II SA/Bd 996/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Renata Owczarzak po rozpoznaniu w dniu 3 października 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku [...] Sp. z o.o. w [...] o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] czerwca 2016 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. [...] Sp. z o.o. w [...] wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy skargę na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] czerwca 2016 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry. W treści skargi reprezentujący skarżącą Spółkę pełnomocnik (adwokat) zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji przez Dyrektora IC, a w razie jego nieuwzględnienia, przez Sąd. Powołał się na realne niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oraz trudnych lub wręcz niemożliwych do odwrócenia skutków, jakie dla skarżącego może spowodować wykonanie zaskarżonej decyzji ostatecznej "wespół z innymi decyzjami tego rodzaju, znanymi Sądowi z urzędu". Wskazano, że kwestionowana decyzja jest w całości nieprawidłowa, gdyż podjęta została na podstawie art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. Nr 201, poz. 1540 ze zm.), które na skutek braku notyfikacji projektu tej ustawy nie mogą być stosowane. Zdaniem strony skarżącej, art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) należy w realiach postępowania o udzielenie ochrony tymczasowej interpretować funkcjonalnie, oceniając łącznie prognozowane skutki wymierzenia kar pieniężnych w analogicznych sprawach. W przeciwnym wypadku instytucja przewidziana w tym przepisie byłaby nieskuteczna we wszystkich przypadkach, gdy zamiast jednej zbiorczej wysokiej kary, nakładane są kary pojedyncze, ale których zsumowanie przesądza o poważnym i realnym zagrożeniu dla bytu gospodarczego strony. Zwrócono uwagę na zaprezentowane w piśmiennictwie stanowisko, zgodnie z którym w sytuacji, gdy zawisły spór będzie dotyczył zgodności regulacji krajowej z prawem unijnym, a równocześnie polska ustawa będzie wyłączała możliwość udzielenia ochrony tymczasowej w oparciu o przepisy P.p.s.a., sąd administracyjny będzie zobligowany do pominięcia przepisu krajowego uniemożliwiającego wstrzymanie wykonania aktu lub czynności i do udzielania ochrony tymczasowej na podstawie art. 61 § 3 P.p.s.a. Postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2016 r. nr [...].WW Dyrektor Izby Celnej odmówił wstrzymania wykonania swej decyzji z dnia [...] czerwca 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718, dalej: P.p.s.a.), sąd, po przekazaniu mu skargi, może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zgodnie z ukształtowanym w doktrynie i orzecznictwie sądowym stanowiskiem, nie chodzi tutaj o zwykłe następstwa wykonania decyzji, lecz dodatkowe konsekwencje w postaci niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, jakie mogą wyniknąć z wykonania decyzji przed rozpoznaniem skargi. Obowiązek uprawdopodobnienia okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji obciąża wnioskodawcę, który powinien przytoczyć istnienie konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie wykonania aktu lub czynności jest zasadne (tak m.in. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 lutego 2008 r. sygn. akt II OZ 131/08). Brak wskazania we wniosku tych przyczyn uniemożliwia sądowi jego merytoryczną ocenę (postanowienie NSA z dnia 18 maja 2004 r. sygn. akt FZ 65/04). W tym kontekście wniosek nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż Spółka /jej pełnomocnik mimo obowiązku wynikającego dla nich ze wskazanej regulacji, nie uprawdopodobnili spełnienia wymienionych w niej przesłanek. Poza ogólnymi twierdzeniami nawiązującymi do ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w żaden sposób nie zostało wykazane, że zapłata kary pieniężnej tak w sprawie objętej skargą jak i innych sprawach tożsamych z nią przedmiotowo, będzie wiązała się dla niej z realnym zagrożeniem dla bytu gospodarczego. Na potwierdzenie kondycji finansowej Spółki nie przytoczono żadnych konkretnych danych ani nie przedłożono jakichkolwiek dokumentów poświadczających wysokość osiąganych dochodów /ponoszonych strat, a więc odnoszących się do aktualnej rentowności prowadzonej przez nią działalności. Nawiązując do wielości prowadzonych względem Spółki postępowań w przedmiocie wymierzenia kar pieniężnych nie wykazano także, jaka jest ich łączna wysokość oraz nie wyjaśniono, czy kary te są przez nią regulowane, a także czy ewentualnie toczą się względem niej postępowania egzekucyjne. Nie wyjaśniono także, czy i jaki posiada majątek oraz z jakich źródeł pokrywa koszty bieżącej działalności. Niemożliwe jest przez to ustalenie, że uiszczenie przez Spółkę kwoty [...]zł mogłoby spowodować następstwa, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a., w szczególności że wiązało się to będzie dla niej z rzeczywistym ryzykiem utraty płynności finansowej czy wręcz upadłości. Nie czyni bowiem zadość obowiązkowi uprawdopodobnienia przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji powołanie się na treść przepisu, bez wykazania, na czym konkretnie one polegają. Bez znaczenia dla rozpoznania wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji pozostają twierdzenia nawiązujące do argumentacji skargi, a wskazujące na brak notyfikacji stosownych przepisów u.g.h na etapie ich uchwalania. Ich uwzględnienie wkraczałoby w merytoryczną ocenę wydanych w sprawie decyzji, co na obecnym etapie postępowania nie jest dopuszczalne. W związku z powyższym, na podstawie art. 61 § 3 i 5 P.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia