II SA/Bd 997/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Włodarska (spr.) Sędzia WSA Renata Owczarzak Asesor WSA Grzegorz Saniewski Protokolant Arkadiusz Skomra po rozpoznaniu w dniu 15 września 2005r. na rozprawie sprawy ze skargi Marzanny K. Redaktora Naczelnego "E" [...] na odmowę udzielenie informacji przez Wójta gminy B. z dnia [...] 2004r., Nr [...] uchyla zaskarżoną odmowę udzielenia informacji. Pismem z dnia [...] 2004 r. Wójt Gminy B. odmówił Marzannie K. Redaktorowi Naczelnemu "E." [...] zgody na sfotografowanie pomieszczenia Urzędu Stanu Cywilnego – pokoju Wójta. W uzasadnieniu wskazano, iż obiekt, w którym mieści się pomieszczenie podlega ochronie i publikowanie zdjęć z lokalizacji czujek może przyczynić się do wykorzystania ich w celach zabronionych. W pomieszczeniach są zainstalowane urządzenia nadzorcze i łączności radiowej. Traktując wyżej wspomniany brak zgody na sfotografowanie gabinetu Wójta jako odmowę udzielenia informacji, Marzanna K. złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. W skardze podniosła, że wspomniane pomieszczenie znajduje się w budynku powszechnie dostępnym, a więc publicznym, co do którego ustawa z dnia 22.01.1999 r. o ochronie informacji niejawnych (Dz. U. Nr 11, poz. 95 ze zm.) nie przewiduje ochrony. Z racji, że w pomieszczeniu tym odbywają się śluby, nie widnieje żaden znak zabraniający fotografowania, ani też nie zastosowano żadnych środków ograniczających dostęp do tego miejsca, zakaz fotografowania nie obowiązuje. Skarżąca wskazuje ponadto, iż prawo do fotografowania przez dziennikarzy przewiduję przepisy Prawa prasowego, jest to bowiem jedna z form informowania opinii publicznej, służąca jej interesom. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie wskazując, iż skarżąca nie wystąpiła o udostępnienie informacji publicznej w rozumieniu ustawy z 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198, ze zm.), gdyż zgodę na dokonanie czynności sfotografowania, nie jest przewidziana jako droga udostępniania informacji publicznej. Również ustawa z dnia 26.01.1984 r. Prawo prasowe (Dz.U. Nr 5, poz. 24, ze zm.) nie wspomina o tego rodzaju czynnościach. Ponadto podkreślono, iż nieumiejętne sfotografowanie pomieszczenia zagraża bezpieczeństwu obiektu oraz gromadzonych w nim informacji i mieniu, oraz że zdjęcia wnętrza Urzędu są ogólnie dostępne na różnych nośnikach w tym w formie elektronicznej a także w Internecie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści przepisu art. 1 ustawy z dnia 25.07.2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269), sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że sąd rozpatrując skargę ocenia, czy zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego, bądź przepisów postępowania administracyjnego. Ponadto zgodnie z przepisem art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Biorąc pod uwagę powyższe stwierdzić należy, że skarga zasługuje na uwzględnienie, aczkolwiek z nieco innych względów aniżeli to w skardze wskazano. W niniejszej sprawie zastosowanie znajduje przepis art. 3a ustawy o prawie prasowym, w myśl którego w zakresie prawa dostępu prasy do informacji publicznej stosuje się przepisy ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej cytowanej na wstepie. Sformułowana w art. 1 ust. 1 drugiej z wymienionych ustaw definicja "informacji publicznej", jest bardzo szeroka i niejednoznaczna. Podlegającą udostępnieniu informację publiczną stanowi bowiem każda informacja o sprawach publicznych, przy czym trudno w sposób precyzyjny ustalić znaczenie pojęcia "sprawa publiczna". Opierając się więc na treści art. 61 Konstytucji RP, uznaje się, że informacją publiczną są informacje wytworzone przez władze publiczne oraz osoby pełniące funkcje publiczne a także inne podmioty, które wykonują funkcje publiczne lub gospodarują mieniem publicznym, jak również informacje odnoszące się do wspomnianych władz, osób i innych podmiotów, niezależnie od tego, przez kogo zostały wytworzone [por. wyrok NSA z dnia 30 października 2002 r. II SA 181/02; wyrok NSA z dnia 20 października 2002 r., II SA 1956/02 oraz wyrok NSA z dnia 30 października 2002 r., II SA 2036-2037/02]. W świetle powyższej definicji informacji publicznej należy stwierdzić, iż wójt gminy jest niewątpliwie organem dysponującym tak rozumianą informacją publiczną, zatem powinien on stosując przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej zbadać czy zgoda na sfotografowanie gabinetu wójta jest formą udostępnienia informacji publicznej, a następnie wydać stosowne rozstrzygnięcie. Wójt Gminy B. odmawiając skarżącej zgody na sfotografowanie swojego gabinetu, powołał się natomiast na przepis art. 4 ust.3 prawa prasowego. Przepis ten odnosi się zaś do udzielenia prasie informacji o swojej działalności przez przedsiębiorców i podmioty niezaliczane do sektora finansów publicznych oraz niedziałające w celu osiągnięcia zysku. Wójt gminy jako organ gminy będącej jednostką samorządu terytorialnego należy natomiast do jednostek sektora finansów publicznych, tym samym niniejszy przepis nie ma zastosowania w sprawie. W związku z tym należy zauważyć, iż zastosowanie przez organ niewłaściwej normy prawnej, a co za tym idzie niewłaściwego trybu rozpatrywania wniosku o udzielenie informacji, prowadzić może do wydania rozstrzygnięcie różnego od tego, które zapadłoby w wyniku prawidłowego zastosowania przepisów prawa. Trzeba także podkreślić, iż przyjęcie przez organ, iż w niniejszej sprawie ma zastosowanie tryb rozpatrywania wniosku przewidziany przez art. 4 prawa prasowego spowodowało, iż odmowa wydana przez Wójta nie podlegała rozpoznaniu i ponownemu rozstrzygnięciu przez organ II instancji, gdyż w myśl tego przepisu stronie nie służy odwołanie, a jedynie skarga do sądu administracyjnego. Tym samym odebrano stronie możliwość wniesienia odwołania do organu wyższego stopnia, a zatem naruszono zasadę dwuinstancyjności przewidzianą w art. 15 K.p.a., co stanowi rażące naruszenie prawa. Należy zauważyć również, że prawidłowe zastosowanie w sprawie przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej, mogłoby spowodować, iż, zgodnie z art. 22 tejże ustawy, od decyzji organu II instancji przysługiwałaby stronie skarga do sądu powszechnego, nie zaś do sądu administracyjnego. Powyższe okoliczności w ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego świadczą o naruszeniu przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy i dlatego na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270; z późn. zm..) orzeczono jak w sentencji wyroku.