II SA/Bd 979/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA: Jan Grzęda (spr.) Sędzia WSA: Grażyna Malinowska-Wasik Asesor WSA: Anna Klotz Protokolant: Magdalena Gadecka po rozpoznaniu w dniu 1 grudnia 2004r. na rozprawie sprawy ze skargi M. I. na orzeczenie Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej w B. z dnia [...] 2004 r., nr [...] w przedmiocie zdolności do służby wojskowej 1. uchyla zaskarżoną decyzję 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu. Rejonowa Wojskowa Komisja Lekarska w B. orzeczeniem z dnia [...] 2004r., wydanym na podstawie art. 29 ustawy z dnia 21 listopada 1967r. o powszechnym obowiązku obrony Rzeczypospolitej Polskiej (jednolity tekst Dz.U. Nr 21 z 2002r., poz.205 z późn.zm.), ustawy z dnia 29 października 2003r. o zmianie ustawy o powszechnym obowiązku obrony RP oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz.U. Nr 210, poz.2036), Rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 25 czerwca 2004r. w sprawie utworzenia wojskowych komisji lekarskich oraz określenia ich siedzib, zasięgu działania i właściwości (Dz.U. Nr 151, poz.1594) oraz Rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 25 czerwca 2004r. w sprawie orzekania o zdolności do czynnej służby wojskowej oraz trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach (Dz.U. Nr 151, poz.1595), po rozpoznaniu odwołania od orzeczenia Terenowej Wojskowej Komisji Lekarskiej w S. z dnia [...] 2004r. w sprawie uznania M. I. za zdolnego do służby wojskowej- kategoria zdrowia "A" uchyliła zaskarżone orzeczenie i postanowiła rozpoznać: - Zapalenie gruczołu krokowego do diagnostyki - § 51, - Zaburzenia osobowości do diagnostyki - § 68, - Bóle głowy naczynioruchowe, - Niewielkiego stopnia żylaki lewego powrózka nasiennego - § 51 p.1, - Astygmatyzm krótkowzroczny obu oczu z zezem rozbieżnym naprzemiennym leczonym operacyjnie - § 11 p.2, - Blizna po operacyjnym leczeniu zapalenia wyrostka robaczkowego - § 3 p.1, - Wzrost 188cm - § 1 p.1. Rejonowa Wojskowa Komisja Lekarska w B. na podstawie art. 30a ustawy z dnia 29 października 2003r. o zmianie ustawy o powszechnym obowiązku obrony RP oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz.U. Nr 210, poz.2036) uznała M. I. czasowo niezdolnego do czynnej służby wojskowej na okres dwunastu miesięcy - kat. zdr. "B". W uzasadnieniu orzeczenia wskazano, iż orzeczenie Terenowej Wojskowej Komisji Lekarskiej w S. zostało uchylone ze względu na fakt, iż wydane zostało w oparciu o przepisy już nie obowiązujące. Podstawą do orzekania w tym przypadku jest od 1 lipca 2004r. Rozporządzenie Ministra Obrony Narodowej z dnia 25 czerwca 2004r. Rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 25 czerwca 2004r. w sprawie utworzenia wojskowych komisji lekarskich oraz określenia ich siedzib, zasięgu działania i właściwości (Dz.U. Nr 151, poz.1594) oraz Rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 25 czerwca 2004r. w sprawie orzekania o zdolności do czynnej służby wojskowej oraz trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach (Dz,U, Nr 151, poz.1595) oraz ustawa z dnia 29 października 2003, o zmianie ustawy o powszechnym obowiązku obrony RP oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz.U. Nr 210, poz.2036). Podkreślono również, iż w ramach wniesionego odwołania RWKL wezwała poborowego na dodatkowe badania. Specjalista neurolog rozpoznał zespół piramiodowy prawostronny i wobec powyższego skierowała poborowego na obserwację szpitalną w Klinice Neurologii [...] w B. Z niniejszej obserwacji wynika, że u poborowego w badaniu ogólnym i neurologicznym nie stwierdzono istotnych odchyleń od stanu prawidłowego, rozpoznano jedynie bóle głowy naczynioruchowe. RWKL, uwzględniając wyniki konsultacji urologicznej i psychiatrycznej, uważa za zasadne uznanie poborowego za czasowo niezdolnego do czynnej służby wojskowej na okres 12-tu miesięcy. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy M. I. wniósł o uchylenie orzeczenia Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej ponieważ nie dokonano istotnych badań i nie wykazano urazu kolana prawego oraz innych schorzeń, które dają podstawę prawną o uznania kategorii "D". W odpowiedzi na skargę Rejonowa Komisja Lekarska w B. wniosła o oddalenie skargi. W uzasadnieniu swojego stanowiska powołała się na argumenty tożsame z argumentami zawartymi w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga zasługiwała na uwzględnienie, aczkolwiek z innych przyczyn niż wskazane przez skarżącego. Nie będąc związanym zarzutami i wnioskami skargi, zgodnie z art.134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz.1270) Sąd zwrócił uwagę na uchybienie, które nie było objęte zarzutami strony skarżącej, a związane z naruszeniem przepisów postępowania administracyjnego w stopniu, mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W myśl przepisu art.133 § 1 wskazanej wyżej ustawy sąd orzeka na podstawie stanu faktycznego i prawnego wynikającego z akt sprawy. W niniejszej sprawie organ przedstawił sądowi akta niekompletne, gdyż brak w nich zwrotnego poświadczenia odbioru przez skarżącego orzeczenia organu I instancji. Ma to istotne znaczenie dla ustalenia legalności zaskarżonego orzeczenia organu odwoławczego z uwagi na wynikający z art.134 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000r., nr 98, poz.1071 z późn.zm.), obowiązek ustalenia przez ten organ, czy odwołanie zostało wniesione w terminie. Uchybienie bowiem przez stronę terminowi do złożenia odwołania skutkuje tym, że decyzja organu I instancji staje się ostateczna. W takiej sytuacji organ odwoławczy rozstrzygałby sprawę zakończoną decyzją ostateczną organu I instancji, co skutkowałoby nieważnością decyzji organu II instancji (art.156 § 1 pkt 2 kpa). W konsekwencji brak w aktach administracyjnych dowodu doręczenia stronie orzeczenia organu I instancji uniemożliwia jednoznaczne stwierdzenie przez sąd, czy organ odwoławczy rozważył dopuszczalność odwołania, czy też pominął tę okoliczność, co w przypadku naruszenia przez skarżącego terminu do wniesienia odwołania stanowiłoby podstawę do stwierdzenia nieważności zaskarżonego orzeczenia. Z tych względów należało orzec jak w sentencji, zgodnie z art.145 § 1 pkt 1 lit. c, art, 152 oraz art.200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz.1270).