II SA/Bd 989/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grażyna Malinowska - Wasik Sędzia NSA Wiesław Czerwiński Sędzia WSA Elżbieta Piechowiak (spr.) Protokolant Agnieszka Jagiełłowicz po rozpoznaniu w dniu 15 grudnia 2005 roku na rozprawie sprawy ze skargi Anny P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] 2005r. nr [...] w przedmiocie skierowanie do domu opieki odrzucić skargę Skarżący Anna P. i Marcin Z. wnieśli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] 2005 r. nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w I. z dnia [...] 2005 r., nr [...] w sprawie skierowania Marcina Z. do Domu Pomocy Społecznej w P. Zarówno z treści skargi jak i oświadczenia złożonego przez Annę P. do protokołu z rozprawy w dniu 15 grudnia 2005 r. wynika przeświadczenie skarżącej o legitymacji prawnej do występowania w postępowaniu dotyczącym li tylko interesu prawnego jej syna - Marcina Z., który posiada pełną zdolność do czynności prawnych; jest pełnoletni oraz nie został ubezwłasnowolniony prawomocnym orzeczeniem sądu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] 2005 r. nr [...] podlega odrzuceniu co do Anny P. z przyczyn procesowych bez badania jej zarzutów merytorycznych. Zgodnie z art. 50 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270; z późn. zm.) uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. Prawo wniesienia skargi może również przysługiwać innym podmiotom, o ile przewidują to przepisy szczególne - art. 50 § 2 p.p.s.a. Interes prawny skarżącego istnieje wówczas, kiedy możliwe jest wskazanie przepisu prawa materialnego, z którego można wywieść dla danego podmiotu określone prawa lub obowiązki. Stosownie zaś do art. 51 p.p.s.a. kilku uprawnionych do wniesienia skargi może w jednej sprawie występować w roli skarżących, jeżeli ich skargi dotyczą tej samej decyzji, postanowienia, innego aktu lub czynności albo bezczynności organu. Zarówno w orzecznictwie, jak i doktrynie niekwestionowany jest pogląd, iż interes prawny musi wynikać z konkretnego przepisu prawa, który odnosi się do uprawnień lub obowiązku danego podmiotu. Interes prawny ma więc charakter materialnoprawny. Jest on bowiem oparty na normach administracyjnego prawa materialnego, gdyż musi istnieć konkretna norma prawna przewidująca, w odniesieniu do określonego podmiotu i w określonym stanie faktycznym, możliwość wydania określonej decyzji czy też podjęcia określonej czynności. Od tak pojmowanego interesu prawnego należy odróżnić interes faktyczny, tj. sytuację w której dany podmiot jest wprawdzie bezpośrednio zainteresowany rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej, nie może jednak tego zainteresowania poprzeć przepisami prawa, mającymi stanowić podstawę skierowanego żądania w zakresie podjęcia stosownych czynności przez organ. W niniejszej sprawie Anna P. nie ma interesu prawnego wynikającego z obowiązujących przepisów prawa do brania udziału w postępowaniu sądowoadministracyjnym, którego przedmiotem jest rozstrzygnięcie o legalności decyzji organów administracji w przedmiocie skierowania do domu opieki społecznej jej syna Marcina Z. Postępowanie w tej sprawie nie dotyczy bezpośrednio jej praw i obowiązków, bowiem adresatem obowiązków wynikających z zaskarżonej decyzji jest Marcin Z., który posiada status odrębnego i samodzielnego podmiotu prawnego (osoby fizycznej). Powyższa okoliczność implikuje uznanie, że Annie P. nie przysługuje w tym postępowaniu sądowoadministracyjnym status strony lub uczestnika na prawach strony, a zatem nie jest ona legitymowana do zaskarżenia decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] 2005 r. nr [...]. Ze względu na powyższe, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę Anny P. jako niedopuszczalną, Sąd odrzucił.