II SA/Bd 978/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Jerzy Bortkiewicz (spr.) Sędziowie sędzia WSA Grzegorz Saniewski sędzia WSA Joanna Janiszewska-Ziołek po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 8 września 2021 r. sprawy ze skargi F. G. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2020 r. nr [...] w przedmiocie pozwolenia na budowę oddala skargę. U z a s a d n i e n i e: Prezydent Miasta B., decyzja z dnia [...] maja 2020 r., nr [...], na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4, art. 36, art.80 ust. 1 pkt 1, art. 81 ust. 1 pkt 2 oraz art. 82 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r.- Prawo budowlane (Dz. U. z 2019 r. poz. 1186 j.t.), dalej zwaną: "pb", art. 104 i art. 107 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r. poz. 256 j.t.), dalej zwaną: "kpa" oraz art. 92 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 5 czerwca 1998r. o samorządzie powiatowym (Dz. U. z 2019 r., poz. 511, j.t.), zatwierdził projekt budowlany i udzielił [...] pozwolenia na budowę zespołu budynków mieszkalnych wielorodzinnych A1, A2, A3 i B1 wraz z wewnętrzną i zewnętrzną infrastrukturą techniczną: instalacjami wewnętrznymi (wod.- kan., co., elektr. telekom.) i instalacjami zewnętrznymi (wodociągową, kanalizacji sanitarnej, kanalizacji deszczowej, elektroenergetycznymi), oświetleniem terenu, parkingami, infrastrukturą drogową, ciągami komunikacji pieszej oraz układem komunikacyjnym i zagospodarowaniem terenu - I etap inwestycji polegającej na budowie zespołu osiemnastu budynków mieszkalnych wielorodzinnych przy ul. [...] w B. (działki o nr ew. [...] w obrębie [...]). W uzasadnieniu podjętego rozstrzygnięcia stwierdzono, że stosownie do art. 3 pkt 20 oraz art. 28 ust.2 pb, obszar oddziaływania przedmiotowej inwestycji obejmuje: — teren inwestycji objętej wnioskiem , tj. dz. [...] w obrębie [...], oraz — nieruchomości sąsiednie, tj. dz. nr [...] w obrębie nr [...]. Po dokonanej analizie zgromadzonych akt sprawy - w tym uzupełnionego projektu budowlanego, organ stwierdził, co następuje: Inwestor w odniesieniu do projektowanego przedsięwzięcia dysponuje ostatecznymi decyzjami, wydanymi w oparciu o przepisy odrębne, tj. : - decyzją Prezydenta Miasta B. o środowiskowych uwarunkowaniach z dnia [...].09.2019r" nr [...], znak: [...], którą orzeczono brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla inwestycji objętej wnioskiem; - decyzją [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z dnia [...].07.2019r., nr [...], znak: [...] udzielającą pozwolenia na prowadzenie badań archeologicznych; - decyzją Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w B. z dnia [...].12.2019r., znak: [...], zezwalającą na zniszczenie opisanych w jej treści siedlisk gatunków chronionych, - decyzją Prezydenta Miasta B. z dnia [...].01.2020r. nr [...], [...] zezwalającą na usunięcie drzew pod warunkiem uzyskania pozwolenia na budowę, - decyzją Prezydenta Miasta B. nr [...] z dnia [...].10.2019r., [...], zatwierdzającą dokumentację geologiczno-inżynierską, a także złożył oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Organ stwierdził ponadto, że: projektowana inwestycja jest zgodna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "Fordon-Wyszogród" w Bydgoszczy uchwalonego Uchwałą Nr XLIX/1013/17 Rady Miasta Bydgoszczy z dnia 27 września 2017 r., opublikowanym w Dz. Urz. Woj. Kuj.- Pom. z dnia 5 października 2017 r., poz. 3774; projekt zagospodarowania terenu, stanowiący część składową projektu budowlanego jest zgodny z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, a projekt budowlany inwestycji: - jest kompletny, zawiera stosowne opinie i uzgodnienia, a także posiada wymaganą formę; - został sporządzony i sprawdzony przez osoby posiadające odpowiednie uprawnienia, przynależne do stosownych izb zawodowych, które złożyły oświadczenia wymagane art. 20 ust. 4 ustawy Prawo budowlane i które odpowiadają za zgodność zastosowanych w projekcie rozwiązań z obowiązującymi przepisami i zasadami wiedzy technicznej, - został uzgodniony przez rzeczoznawcę ds. p.poż. Z kręgu stron biorących udział w postępowaniu, odwołanie od powyższej decyzji wniósł F. G., tj. skarżący. Zarzucił on zaskarżonej decyzji naruszenie § 40 ust. 3 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, poprzez usytuowanie placu zabaw znajdującego się w pobliżu projektowanego budynku B1 w odległości mniejszej niż wymagane minimum 10 metrów. Skarżący domagał się też sprawdzenia projektu pod kątem spełnienia warunków technicznych dotyczących dróg. Wojewoda [...], decyzją z dnia [...] sierpnia 2020 r., [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa oraz art. 82 ust. 3 pb, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu podjętego rozstrzygnięcia organ odwoławczy przytoczył brzmienie przepisów art. 28 ust. 1, art. 35 ust. 1 i ust. 4 pb. Podjęte rozstrzygnięcie oparł zasadniczo o następujące ustalenia i rozważania: Inwestor złożył wniosek o pozwolenie na budowę zespołu budynków mieszkalnych wielorodzinnych A1, A2, A3, i B1 wraz z wewnętrzną i zewnętrzną infrastrukturą techniczną, oświetleniem terenu, parkingami, infrastrukturą drogową, ciągami komunikacji pieszej oraz układem komunikacyjnym i zagospodarowaniem terenu jako I etap inwestycji polegającej na budowie zespołu osiemnastu budynków mieszkalnych wielorodzinnych przy ul. [...] w B. na działkach o nr [...]. Dla terenu objętego przedmiotową inwestycją obowiązują ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego przyjęte uchwałą Rady Miasta Bydgoszczy nr XLIX/1013/17 z dnia 27 września 2017 r., w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "Fordon-Wyszogród". Działki inwestycyjne znajdują się na obszarach oznaczonych symbolami 4.MW, 6.MW-U i 12.U. Działki inwestycyjne stanowią teren zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej oraz zabudowy usługowej. Przepis § 2 ust. 1 pkt 2 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wskazuje, że ustaleniami planu są linie rozgraniczające tereny o różnym przeznaczeniu lub różnych zasadach zagospodarowania. Odwołujący zarzucił naruszenie § 40 ust. 3 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r., w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2019 r., poz. 1065), zwanego dalej: "rozporządzeniem", poprzez usytuowanie placu zabaw znajdującego się w pobliżu projektowanego budynku B1 w zbyt małej odległości od linii rozgraniczającej ulicę. Powyższy zarzut jest niezasadny. Wskazany przepis stanowi, że odległość placów zabaw dla dzieci, boisk dla dzieci i młodzieży oraz miejsc rekreacyjnych od linii rozgraniczających ulicę, od okien pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi oraz od miejsc gromadzenia odpadów powinna wynosić co najmniej 10 m, przy zachowaniu wymogów § 19 ust. 1. Kwestionowana w odwołaniu lokalizacja placu zabaw znajduje się w odległości co najmniej 10 metrów od linii rozgraniczającej ulice w rozumieniu ww. przepisu § 40 ust. 3 rozporządzenia, tj. wydzielone liniami granicznymi drogi publiczne różnych kategorii oznaczone symbolami KDG, KDZ, KDL, KDD, a także drogi wewnętrzne oznaczone symbolem KDW w zapisach ww. miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Normy odległościowe przewidziane w § 40 ust. 3 rozporządzenia odnoszą się wyłącznie do dróg przewidzianych w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Tylko bowiem względem tych dróg istnieją linie rozgraniczające ulice, względem których przepis § 40 ust. 3 wprowadza ograniczenia odległościowe. Natomiast zaprojektowana w pobliżu placu zabaw droga wewnętrzna nie posiada przymiotu działki drogowej. Nie została ona bowiem wydzielona w zapisach miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jako droga wewnętrzna, czy też inna droga. Zgodnie z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego stanowi fragment obszaru oznaczonego symbolem 4.MW i częściowo 12.U. Zatem stwierdzić należy, że normy odległościowe przewidziane w § 40 ust. 3 rozporządzenia , odnoszą się wyłącznie do linii rozgraniczających ulicę, nie zaś do dróg wewnętrznych na terenach rozgraniczających tereny o innym przeznaczeniu niż ulica. Odnośnie zarzutu skarżącego sprawdzenia projektu pod kątem spełnienia warunków technicznych dotyczących dróg, to ponieważ strona nie wskazała naruszonych przepisów rozporządzenia, wskazać należy, że przepis § 11 pkt 1 i 2 m.p.z.p. w odniesieniu do modernizacji rozbudowy i budowy systemu komunikacji postanawia, że system transportowy tworzą tereny dróg publicznych i wewnętrznych zlokalizowanych w granicach planu. Nadto miejscowy plan dopuszcza etapowanie budowy i rozbudowy ulic. Natomiast w załączniku graficznym wydzielono sieć dróg publicznych różnych kategorii oznaczonych symbolami KDG, KDZ, KDL, KDD i drogi wewnętrzne KDW. Sprawdzany projekt zgodny jest z przepisami ww. m.p.z.p., jak i przepisami rozporządzenia w sprawie warunków technicznych. Ponadto działka inwestycyjna nr [...] położona przy ul. [...] skomunikowana jest z siecią dróg publicznych tj. z ul. [...] poprzez system dróg wewnętrznych oznaczonych jako 35.KDW oraz 36.KDW. Na marginesie wskazać należy, że zgodnie z decyzją Prezydenta Miasta B. z dnia [...] maja 2020 r., inwestor w celu zapewnienia właściwej obsługi komunikacyjnej przedmiotowej inwestycji, zobowiązany jest do uzyskania stosownych pozwoleń właściwego organu oraz realizacji przedsięwzięcia w postaci przebudowy układu drogowego tj., skrzyżowania ulicy [...] z ulicą [...] oraz drogą oznaczoną symbolem 36.KDW, a także budowy fragmentu drogi oznaczonej symbolem 35.KDW. Nadto koncepcja obsługi komunikacyjnej projektowanego zamierzenia pismem z dnia [...] lutego 2020 r., została pozytywnie zaopiniowana przez Zakład Dróg Miejskich i Komunikacji Publicznej w B.. Stosownie do wskazanego na wstępie art. 35 ust. 4 p.b., właściwy organ nie może odmówić wydania pozwolenia na budowę, jeżeli spełnione zostały wymagania, o których mowa w tym przepisie. W ten sposób przepis ten nie dopuszcza jakiejkolwiek uznaniowości, jak też możliwości wprowadzania dalszych warunków, od których zależałoby wydanie pozwolenia na budowę. W skardze złożonej do Sądu, skarżący powołał się na swoje stanowisko wyrażone w swym piśmie z [...] lipca 2020 r., w którym zarzucił zaniechanie uznania za strony postępowania mieszkańców bloków przy ul. [...] 412-418. W ocenie strony mieszkańcy ci winni uczestniczyć w procesie decyzyjnym z uwagi na to, że jedyny dojazd do ich bloku mieszkalnego 418 ma być również jedyną drogą dojazdową do planowanej inwestycji. Podnosił, że wydzielenie działki [...] jest perfidną manipulacją mającą na celu pozbawienie mieszkańców bloków prawa do zgłaszania uwag. Powoływał się na okoliczność, że włączenie się do mchu do ulicy [...] w godzinach szczytu graniczy z cudem. Podkreślił, że za strony postępowania organ winien był uznać spadkobierców po Śp. H. S.. W odpowiedzi na skargę, organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko procesowe. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje: Skarga okazała się niezasadna. Ocena zaskarżonej decyzji przeprowadzona w zakresie wynikającym z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) i art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej zwaną: "p.p.s.a.", nie potwierdza, aby w toku postępowania administracyjnego uchybiono prawu materialnemu, oraz prawu procesowemu, w sposób uzasadniający uchylenie zaskarżonej decyzji. W ocenie Sądu zaskarżona decyzja wydana została zgodnie z przepisami p.b. i przepisami wykonawczymi do ustawy, przepisami obowiązującego dla terenu inwestycji miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego przyjętego uchwałą Rady Miasta Bydgoszczy nr XLIX/1013/17 z dnia 27 września 2017 r., w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "Fordon-Wyszogród", a także z przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego. Zawarte w tej decyzji rozstrzygnięcie jest prawidłowe, zaś jego uzasadnienie spełnia wymogi określone w art. 107 § 3 k.p.a - uzasadnienie to jest spójne i logiczne, obejmuje ogół relewantnych okoliczności faktycznych i prawnych. Stosownie do art. 28 ust. 1 p.b., roboty budowlane niewymienione w art. 29-31 można rozpocząć jedynie na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę. Pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto: 1) złożył wniosek w tej sprawie w okresie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym; 1a) złożył wniosek w tej sprawie w okresie ważności pozwoleń, o których mowa w art. 23 ust. 1 i art. 26 ust. 1, oraz decyzji, o której mowa w art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1991 r. o obszarach morskich Rzeczypospolitej Polskiej i administracji morskiej (Dz. U. z 2019 r. poz. 2169 oraz z 2020 r. poz. 284), jeżeli są one wymagane; 2) złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Zgodnie z art. 35 ust. 1 p.b. przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza: 1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko; 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; 3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, oraz zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7; 4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7; 5) spełnienie wymagań określonych w art. 60 ust. 1 pkt 1-3 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. o Krajowym Zasobie Nieruchomości (Dz. U. poz. 1529). W świetle powołanych przepisów sprawa o pozwolenie na budowę ma precyzyjne wyznaczone granice faktyczne i prawne, a sama decyzja w tej sprawie nosi znamiona aktu związanego - organ jest obowiązany ją wydać, ilekroć stwierdzi spełnienie określonych wymagań. W ocenie Sądu, w niniejszej sprawie wymagania te zostały przez organy administracji prawidłowo zidentyfikowane i pozytywnie zweryfikowane w postępowaniu wyjaśniającym. W ocenie Sądu, organ prawidłowo ustalił, że inwestycja jest zgodna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, zachowane zostały wszystkie warunki wynikające z przepisów p.b., a także rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Inwestycja nie wymaga przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko oraz obszar Natura 2000. W ocenie Sądu, nie ma również podstaw do kwestionowania oceny organów obu instancji, że projekt jest kompletny, został sporządzony przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane i legitymujące się aktualnym na dzień opracowania projektu wpisem do izby samorządu zawodowego, potwierdzone zaświadczeniami, o których mowa w art. 12 ust. 7 p.b. Inwestor przedłożył wymagane prawem dokumenty, w szczególności oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Zaistniały zatem przesłanki uprawniające i zarazem zobowiązujące organ do wydania decyzji pozytywnej w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Odnosząc się do argumentów skargi stwierdzić należy, że nie był zasadny zarzut zaniechania uznania za strony postępowania mieszkańców bloków przy ul. [...]. Należy stwierdzić bowiem, że uchylenie przez sąd administracyjny decyzji z powodu naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, jeżeli może ono być wszczęte wyłącznie na wniosek (na podstawie z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a.), może nastąpić tylko wówczas, gdy zarzut ten zgłosi strona pominięta, a więc nie może tego uczynić skutecznie strona uczestnicząca w postępowaniu, jak też sąd ten nie uwzględnia go z urzędu. Zasadą jest bowiem, że w postępowaniu administracyjnym, jak i w postępowaniu sądowoadministracyjnym uprawnieniami procesowymi rozporządza strona tego postępowania. Konkluzja ta jest efektem przyjętej w polskim porządku prawnym koncepcji zapewniania jednostce w postępowaniu administracyjnym i sądowoadministracyjnym podwójnej ochrony-poprzez prawo do procesu (obrony interesu prawnego w unormowanym przepisami prawa procesowego postępowaniu, z zagwarantowaniem także prawa do obrony za pomocą środków zaskarżenia) oraz poprzez prawo do sądu (prawo jednostki do zaskarżenia działania administracji publicznej w celu rozstrzygnięcia sporu o zgodność z prawem przez niezawisły, bezstronny sąd). Stąd też podnoszony zarzut mogły podnieść jedynie osoby, w których ocenie zostały pominięte, jako strony postępowania. Nie był zasadny podnoszony w odwołaniu zarzut naruszenia § 40 ust. 3 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, poprzez usytuowanie placu zabaw znajdującego się w pobliżu projektowanego budynku B1 w odległości mniejszej niż wymagane minimum 10 metrów. Należy w pełni podzielić stanowisko organu odwoławczego, w którym stwierdził, że kwestionowana w odwołaniu lokalizacja placu zabaw znajduje się w odległości co najmniej 10 metrów od linii rozgraniczającej ulice w rozumieniu ww. przepisu § 40 ust. 3 rozporządzenia, tj. wydzielone liniami granicznymi drogi publiczne różnych kategorii oznaczone symbolami KDG, KDZ, KDL, KDD, a także drogi wewnętrzne oznaczone symbolem KDW w zapisach ww. miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zasadnie bowiem przyjęto w zaskarżonej decyzji, że normy odległościowe przewidziane w § 40 ust. 3 rozporządzenia, odnoszą się wyłącznie do dróg przewidzianych w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Tylko bowiem względem tych dróg istnieją linie rozgraniczające ulice, względem których przepis § 40 ust. 3 wprowadza ograniczenia odległościowe. Natomiast zaprojektowana w pobliżu placu zabaw droga wewnętrzna nie posiada przymiotu działki drogowej. Nie została ona bowiem wydzielona w zapisach miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jako droga wewnętrzna, czy też inna droga. Omawiana droga wewnętrzna znajduje się na terenie, który plan miejscowy określa symbolem 4.MW i częściowo 12.U. Symbole te nie oznaczają ani ulic, ani dróg. Brak było też podstaw do stwierdzenia wadliwości zaskarżonej decyzji w zakresie podnoszonej w skardze nieprawidłowości układu komunikacyjnego. Działka inwestycyjna nr [...] położona przy ul. [...] skomunikowana jest z siecią dróg publicznych tj. z ul. [...] poprzez system dróg wewnętrznych oznaczonych jako 35.KDW oraz 36.KDW. Co też istotne, miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego dopuszcza etapowanie budowy i rozbudowy ulic, a wydzielenie dróg publicznych różnych kategorii oznaczonych symbolami KDG, KDZ, KDL, KDD i dróg wewnętrznych KDW, wynika wprost z zapisów planu zagospodarowania. Natomiast ostateczny kształt systemu komunikacyjnego odnoszącego się do planowanej inwestycji należy powiązać z okolicznością wydania przez Prezydenta Miasta B. decyzji z dnia [...] maja 2020 r., z której wynika, że inwestor w celu zapewnienia właściwej obsługi komunikacyjnej przedmiotowej inwestycji, zobowiązany jest do uzyskania stosownych pozwoleń właściwego organu oraz realizacji przedsięwzięcia w postaci przebudowy układu drogowego tj., skrzyżowania ulicy [...] z ulicą [...] oraz drogą oznaczoną symbolem 36.KDW, a także budowy fragmentu drogi oznaczonej symbolem 35.KDW. Z uwagi na powyższe brak jest podstaw do uwzględnienia skargi. Mając to wszystko na uwadze Sąd nie dopatrzywszy się naruszenia prawa po stronie organów, działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 z późn. zm.) orzekł o oddaleniu skargi jako niezawierającej usprawiedliwionych postaw. Niniejszą sprawę rozpoznano na posiedzeniu niejawnym stosownie do art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (tekst jednolity Dz. U. z 2020 r., poz. 1842 z późn. zm.), po uprzednim skierowaniu jej do takiego trybu przez Przewodniczącego Wydziału (k. 43 verte akt sądowych).