II SA/Bd 985/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Jarosław Wichrowski po rozpoznaniu w dniu 7 grudnia 2012 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku S.R. o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych w sprawie ze skargi S.R. na decyzję [...] Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] sierpnia 2012 r., znak: [...] w przedmiocie rozbiórki postanawia oddalić wniosek. S.R. reprezentowany przez adwokata K.T. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy skargę na decyzję [...] Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] sierpnia 2012 r., znak: [...] w przedmiocie rozbiórki. Wraz ze skargą złożył wniosek o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych. Postanowieniem z dnia 15 listopada 2012 r. referendarz sądowy oddalił wniosek o przyznanie skarżącemu prawa pomocy we wnioskowanym zakresie. W złożonym sprzeciwie pełnomocnik skarżącego zakwestionował wyżej wskazane rozstrzygnięcie, wskazując na argumenty zawarte we wniosku. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje: Zgodnie z art. 260 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012r. Nr 270, dalej powoływanej jako "p.p.s.a."), w razie wniesienia sprzeciwu, który nie został odrzucony, zarządzenie lub postanowienie, przeciwko któremu został on wniesiony, traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez Sąd na posiedzeniu niejawnym. Na wstępie należy zauważyć, że przesłanki przyznania przez Sąd prawa pomocy osobie fizycznej określono w art. 246 § 1 p.p.s.a., zgodnie z którym przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym następuje, gdy osoba wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, w zakresie natomiast częściowym, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (art. 246 § 2 p.p.s.a.). Jak wynika z informacji zawartych w formularzu wniosku o przyznanie prawa pomocy, skarżący we wspólnym gospodarstwie domowym zamieszkuje z niepracującą żoną oraz bezrobotnym wnukiem. Wnioskodawca uzyskuje świadczenie emerytalne, które wynosi [...] zł netto miesięcznie oraz czynsz z tytułu najmu w wysokości [...] zł miesięcznie. Posiada część domu o powierzchni ok. [...] m2 oraz inne nieruchomości, tj.: udział w budynku gospodarczym oraz działce – ok. [...] arów. Podał, że ponosi m.in. następujące wydatki: na leczenie wraz z żoną przeznacza około [...] zł miesięcznie, energia elektryczna [...] zł miesięcznie, woda [...] zł rocznie, opał [...] zł rocznie. Ponadto skarżący oświadczył, że na jego rachunku osobistym są zgromadzone oszczędności jego wnuka w wysokości [...] zł, zaś on sam posiada oszczędności w kwocie ok. [...] zł, które są przeznaczone na wypadek choroby, czy też innego zdarzenia losowego. Przede wszystkim należy mieć na względzie to, że gospodarstwo domowe skarżącego składa się z trzech osób, zaś dwie z nich, w tym wnioskodawca, posiadają oszczędności. Prawo pomocy przysługuje jedynie osobom znajdującym się w trudnej sytuacji materialnej. Z całą pewnością skarżący w takowej się nie znajduje, skoro ma zgromadzone na rachunku bankowym oszczędności i nie zamierza ich wykorzystać na uiszczenie kosztów sądowych z tytułu prowadzonego postępowania sądowoadministracyjnego, tylko, jak to określił, na wypadek choroby, czy też innego zdarzenia losowego. Uwzględniając zatem sytuację majątkową skarżącego zdaniem Sądu nie można przyjąć, że nie jest on w stanie ponieść kosztów postępowania. Ze względu na powyższe, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a, Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.