II SA/Bd 985/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Renata Owczarzak Sędziowie: sędzia NSA Wiesław Czerwiński sędzia WSA Anna Klotz (spr.) Protokolant Magdalena Tambelli po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 9 listopada 2011 r. sprawy ze skargi G. P.-M. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zasiłku dla bezrobotnych oddala skargę. Decyzją z dnia 9 maja 2011 r., nr [...], Prezydent Miasta B., na podstawie art. 9 ust. 1 pkt 14 lit. a i b, art. 2 ust. 1 pkt 2 oraz art. 71 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (t. j.: Dz. U. z 2008 r., Nr 69, poz. 415 ze zm.), orzekł o uznaniu G. P. – M. z dniem 4 maja 2011 r. za osobę bezrobotną, odmawiając jednocześnie w/w osobie przyznania prawa do zasiłku. W uzasadnieniu w/w decyzji organ I instancji wyjaśnił, że z przedstawionych dokumentów wynika, iż w dniu rejestracji G. P. – M. spełniała warunki do uznania za osobę bezrobotną, natomiast suma okresów, o których mowa w art. 71 ust. 1 i 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, przypadających w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień rejestracji, jest krótsza niż 365 dni, co stanowi podstawę odmowy przyznania prawa do zasiłku. Bezrobotna odwołała się od powyższej decyzji do Wojewody Kujawsko-Pomorskiego, kwestionując ją w zakresie rozstrzygnięcia o odmowie przyznania jej zasiłku dla bezrobotnych. Podniosła, iż w okresie od 04-03-2008 r. do 31-03-2011 r. prowadziła działalność gospodarczą, zaś w okresie od 01-04-2010 r. do 31-03-2011 r., tj. w okresie pełnych 12 miesięcy, czyli co najmniej 365 dni, opłacała składki na Fundusz Pracy od podstawy wynagrodzenia w kwocie 1.887,60 zł do 31-12-2010 r. oraz w kwocie 2.015,40 zł od 01-01-2011 r. do 31-03-2011 r., w związku z czym spełniła ustawowy warunek uprawniający ją do otrzymania zasiłku dla bezrobotnych. Decyzją z dnia 28 czerwca 2011 r., znak: [...], Wojewoda Kujawsko-Pomorski, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. j.: Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.; dalej jako "k.p.a.") oraz art. 71 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (t. j.: Dz. U. z 2008 r., Nr 69, poz. 415 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania G. P. – M. orzekł o utrzymaniu w mocy decyzji organu I instancji. Organ odwoławczy wskazał, że z akt sprawy wynika, iż w okresie od 04.03.2008 r. do 31.03.2011 r. G. P. – M. prowadziła działalność gospodarczą. Strona w dniu rejestracji nie przedłożyła dokumentów niezbędnych do ustalenia uprawnień do zasiłku, dlatego też została zobowiązana do przedłożenia zaświadczenia z Zakładu Ubezpieczeń Społecznych o opłaconych składkach na ubezpieczenie społeczne za okres prowadzonej działalności gospodarczej. Została także poinformowana, iż w przypadku niedostarczenia zaświadczenia z ZUS w ciągu 7 dni od daty rejestracji, prawo do zasiłku przysługiwać będzie od dnia dostarczenia kompletu dokumentów. Mimo powyższego zobowiązania bezrobotna nie dostarczyła wymaganego dokumentu, w związku z tym okresu prowadzenia przez nią działalności gospodarczej nie można było zaliczyć do okresu uprawniającego do zasiłku. Na ostateczną decyzję Wojewody Kujawsko-Pomorskiego G. P. – M. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy, zarzucając jej: ▪ rażące naruszenie art. 7, 77 § 1, 80 i 107 § 3 k.p.a. przejawiające się w całkowicie bezpodstawnym uznaniu, że nie złożyła dokumentów potwierdzających prawo do zasiłku; ▪ naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 71 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (t. j.: Dz. U. z 2008 r., Nr 69, poz. 415) przez uznanie, że złożenie dokumentów uprawniających do otrzymania zaopatrzenia socjalnego po wyznaczonym czasie nie pozwala na podjęcie merytorycznej decyzji w sprawie. Powołując powyższe zarzuty skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w zakresie dotyczącym wniosku o przyznanie prawa do zasiłku i przyznanie tego prawa od dnia 11-05-2011 r. W uzasadnieniu skargi zwrócono uwagę, iż wymagane dokumenty zostały złożone w dniu 11-05-2011 r., jednakże organ I instancji rozstrzygając sprawę nie odniósł się do nich w sposób merytoryczny. Ponadto skarżąca podniosła, że organ I instancji naruszył prawo, wydając decyzję przed upływem terminu, który wyznaczył do uzupełnienia dokumentacji. W odpowiedzi na skargę Wojewoda Kujawsko-Pomorski wniósł o jej oddalenie, powtarzając argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z treścią art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej jako "p.p.s.a."), sąd administracyjny bada legalność zaskarżonej decyzji, to jest jej zgodność z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej i oceny tej dokonuje w oparciu o materiał dowodowy zgromadzony w aktach sprawy. Stosownie zaś do treści przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to, iż podniesione w skardze zarzuty nie są wyłącznym kryterium badania legalności zaskarżonego aktu lub czynności. Sąd ma bowiem obowiązek wziąć pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i zarzutów podniesionych w skardze i dokonać oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego. Sąd dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji w oparciu o powyższe kryteria stwierdził, że zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa. Organy dokonały prawidłowej oceny stanu faktycznego w sprawie i właściwie zastosowały przepisy ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy Przedmiotem oceny Sądu jest decyzja, na mocy której odmówiono skarżącej przyznania prawa do zasiłku z uwagi na nieprzedłożenie zgodnie z żądaniem organu wymaganych dokumentów, tj. zaświadczenia Zakładu Ubezpieczeń Społecznych potwierdzającego opłacanie przez skarżącą składek na ubezpieczenie społeczne z tytułu prowadzenia pozarolniczej działalności lub współpracy. Zgodnie z art. 71 ust. 1 pkt 1 i pkt 2 lit. d) ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy prawo do zasiłku przysługuje bezrobotnemu za każdy dzień kalendarzowy po upływie 7 dni od dnia zarejestrowania się we właściwym powiatowym urzędzie pracy, z zastrzeżeniem art. 75, jeżeli nie ma dla niego propozycji odpowiedniej pracy, propozycji stażu, przygotowania zawodowego dorosłych, szkolenia, prac interwencyjnych lub robót publicznych oraz w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania, łącznie przez okres co najmniej 365 dni opłacał składki na ubezpieczenia społeczne z tytułu prowadzenia pozarolniczej działalności lub współpracy, przy czym podstawę wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne i Fundusz Pracy stanowiła kwota wynosząca co najmniej minimalne wynagrodzenie za pracę. W celu wykazania powyższej przesłanki opłacania składek na ubezpieczenie społeczne organ wezwał skarżącą w dniu rejestracji (4 maja 2011 r.) do przedłożenia, w terminie 7 dni od dnia rejestracji, zaświadczenia z ZUS potwierdzającego okres opłacania składek z tytułu prowadzenia działalności gospodarczej w okresie od 5 marca 2008 r. do 31 marca 2011 r. Oświadczenie o zobowiązaniu do dostarczenia powyższego dokumentu skarżąca podpisała osobiście. Organ pouczył jednocześnie skarżącą o treści art. 71 ust. 6 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, zgodnie z którym w przypadku udokumentowania przez bezrobotnego okresu uprawniającego do zasiłku po upływie 7 dni od dnia zarejestrowania się w powiatowym urzędzie pracy, jednak w okresie posiadania statusu bezrobotnego, prawo do zasiłku przysługuje od dnia udokumentowania tego prawa na okres, o którym mowa w art. 73 ust. 1. Skarżąca stosując się do nałożonego przez organ obowiązku w dniu 11 maja 2011 r., a więc w terminie zakreślonym przez organ, dostarczyła zaświadczenie Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w B. z dnia 5 maja 2011 r. stwierdzające, że podlegała ubezpieczeniom społecznym z tytułu prowadzenia pozarolniczej działalności gospodarczej w okresie od 4 marca 2008 r. do 30 marca 2011 r. W zaświadczeniu zwrócono uwagę, że okres podlegania obowiązkowym ubezpieczeniom społecznym nie jest jednoznaczny z okresem ubezpieczenia. W tym samym dniu, tj. 11 maja 2011 r., oprócz powyższego zaświadczenia skarżąca złożyła pismo ZUS, również z dnia 5 maja 2011 r., informujące, że w przypadku osoby prowadzącej działalność gospodarczą okres ubezpieczenia jest równoznaczny z okresem opłaconych składek. W piśmie tym ZUS poinformował skarżącą, że zaświadczenie zostanie wydane niezwłocznie po otrzymaniu potwierdzenia opłaconych składek z Wydziału Rozliczeń Kont Płatników Składek. W ocenie Sądu analizując treść przedłożonych w dniu 11 maja 2011 r. przez skarżącą dokumentów z ZUS z dnia 5 maja 2011 r. (zaświadczenia i pisma) nie można stwierdzić spełnienia przesłanki wynikającej z art. 71 ust. 1 pkt 2 lit. d) ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku, tj. że skarżąca opłacała w okresie od 4 marca 2008 r. do 30 marca 2011 r. składki na ubezpieczenia społeczne z tytułu prowadzenia pozarolniczej działalności lub współpracy, a więc z tytułu prowadzenia działalności gospodarczej. ZUS w piśmie z dnia 5 maja 2011 r. wyraźnie stwierdza, że zaświadczenie zostanie wydane niezwłocznie po otrzymaniu potwierdzenia opłaconych składek. Ponadto z zaświadczenia ZUS nie wynika jaka była podstawa wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne i Fundusz Pracy, a zgodnie z przepisem art. 71 ust. 2 pkt 2 lit. d) ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku podstawa wymiaru składek musiałaby stanowić kwotę wynoszącą co najmniej minimalne wynagrodzenie za pracę. Po dniu 11 maja 2011 r. skarżąca nie przedłożyła innych, nowych dowodów w sprawie. Ma rację skarżąca wywodząc, że organ I instancji wydał decyzję o odmowie przyznania zasiłku przed upływem terminu 7 dni, w którym była zobowiązana do dostarczenia zaświadczenia z ZUS. Jest to uchybienie, które jednak nie miało wpływu na wynik sprawy, ponieważ organ odwoławczy orzekając na podstawie przesłanek zawartych w art. 138 k.p.a. na nowo rozpoznaje sprawę i na nowo ocenia stan faktyczny sprawy poddając analizie dowody zgromadzone w sprawie. Na dzień wydania orzeczenia przez organ II instancji nie zostało przedłożone zaświadczenie o opłacaniu przez skarżącą składek na ubezpieczenie społeczne z tytułu prowadzenia pozarolniczej działalności gospodarczej wskazujące jednocześnie podstawę wymiaru składek na Fundusz Pracy. Wymagany dokument został dopiero przedłożony przez skarżącą w postępowaniu przed Sądem w dniu 26 lipca 2011 r. (k. 16 akt sądowych). Zaświadczenie ZUS z dnia 26 lipca 2011 r. potwierdza opłacanie składek przez skarżącą w okresie od 1 kwietnia 2010 r. do 31 marca 2011 r. z tytułu prowadzenia pozarolniczej działalności gospodarczej oraz wskazuje podstawę wymiaru składek na Fundusz Pracy. Jest to jednak dokument, który nie istniał jeszcze w dniu 28 czerwca 2011 r., tj. w dniu wydania zaskarżonej decyzji. W tym stanie rzeczy należy uznać, że w dniu wydawania zaskarżonej decyzji skarżąca nie wykazała żadnej z przesłanek wymienionych w art. 71 ust. 1 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Z powyższych względów na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji wyroku.