II SA/Bd 979/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Joanna Brzezińska po rozpoznaniu w dniu 21 września 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku Spółki A Sp. z o.o. w W. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] maja 2015 r., nr [...] w przedmiocie wyłączenia gruntów z produkcji rolnej niezgodnie z przepisami i ustalenie opłaty z tego tytułu postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] maja 2015 r., nr [...] w przedmiocie wyłączenia gruntów z produkcji rolnej niezgodnie z przepisami i ustalenie opłaty z tego tytułu złożył radca prawny K.C. w imieniu Spółki A Sp. z o.o. W. W skardze zawarty został wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wniosku powołano się na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oraz jednocześnie na ryzyko wystąpienia nieodwracalnych skutków w sytuacji wykonania zaskarżonej decyzji. Podkreślono, że skarżąca została zobowiązana do zapłaty kwoty [...] zł. Jest to kara niezwykle wysoka dla skarżącej i jednocześnie niewspółmierna do zakresu działalności oraz osiąganych zysków przez skarżącą. Pełnomocnik wskazał także, że natychmiastowa zapłata tej opłaty nie jest możliwa, a w sytuacji zaciągnięcia zadłużenia na jej uiszczenie pociągnie za sobą skutek w postaci braku płynności finansowej skarżącej i brak możliwości dotrwania jako podmiotu prawnego do końca postępowania przed sądem administracyjnym w celu obrony swoich praw. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z zasadą przyjętą w art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) zwanej dalej "p.p.s.a.", wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania decyzji czy postanowienia. Natomiast w myśl art. 61 § 3 tej ustawy, po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeśli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Powyższy przepis zawiera dwie przesłanki warunkujące wstrzymanie wykonania zaskarżonego orzeczenia, mianowicie niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Katalog tych przesłanek jest więc zamknięty. Na etapie rozpoznania wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji lub postanowienia Sąd nie bada zasadności samej skargi. Z treści powołanego art. 61 § 3 p.p.s.a. wynika, że to strona, która żąda "ochrony tymczasowej" jest zobowiązana do wskazania przesłanek jej zastosowania. Oczywiście, na etapie rozpoznawania wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji Sąd powinien wziąć pod rozwagę wszelkie okoliczności, jednak przyjęcie takiego poglądu nie może prowadzić do całkowitego zwolnienia strony z podania jakichkolwiek przyczyn mających uzasadniać wstrzymanie wykonania i w konsekwencji do przerzucania w całości ciężaru wskazania tych przesłanek na sąd administracyjny. Podkreślenia wymaga, że uzasadnienie wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji nie stanowi wymogu formalnego, lecz jest materialnoprawną argumentacją wniosku. Dlatego treść uzasadnienia wniosku nie podlega badaniu pod względem formalnym i ewentualnemu wezwaniu do jego uzupełnienia, natomiast jest oceniana z punktu widzenia zasadności wniosku. Skarżąca, wnosząc o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, uzasadniła swoje żądanie w sposób niewystarczający. Nie można uznać za przekonywujące do wstrzymania wykonania zaskarżonego akt, że w przypadku zaciągnięcia zadłużenia na spłatę wymagalnej kwoty spowoduje brak płynności finansowej spółki. Zastosowanie instytucji wstrzymania wykonania aktu nie może być poprzedzone oceną zasadności skargi, ponieważ takie działanie sądu, dokonywane w ramach posiedzenia niejawnego, oznaczałoby niedopuszczalną ocenę legalności zaskarżonego aktu, sprowadzającą się do przedsądu. Z tego względu, Sąd na tym etapie nie może stwierdzić, czy nałożenie opłaty było zasadne. Nawet gdyby taka ocena była możliwa, skarżąca nie wskazała, czy spowoduje to jedną z przesłanek ustawowych wstrzymania wykonania aktu. Innymi słowy skarżąca nie wskazała żadnych konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Nie podała także żadnych informacji odnośnie wielkości posiadanego majątku, uzyskiwanych dochodów, ani ponoszonych wydatków, co umożliwiłoby sądowi odniesienie się do jej stanowiska wskazanego we wniosku. W ten sposób uzasadniony wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie stanowi podstawy do udzielenia ochrony tymczasowej. We wniosku nie wskazano bowiem, aby zachodziło niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, o czym mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Argument przywoływany w uzasadnieniu zarzutów skargi w żaden sposób nie przemawia za wstrzymaniem wykonania aktu, nie wskazuje też, by okoliczności sprawy mogły spowodować zaistnienie ustawowej przesłanki warunkującej wstrzymanie wykonania decyzji. W tym stanie rzeczy na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., należało orzec jak w sentencji.