II SA/Bd 997/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jerzy Bortkiewicz (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Wojciech Jarzembski Sędzia WSA Krzysztof Gruszecki Protokolant Elżbieta Brandt po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 10 stycznia 2007 r. sprawy ze skargi Piotra B. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] 2006 r. nr [...] w przedmiocie niezałatwienia sprawy w terminie postanawia 1. odrzucić skargę, 2. zwrócić skarżącemu ze Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy - uiszczony przez niego wpis w kwocie 100 zł (sto) Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. postanowieniem z [...] 2006 r., po rozpatrzeniu zażalenia Piotra B. na nieterminowe wydanie decyzji o warunkach zabudowy działek nr [...] przy ul. [...] w B., na podstawie art. 1 ust. 1, art. 2, art. 17 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (Dz. U. z 2001 r. Nr 79, póz. 856 z późn. zm.) i art. 37 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kpa uznało wniesione zażalenie za nieuzasadnione. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. rozstrzygnięcie swoje oparło o następujące ustalenia i rozważania: Na podstawie art. 37 i 38 Kpa Piotr B. złożył zażalenie na opieszałość Wydziału Administracji Budowlanej Urzędu Miejskiego w B. W zażaleniu między innymi podniósł, że wniosek o wydanie warunków zabudowy dla inwestycji przy ul. [...] złożył w dniu [...] 2005 r. Zgodnie z art. 36 Kpa decyzja powinna być wydana do [...] 2006r. Po tym terminie powinien zostać poinformowany pisemnie o przyczynach zwłoki i terminie wydania decyzji. Dnia 6.03.2006r. otrzymał pismo, że wystąpiono o uzgodnienia do Zarządu Dróg Miejskich w B. Było to jego zdaniem 45 dni po terminie. Podnosi, że karygodnym jest to, iż powyższe pismo do Zarządu Dróg Miejskich zostało wysłane w końcowym etapie sprawy, podczas, gdy można to było zrobić dużo wcześniej. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w związku z wniesionym zażaleniem zważyło, co następuje. Zażalenie, o jakim mowa w art. 37 Kpa, jest to zażalenie na niezałatwienie sprawy przez organ l instancji. W dniu [...] 2005r. Piotr B. złożył w Urzędzie Miasta B. Wydziale Administracji Budowlanej wniosek o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego na nieruchomości ozn. nr [...] położonej przy ul. [...] w B. Organ l instancji w dniu [...] 2005r. wezwał stronę do uzupełnienia przedmiotowego wniosku. Pismem z dnia [...] 2005r. wniosek został uzupełniony .W dniu [...] 2005r, organ l instancji zawiadomił strony o wszczęciu postępowania i wyznaczył termin 7 dniowy od daty otrzymania zawiadomienia, o możliwości zapoznania się z dokumentami sprawy. Kolejno w dniu [...] 2006r. przeprowadzono wizję lokalną w terenie, o czym świadczy dokumentacja fotograficzna znajdująca się w aktach sprawy. Następnie uprawniony urbanista przygotował projekt decyzji wraz z koniecznymi analizami. Dnia [...] 2006r. wystąpiono o stanowisko w sprawie do Zarządu Dróg Miejskich i Komunikacji Publicznej w B. W dniu [...] 2006r. przedłużono termin załatwienia sprawy. W dniu [...] 2006 r. organ l instancji uzyskał stosowną opinię z Zarządu Dróg i Komunikacji Publicznej. W dniu [...] 2006r. zapoznano skarżącego z aktami sprawy. W dniu [...] 2006r. wydano decyzję administracyjną w tej sprawie. Załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego i szczególnie skomplikowanej, a sprawa ta miała taki charakter (gromadzenie danych, konieczność dokonania licznych czynności postępowania) powinno nastąpić w ciągu 2 miesięcy od daty złożenia wniosku. Termin ten może być przedłużony na zasadzie określonej w art. 36 § 1 Kpa. O zwłoce w załatwieniu sprawy został skarżący poinformowany z opóźnieniem. Zatem ściśle wyznaczonych terminów organ l Instancji nie zachował. W konsekwencji jednak organ l instancji wydał wnioskowaną decyzję w dniu [...] 2006r. Zatem nie powstał obowiązek zgodnie z art. 37 § 2 Kpa wyznaczenia dodatkowego terminu załatwienia sprawy. W wyroku z dnia 8.10.1999r. IV SA ASB 43/99 Lex nr 48184 NSA zajął stanowisko "Z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w terminie ustalonym przez prawo, organ ten nie podjął żadnych czynności w sprawie lub nie zakończył postępowania wydaniem decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął czynności, do której był prawnie zobowiązany." Wobec wskazanej argumentacji Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. stwierdziło, iż wydanie przez organ l instancji decyzji administracyjnej w sprawie oznacza, że nie wystąpiła bezczynność organu. W skardze wniesionej do Sądu skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia, wysuwając zarzuty wskazane już w zażaleniu. Ponadto wywodził, że ustalenia podane w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia nie odpowiadają stanowi faktycznemu, o czym dodatkowo świadczy załączona dokumentacja fotograficzna z dnia [...] 2006 r. o wydanie decyzji o warunkach zabudowy. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasową argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Dla właściwego rozpoznania przedmiotowej sprawy niezbędne jest wyjaśnienie, w jakim trybie organ wyższego stopnia rozpatruje zażalenie wniesione na podstawie art. 37 § 1 k.p.a. oraz jaką formę przybiera stanowisko zajęte przez ten organ przy rozpatrywaniu omawianego zażalenia. Udzielając odpowiedzi na to pytanie, nie można pominąć podstawowej kwestii, że wniesienie zażalenia w trybie art. 37 § 1 k.p.a. jest jedynie warunkiem formalnym wystąpienia przez osobę zainteresowaną ze skargą do sądu administracyjnego na bezczynność organu. Ta podstawowa kwestia zatem ma istotne znaczenie zarówno dla oceny charakteru, jak i formy stanowiska, które ma zająć organ wyższego stopnia. Wreszcie nie powinno ulegać wątpliwości, że stanowisko organu wyższego stopnia wyrażone w trybie art. 37 § 1 k.p.a. ma charakter wpadkowy (incydentalny) i nie jest samodzielnym postępowaniem administracyjnym. Z tego względu nie może przybrać formy decyzji administracyjnej (w rozumieniu art. 104 § 1 k.p.a.). skoro nie rozstrzyga merytorycznie sprawy z zakresu administracji publicznej. Przepis art. 104 § 2 k.p.a. stanowi bowiem, że decyzje rozstrzygają sprawę co do jej istoty w całości lub w części albo w inny sposób kończą sprawę w danej instancji. Z tych względów uzasadniony jest pogląd, że stanowisko organu wyższego stopnia wyrażone na podstawie art. 37 § 1 k.p.a. powinno mieć formę postanowienia. Stosownie do art. 3 § 2 pkt 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, póz. 1270), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie, albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty. Jak już wskazano, zaskarżone postanowienie nie kończy postępowania ani też nie rozstrzyga sprawy administracyjnej co do jej istoty. Skoro tak, to możliwość skutecznego wniesienia skargi do sądu administracyjnego na przedmiotowe postanowienie zaistniałaby w sytuacji, kiedy byłoby ono zaskarżalne. Trzeba Jednak stwierdzić, że na postanowienie organu administracji wyznaczające w trybie art. 37 § 2 k.p.a. dodatkowy termin załatwienia sprawy nie służy zażalenie. Z treści art. 141 § 1 k.p.a. wynika bowiem, że na wydane w toku postępowania postanowienia służy stronie zażalenie, gdy kodeks tak stanowi. Jeśli przy tym dodać, że brak jest w kodeksie postępowania administracyjnego przepisu o dopuszczalności zaskarżenia tego postanowienia, oznacza to, iż stronie nie przysługuje prawo podważania tego stanowiska (postanowienia) w trybie procesowym. Jest to zrozumiałe, jeśli się zważy, że niezależnie od pozytywnego lub negatywnego stanowiska zajętego przez organ wyższego stopnia strona może wnieść skargę na bezczynność organu (gdyż spełniła warunek formalny określony w art. 37 § 1 k.p.a.) i w postępowaniu ze skargi na bezczynność organu może ewentualnie podważać stanowisko organu zajęte w trybie art. 37 § 1 k.p.a. W konsekwencji przyjąć należy, że skarga na przedmiotowe postanowienie - pomimo pouczenia organu o możliwości jej złożenia - jest niedopuszczalna. Dlatego też na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w/w ustawy, podlegała odrzuceniu.