II SA/Bd 984/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Marzenna Linska-Wawrzon Sędzia WSA Małgorzata Włodarska Asesor WSA Mirella Łent (spr.) Protokolant Jakub Jagodziński po rozpoznaniu w dniu 16 grudnia 2004 r. na rozprawie sprawy ze skargi L. N. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] 2004 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania zasiłku pielęgnacyjnego 1. uchyla zaskarżoną decyzję, 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu. II SA/Bd 984/04 U Z A S A D N I E N I E Decyzją z dnia [...] 2004r., nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B., utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta B. z [...] 2004r., nr [...] o odmowie przyznania zasiłku pielęgnacyjnego na syna skarżącego L. N. – D., urodzonego [...] 1979r. U podstaw decyzji legło to, że z przedłożonych przez skarżącego dokumentów nie wynika, iż niepełnosprawność dziecka powstała przed ukończeniem 21 roku życia i zdaniem organu stosownie do art. 16 ust. 3 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz.U. Nr 228, poz. 2255 ze zm.) w takim przypadku zasiłek nie należy się. W uzasadnieniu oparto się na zapisie art. 3 ust. 1 pkt 20) cyt. ustawy, zgodnie z którym umiarkowany stopień niepełnosprawności oznacza: niepełnosprawność w umiarkowanym stopniu w rozumieniu przepisów o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych, całkowitą niezdolność do pracy orzeczoną na podstawie przepisów o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych oraz posiadanie orzeczenia o zaliczeniu do II grupy inwalidów. W sprawie wraz z wnioskiem, wnioskodawca przedłożył: wypis z treści orzeczenia Komisji lekarskiej do spraw inwalidztwa i zatrudnienia Nr [...] w B. z dnia [...] 1996r., stosownie, do którego D. N. został zaliczony do trzeciej grupy inwalidów, uznano, że inwalidztwo istnieje od dzieciństwa i jest trwałe. Ustalono wskazania do zatrudnienia do pracy lekkiej i mało odpowiedzialnej. Odwołując się, skarżący przedstawił również: wypis z treści orzeczenia lekarza orzecznika ZUS z [...] 2003r., w którym zapisano, iż syn D. jest całkowicie niezdolny do pracy do 31 sierpnia 2006r. oraz zaświadczenie Poradni Psychologiczno-Pedagogicznej nr [...] w B., w którym stwierdzono regres intelektualny i rozwój na poziomie niedorozwoju umysłowego stopnia umiarkowanego. W skardze L. N. podniósł, że z treści orzeczenia Komisji lekarskiej do spraw inwalidztwa i zatrudnienia Nr [...] w B. dnia [...] 1996r. wynika, że niepełnosprawność syna istnieje od dzieciństwa i tym samym niezrozumiałym jest odmowa przyznania prawa do świadczenia. W odpowiedzi na skargę wniesiono o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga zasługiwała na uwzględnienie. Stosownie do art. 16 ust. 1 - 3 w zw. z art. 3 ust. 1 pkt 20) cyt. ustawy, zasiłek pielęgnacyjny przyznaje się w celu częściowego pokrycia wydatków wynikających z konieczności zapewnienia osobie niepełnosprawnej opieki i pomocy innej osoby w związku z niezdolnością do samodzielnej egzystencji. Zasiłek pielęgnacyjny przysługuje: niepełnosprawnemu dziecku; osobie niepełnosprawnej w wieku powyżej 16 roku życia, jeżeli legitymuje się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności; osobie, która ukończyła 75 lat. Zasiłek pielęgnacyjny przysługuje także osobie niepełnosprawnej w wieku powyżej 16 roku życia legitymującej się orzeczeniem o umiarkowanym stopniu niepełnosprawności, tj. niepełnosprawności w umiarkowanym stopniu w rozumieniu przepisów o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych, lub całkowitej niezdolności do pracy orzeczonej na podstawie przepisów o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych lub posiadania orzeczenia o zaliczeniu do II grupy inwalidów - jeżeli niepełnosprawność powstała w wieku do ukończenia 21 roku życia. Nie ma racji skarżący, że z przedłożonych dokumentów wynika, że całkowita niezdolność do pracy jego syna datuje się sprzed ukończenia przez niego 21 roku życia, gdyż ani nie jest równoznacznym orzeczenie o inwalidztwie III grupy z orzeczeniem o niepełnosprawności w stopniu umiarkowanym, ani z orzeczeniem o całkowitej niezdolności do pracy orzeczonej na podstawie przepisów o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych, a tylko takie stany mogłyby być brane w sprawie pod uwagę jako wskazane przez ustawodawcę przesłanki uprawnienia. Oczywistym jest, że nie jest równoznacznym orzeczenie o III grupie inwalidztwa z orzeczeniem o grupie II. Jednakże w przypadku, gdy skarżący składa dokumenty w postępowaniu administracyjnym, na każdym jego etapie, z których wynika, że istnieją wątpliwości, co do istotnych elementów stanu faktycznego, to stosownie do art. 7 i 77 kpa, powinnością organu jest podjęcie wszelkich niezbędnych kroków do dokładnego ich wyjaśnienia. Nie zwalnia z tego obowiązku fakt, że to na wnioskodawcy ciąży obowiązek przedstawienia wszelkich dokumentów uprawniających go do świadczenia rodzinnego (art. 23 ust. 4 cyt. ustawy). Zatem, skoro skarżący przedłożył wraz z odwołaniem orzeczenie o całkowitej niezdolności do pracy, bez dookreślenia, od kiedy taki stan istnieje, a z dodatkowych dokumentów wynika, że inwalidztwo istnieje od dzieciństwa, to rolą organu odwoławczego było przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego czy wnioskodawca legitymuje się stosownym dokumentem na to, że niezdolność powstała przed 21 rokiem życia uprawnionego. Wydanie decyzji bez dokonania odpowiednich czynności jest podstawą do tego, by stwierdzić, że zaskarżona decyzja jest decyzją opartą na niepełnym materiale dowodowym i narusza art. 145 § 1 pkt 1) lit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) a tym samym zaskarżoną decyzję należało uchylić. Organ ponownie przeprowadzi postępowanie w sprawie, szczególnie w celu wyjaśnienia czy skarżący posiada odpowiednie dokumenty do rozstrzygnięcie jego wniosku. Sąd wskazuje ponadto, że należy uzasadnienie decyzji rozszerzyć o uzasadnienie uznania L. N. za legitymowanego do składania wniosku o zasiłek pielęgnacyjny na dorosłego syna, w świetle powołanego art. 16 cyt. ustawy. Mając na względzie powyższe okoliczności, działając na podstawie art. art. 132, 145 § 1 pkt 1) lit. c), 152 oraz 200 cyt. ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.