II SA/Bd 989/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Anna Klotz po rozpoznaniu w dniu 19 października 2010 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej w sprawie ze skargi D. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] sierpnia 2009 r. nr [...] w przedmiocie licencji na podjęcie i wykonywanie transportu drogowego postanawia odmówić przywrócenia terminu. Wyrokiem z dnia 19 maja 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy oddalił skargę D. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] sierpnia 2009 r., nr [...], w przedmiocie licencji na podjęcie i wykonywanie transportu drogowego. Orzeczenie to stało się prawomocne od dnia 20 lipca 2010 r. Pismem z dnia [...] lipca 2010 r. D. M. wniósł o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej od wskazanego wyżej wyroku. Z treści wniosku wynikało, iż skarżący w okresie, w którym należało sporządzić i wnieść skargę kasacyjną, przebywał u rodziny w [...], w związku z czym nie miał możliwości zapoznania się z uzasadnieniem wyroku z dnia 19 maja 2010 r. i wydania odpowiednich dyspozycji swojemu pełnomocnikowi. Skarżący podniósł, iż z uwagi na tę okoliczność uchybienie terminu wyznaczonego do wniesienia skargi kasacyjnej nastąpiło bez jego winy. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Z regulacji tej wynika, iż podstawową przesłanką uwzględnienia przez sąd administracyjny wniosku o przywrócenie terminu do dokonania czynności procesowej jest brak winy wnioskodawcy w uchybieniu terminu. Dlatego też w piśmie zawierającym wniosek o przywrócenie terminu należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu, stosownie do przepisu art. 87 § 2 p.p.s.a. W doktrynie i orzecznictwie podkreśla się wyraźnie, iż o braku winy w przekroczeniu terminu można mówić przede wszystkim wówczas, gdy opóźnienie zostało wywołane przez przeszkodę o charakterze obiektywnym, której wnioskodawca nie był w stanie usunąć pomimo podjęcia największego wysiłku. W związku z tym do typowych okoliczności usprawiedliwiających uchybienie terminu wyznaczonego do dokonania czynności procesowej zalicza się: nagłe i nieprzewidywalne utrudnienia komunikacyjne, klęski żywiołowe, a także nagłą i ciężką chorobę, która uniemożliwia posłużenie się domownikami czy też innymi osobami. Tymczasem w niniejszej sprawie skarżący wnosi o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej podnosząc, iż pobyt u rodziny w innej miejscowości uniemożliwił mu zapoznanie się z treścią uzasadnienia wyroku i wydanie stosownych dyspozycji pełnomocnikowi dotyczących sporządzenia skargi kasacyjnej. Taka okoliczność, zdaniem Sądu, nie przesądza o braku winy skarżącego w uchybieniu terminu, a raczej wskazuje na brak należytej staranności przy prowadzeniu swoich spraw. Od osoby dochodzącej swojego interesu prawnego w postępowaniu sądowoadministracyjnym można bowiem wymagać należytego zainteresowania toczącym się postępowaniem, nawet w przypadku, gdy jest ona reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika. Podstawowym zaś obowiązkiem skarżącego w okresie toczącego się postępowania przed sądem administracyjnym jest właściwe zorganizowanie czynności życiowych i zawodowych, umożliwiające utrzymywanie stałego kontaktu z pełnomocnikiem celem wydawania mu odpowiednich dyspozycji związanych ze sprawą. Skoro D. M. opuścił miejsce stałego pobytu, nie interesując się wynikiem postępowania i nie wydając swojemu pełnomocnikowi, pomimo otrzymania stosownego zapytania, dyspozycji dotyczących wniesienia skargi kasacyjnej, to w opinii Sądu nie podlega wątpliwości, iż ponosi on winę za uchybienie terminu do wniesienia środka zaskarżenia. W tym stanie rzeczy Sąd, działając na podstawie art. 86 § 1 a contrario p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.