiadania sprzętu do wykonywania działalności oraz wyraziła obawę, że decyzją Prezydenta miała związek z postępowaniem przetargowym na odbiór odpadów komunalnych w Spółdzielni Mieszkaniowej w G., w którym Spółka złożyła swoją ofertę. Decyzją nr [...] z dnia [...] 2005 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w T. uchyliło zaskarżoną decyzję i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. Zdaniem Kolegium Prezydent G., wbrew wymogom art. 9 ust. 2 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach nie wskazał przedsiębiorcy tj. skarżącej Spółce, jakie konkretne warunki udzielonego zezwolenia zostały naruszone i nie wezwał w sposób jednoznaczny do niezwłocznego zaniechania naruszania tych warunków. Bez przeprowadzenia tych czynności organ pierwszej instancji nie może wydać decyzji o cofnięciu udzielonego zezwolenia. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego Spółka wnosząc o uchylenie decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w T. stwierdziła, że Kolegium wprawdzie słusznie uchyliło decyzję Prezydenta G. z dnia [...] 2005 r., jednakże niesłusznie zastosowało art. 138 § 2 kpa przekazując sprawę do ponownego rozpatrzenia. Przepis art. 138 § 2 kpa jest podstawą do uchylenia decyzji i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia, gdy rozstrzygnięcie sprawy wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego. Tymczasem Kolegium nie wskazało w jakim zakresie należy przeprowadzić postępowanie wyjaśniające, nie stwierdziło też co należy wyjaśnić. Natomiast zdaniem skarżącej Spółki Kolegium słusznie i jednoznacznie stwierdziło, że bez wskazania warunków zezwolenia, jakie zostały rzekomo naruszone oraz bez wezwania do zaniechania naruszeń, organ pierwszej instancji nie mógł wydać decyzji o cofnięciu zezwolenia. Nie chodzi zatem o wyjaśnianie czegokolwiek, ale o brak podjęcia określonych prawem czynności, które powinny być dokonane przed wydaniem decyzji. W takiej sytuacji zdaniem skarżącej organ odwoławczy powinien uchylić decyzję organu pierwszej instancji i umorzyć postępowanie. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w T. wniosło o jej oddalenie podtrzymując swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest zasadna. Bezsporne w sprawie jest, iż skarżąca Spółka decyzją Prezydenta G. z dnia [...] 2003 r., wydaną na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 1 i ust. 2, art. 8 ust. 1 - 2 oraz art. 9 ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (Dz. U. Nr 132, poz. 622; z późn. zm.; w chwili orzekania przez Sąd - tekst jednolity uwzględniający zmianę dokonaną po wydaniu decyzji Kolegium opublikowano w Dz. U. z 2005 r. Nr 236, poz. 2008) uzyskała zezwolenie na prowadzenie działalności w zakresie odbierania odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości. Niewątpliwie jest to takie zezwolenie, które objęte jest treścią art. 9 ust. 2 wspomnianej ustawy. Zgodnie z owym art. 9 ust. 2 w brzmieniu obowiązującym w chwili orzekania przez organ drugiej instancji "jeżeli przedsiębiorca, który uzyskał zezwolenie, nie wypełnia określonych w nim warunków, organ, który wydał zezwolenie, wzywa go do niezwłocznego zaniechania naruszania tych warunków. Jeżeli przedsiębiorca mimo wezwania nadal narusza te warunki, organ może cofnąć, w drodze decyzji, zezwolenie bez odszkodowania." Przepis ten nie określa wprost momentu, z jakim następuje wszczęcie postępowania w przedmiocie cofnięcia zezwolenia, w szczególności nie wskazuje, czy powinno ono nastąpić przed wezwaniem przedsiębiorcy do zaniechania naruszeń warunków zezwolenia, czy też wezwanie to powinno nastąpić po wszczęciu postępowania, bądź tak jak to zrobił w przedmiotowej sprawie Prezydent G. - równocześnie z wszczęciem postępowania. Zdaniem Sądu z brzmienia powyższego przepisu należy wywieść, że wszczęcie postępowania w sprawie cofnięcia zezwolenia następuje dopiero po wezwaniu do zaniechania naruszania warunków zezwolenia. Ustawodawca powiązał możliwość cofnięcia zezwolenia nie z faktem naruszenia warunków zezwolenia, ale z faktem naruszania (dalszego naruszania) zezwolenia pomimo skierowania do przedsiębiorcy wezwania do zaniechania naruszeń. Stanem faktycznym, który organ powinien zbadać przed wydaniem decyzji cofającej zezwolenie jest zatem ten stan, który zaistniał najwcześniej po wezwaniu przedsiębiorcy. W konsekwencji, jeżeli organ wszczął postępowanie przed wyczerpaniem procedury "wezwania", nie zaistnieje stan faktyczny, który ustawodawca nakazał badać. Słusznie zatem skarżący podniósł w skardze, że w przypadku zaskarżenia decyzji organu pierwszej instancji wydanej przed wezwaniem przedsiębiorcy do zaniechania naruszeń zezwolenia organ odwoławczy nie może, uchylając decyzję, przekazać sprawy w trybie art. 138 § 2 kpa do ponownego rozpatrzenia, gdyż przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego w takiej sytuacji jest bezprzedmiotowe. Sąd podziela przy tym stanowisko skarżącego, że z treści cytowanego art. 9 ust. 2 wynika jasno, że nie jest to "przepis szczególny", o którym mowa w art. 163 kpa, dający podstawę do uchylenia lub zmiany decyzji, gdyż art. 9 ust. 2 samodzielnie wskazuje sposób rozstrzygnięcia ("cofnięcie" a nie "uchylenie" lub "zmiana") jak też tryb i przesłanki jego podjęcia. W dalszym postępowaniu Samorządowe Kolegium Odwoławcze powinno ocenić sprawę pod kątem wystąpienia przesłanek umorzenia postępowania. Ze względu na powyższe, stwierdzając naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270; z późn. zm.) Sąd uchylił zaskarżoną decyzję.