II SA/Bd 997/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Małgorzata Włodarska Sędziowie: Sędzia WSA Renata Owczarzak (spr.) Sędzia WSA Anna Klotz Protokolant Justyna Straka po rozpoznaniu w II Wydziale na rozprawie w dniu 27 lutego 2008r. sprawy ze skargi M. P. na postanowienie Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w B. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie uzgodnienia warunków do decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach 1. uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego we Włocławku z dnia [...]. Nr [...], 2. stwierdza, że zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu. II SA/bd 997/07 UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia [...] r. nr [...] Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny we [...], działając na podstawie art. 48 ust. 2 pkt 1a i art. 57 ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2006 r., nr 129, poz. 902) oraz art. 106 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz.U. z 2000 r., nr 98, poz. 1071) po rozpatrzeniu wniosku Wójta Gminy [...] dotyczącego uzgodnienia warunków do decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia M. P., polegającego na zmianie sposobu użytkowania budynku produkcyjno - magazynowego na spopielamię (krematorium) zwłok w miejscowości P., gm. W., dz. nr [...] uzgodnił zamiar realizacji w/w przedsięwzięcia w miejscu wskazanym we wniosku oraz zgłosił określone warunki. Pośród nich znalazł się warunek zastrzegający, iż inwestycję należy projektować i budować zapewniając spełnienie wymagań dotyczących poszanowania występujących w obszarze oddziaływania obiektu uzasadnionych interesów osób trzecich. Mając jednak na względzie ochronę zdrowia ludzi (psychiczne oddziaływanie na człowieka) i wymiar społecznego odczucia, jakie stwarza świadomość przebywania w zasięgu oddziaływania krematorium, jako słuszne uznano wskazanie innego wariantu realizacji przedsięwzięcia i zlokalizowanie instalacji do spopielania zwłok np w kompleksie obiektów cmentarza, dla którego obowiązuje odległość 50 m w stosunku do zabudowy mieszkaniowej. W uzasadnieniu wydanego orzeczenia organ wskazał, że w trakcie prowadzonego postępowania w przedmiotowej sprawie Starosta [...] skorzystał z możliwości zasięgnięcia opinii Wojewódzkiej Komisji d/s Ocen Oddziaływania na Środowisko przy Wojewodzie [...] i stanowisko to przekazał do wiadomości Państwowemu Powiatowemu Inspektorowi Sanitarnemu we [...]. Proponowana lokalizacja instalacji do spopielania zwłok położona w miejscowości P. nad rzeką L. w kompleksie leśno - rekreacyjnym nie spełnia, zdaniem organu, warunków zabudowy i zagospodarowania zarówno terenu jak i obiektów opisanych w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego gminy jako zakład zaopatrzenia ogrodnictwa i punkt skupu, a zmiana sposobu pierwotnego użytkowania budynków ma wpływ na komfort życia i warunki bytowe mieszkańców miejscowości P. Zwrócono uwagę, że Starosta Powiatowy we [...] jako organ ochrony środowiska ustalił, że instalacja do spopielania zwłok z punktu widzenia zastosowanej techniki i technologii nie ma negatywnego oddziaływania na środowisko, ale niewątpliwie pogorszy w tym stanie rzeczy warunki bytowe mieszkańców. Dlatego też, po wnikliwym przeanalizowaniu całości zgromadzonego materiału, Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny we [...] mając na względzie ochronę zdrowia ludzi, ochronę uzasadnionych interesów osób trzecich, jak również wymiar społecznego odczucia i możliwość dalszych konfliktów z mieszkańcami miejscowości P., w związku z ich protestami uznał, że planowane przedsięwzięcie, z uwagi na szkodliwość społeczną może być również szkodliwe dla zdrowia ludzi i postanowił jak w sentencji. Zażalenie od powyższego orzeczenia złożył inwestor – M. P. i wniósł o jego uchylenie i orzeczenie co do istoty sprawy zgodnie ze stanem faktycznym i rzetelną oceną prawną, zarzucając przy tym naruszenie zasad ogólnych kodeksu postępowania administracyjnego, w szczególności poprzez pominięcie obowiązku określonego w art. 7 K.p.a. obligującego organ rozpatrujący sprawę do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, a także pominięcie art. 77 K.p.a. nakazującego organowi administracji publicznej wyczerpujące zebranie i rozpatrzenie całego istotnego dla sprawy materiału dowodowego. Ponadto skarżący zarzucił naruszenie art. 6 K.p.a. zobowiązującego organy administracji do działania na podstawie przepisów prawa m.in. poprzez dopuszczenie się jego nadinterpretacji oraz brak należytego uzasadnienia decyzji co do stanu prawnego sprawy, co stanowi naruszenie dyspozycji przepisu art. 107 K.p.a., w którym ustawodawca precyzyjnie określił składniki decyzji administracyjnej. W rozwinięciu podnoszonej argumentacji składający zażalenie wskazał, że zaskarżone postanowienie jest błędne w tej części, która ocenia przedsięwzięcie za szkodliwe dla zdrowia ludzi i sugeruje nową lokalizacje spalarni tj. nie w miejscu i budynku, którym inwestor dysponuje, i które stanowi przedmiot niniejszego postępowania. W aktach sprawy znajduje się również pismo z [...] r., stanowiące zażalenie "właścicieli i użytkowników nieruchomości w m. J. – P., Gm. W." na orzeczenie Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego we W. z dnia [...] r., nr [...], które pomimo wyszczególnienia nazwisk i imion wnoszących je osób – nie zostało przez nie podpisane. Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w [...] po rozpatrzeniu wniesionych zażaleń, postanowieniem z dnia [...] r. nr [...] uchylił zaskarżone postanowienie w całości i omówił uzgodnienia dla rozpatrywanego przedsięwzięcia. Uzasadniając swoje stanowisko organ odwoławczy zwrócił uwagę, że planowane przedsięwzięcie proponuje się zlokalizować w zespole budynków, które poprzednio użytkowane były przez H., a więc służyły produkcji zielarskiej związanej ochroną zdrowia w związku z czym nie ulega wątpliwości, że przedsięwzięcie to w sposób zasadniczy zmienia sposób użytkowania istniejącego obiektu i zmienia jego oddziaływanie na otoczenie, co podkreślono również w opinii urbanistycznej do decyzji Wójta Gminy [...] o warunkach zabudowy z dnia [...] r., znak [...], w której wskazano, że zrealizowanie w tym miejscu krematorium narusza art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. nr 80, poz. 717 z późn. zm.), ponieważ tego rodzaju przedsięwzięcie nie będzie kontynuacją dotychczasowej funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy, jak również intensywności wykorzystania terenu. Organ podkreślił również, że sąsiadujący z przedsięwzięciem teren, zgodnie z uchwałą nr [...] Rady Gminy [...] (Dz. Urz. Woj. Włocławskiego Nr [...], poz. 42) jest objęty miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego i przeznaczony pod kontynuację zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej. W ocenie Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w [...] prowadzenie kremacji zwłok w tak bliskim sąsiedztwie mieszkańców i na taką skalę będzie miało negatywny wpływ na zdrowie mieszkańców, ponieważ sąsiedztwo krematorium niewątpliwie narazi mieszkańców na niechcianą konfrontację ze śmiercią, rozpaczą, cierpieniem co nie tylko naruszy ich dobra osobiste, ale będzie również miało wpływ na ich zdrowie wywoływane długim stresem. W tej sytuacji, w ocenie Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w [...] akceptowanie przez organy Państwowej Inspekcji Sanitarnej lokalizacji przedsięwzięcia, które w istocie jest szkodliwe dla zdrowia ludzkiego jest niedopuszczalne, bowiem obywatel nie może ponosić negatywnych konsekwencji bezczynności prawodawcy, który do chwili obecnej nie wydał przepisów prawnych określających wymogi funkcjonowania krematoriów. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy M. P. zarzucił orzeczeniu Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w [...] z dnia [...] r.: naruszenie zasad ogólnych kodeksu postępowania administracyjnego - art. 6 K.p.a. nakazującego organom administracji do działania na podstawie przepisów prawa m.in. poprzez dopuszczenie się jego nadinterpretacji oraz nieuprawnione sanowanie uchybień organu l instancji w zakresie przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, a zwłaszcza art. 77 w związku z art. 7 oraz art. 80 K.p.a. polegających na nie wyjaśnieniu wszystkich okoliczności sprawy oraz dowolną ocenę zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, a także naruszenie zakazu reformationis in peius (art. 139 K.p.a.) przez wydanie w postępowaniu odwoławczym wszczętym z inicjatywy strony, postanowienia odmawiającego uzgodnienia przedsięwzięcia w sytuacji, gdy organ l instancji uzgodnił warunki do decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia pod określonymi warunkami. Uzasadniając swoje stanowisko skarżący ponownie przywołał treść swoich poglądów na sprawę zawartych w odwołaniu od orzeczenia organu I instancji w szczególności w zakresie dostrzeżonych braków w przeprowadzonym postępowaniu wyjaśniającym jak również nie wskazaniu konkretnych przepisów prawa materialnego, stanowiących podstawę prawną wydanego orzeczenia. Ponadto skarżący zarzucił naruszenie zakazu reformationis in peius określonego art. 139 K.p.a., ponieważ jego zdaniem nie budzi wątpliwości, że rozstrzygnięcie zapadłe w II instancji jest zdecydowanie bardziej niekorzystne dla strony niż to, które wydał organ l Instancji, a zgodnie z powołanym przepisem art. 139 K.p.a. organ odwoławczy nie może wydać decyzji na niekorzyść strony odwołującej się, chyba że zaskarżona decyzja rażąco narusza prawo lub rażąco narusza interes społeczny. Skarżący zwrócił również uwagę, że przepis art. 144 K.p.a. nie daje organowi II instancji żadnych podstaw prawnych do wkroczenia w sprawę administracyjną, będącą przedmiotem postępowania przed organem l instancji, a wniesienie zażalenia na postanowienie daje organowi II instancji kompetencje wyłącznie do rozpoznania i rozstrzygnięcia kwestii procesowej, która dotyczy zaskarżonego postanowienia. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie uznając, że jej treść nie zawiera żadnych nowych elementów, które dawałyby podstawę do ich uwzględnienia i tym samym zmiany stanowiska zajętego w zaskarżonym postanowieniu. Dodatkowo zwrócono uwagę, że postanowienie, którego zażalenia douczyły, nie rozstrzygało jedynie kwestii procesowych, a zatem również postanowienie organu II instancji nie mogło się ograniczyć wyłącznie do rozpoznania i rozstrzygnięcia kwestii procesowej. Organ nie zgodził się również z zarzutem naruszenia art. 139 K.p.a. tj. zakazu orzekania na niekorzyść strony, która składa zażalenie, ponieważ w sprawie zażalenia złożyły również inne strony, których zarzuty musiały być przez organ zbadane i ocenione. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga została uwzględniona, albowiem zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie organu I instancji w przedmiocie uzgodnienia warunków do decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację określonego przedsięwzięcia, zostały wydane z naruszeniem przepisów prawa materialnego i procesowego, mającym istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia. Na wstępie podkreślenia wymaga okoliczność, iż przedmiot niniejszego postępowania ograniczony jest do kontroli legalności orzeczeń organów inspekcji sanitarnej, orzekających w trybie art. 106 K.p.a. w sprawie uzgodnienia warunków do decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na zmianie sposobu użytkowania budynku produkcyjno - magazynowego na spopielamię (krematorium) zwłok. Stosownie bowiem do unormowania zawartego w przepisie art. 48 ust. 1 i 2 pkt 1a postępowanie w sprawie oceny oddziaływania na środowisko przeprowadza organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, jednak przed wydaniem tej decyzji, organ uzgadnia warunki realizacji przedsięwzięcia z państwowym powiatowym inspektorem sanitarnym. Owo uzgodnienie warunków w trybie art. 106 K.p.a. oznacza, że organ współdziałający nie jest organem prowadzącym postępowanie w samodzielnej odrębnej sprawie administracyjnej. Jest on powołany do zajęcia stanowiska w sprawie administracyjnej, która już zawisła przed innym organem administracyjnym. Stanowisko to jest zajmowane przez wydanie postanowienia, które nie załatwia sprawy administracyjnej, nie rozstrzyga o jej istocie, ani jej nie kończy w instancji administracyjnej. Postępowanie przed organem współdziałającym ma charakter pomocniczy, tzn. że rozstrzygnięcia w nim podjęte nie mają samodzielnego bytu prawnego (por. wyrok NSA z dnia 28 września 2001 r., II SA 1818/00, LEX nr 53353). Należy jednak zwrócić uwagę, że postępowanie uzgodnieniowe w trybie art. 106 K.p.a. podlega wszystkim rygorom formalnym, określonym w Kodeksie postępowania administracyjnego dla prawidłowo przeprowadzonego postępowania administracyjnego. Stwierdzenie powyższe odnosi się również, a może przede wszystkim do wymogów formalnych pism procesowych i konieczności ich weryfikacji przez organy prowadzące postępowanie. Jak wynika z akt administracyjnych orzeczenie organu I instancji zostało zaskarżone nie tylko przez inwestora – M. P., lecz również – w odrębnym środku zaskarżenia - przez grupę sąsiadujących z inwestycją mieszkańców, którzy jednak nie podpisali złożonego, a następnie rozpatrzonego przez organ odwoławczy zażalenia. Zgodnie bowiem z regulacją zawartą w art. 63 § 2 K.p.a. podanie powinno zawierać co najmniej wskazanie osoby, od której pochodzi, jej adres i żądanie oraz czynić zadość innym wymaganiom ustalonym w przepisach szczególnych, natomiast w § 3 ab initio cyt. przepisu ustawodawca zastrzegł, iż podanie wniesione pisemnie albo ustnie do protokołu powinno być podpisane przez wnoszącego. Przepisy te określają wymagania formalne co do treści podania opierając się na zasadzie wyznaczenia wymagań minimalnych (minimalnych elementów każdego podania). Podkreśla to użyta w art. 63 § 2 K.p.a. formuła "podanie powinno zawierać co najmniej (...)". Stwierdzenie, że podanie nie czyni zadość wymaganiom wynikającym z przepisów prawa, po uprzednim ustaleniu tych wymagań, nakłada na organ administracyjny obowiązek wezwania wnoszącego podanie do usunięcia określonych braków. Obowiązek ten nie ma charakteru instrukcyjnego (porządkowego). Jego uchybienie prowadzi do wadliwości postępowania, w tym także do jej postaci kwalifikowanej. Dotyczy to zwłaszcza sytuacji prowadzenia postępowania bez wezwania do usunięcia braku podpisu, pełnomocnictwa czy innych jeszcze wymagań. Zasadę tę podkreśla Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 15 września 2000 r. (III SA 417/00, niepubl.): wskazując na sytuację pisma zatytułowanego "odwołanie", które nie zawierało podpisu strony, a mimo to organ odwoławczy nie wezwał stron, pod rygorem z art. 64 § 2 K.p.a. (pozostawienie odwołania bez rozpoznania) do uzupełnienia braku i odwołanie rozpoznał, wobec faktu, że nie wywoływało ono skutków prawnych. Okoliczność powyższa powodowała (...) nieważność zaskarżonej decyzji, jako wydanej z rażącym naruszeniem prawa". Z uwagi na fakt występowania w sprawie dwóch śródków zaskarżenia orzeczenia organu I instancji, z których jedno obarczone jest wadą procesową, która w trakcie postępowania administracyjnego nie została usunięta, nie sposób jednoznacznie orzec w przedmiocie ewentualnego naruszenia zakazu informationis in peius przez orzekający organ odwoławczy. O ile bowiem zgodnie z przepisem art. 139 K.p.a. organ odwoławczy nie może wydać decyzji na niekorzyść strony odwołującej się, chyba że zaskarżona decyzja rażąco narusza prawo lub rażąco narusza interes społeczny, to z istoty zakazu reformationis in peius wynika, że jest to gwarancja mogąca mieć zastosowanie na rzecz jednej tylko odwołującej się strony. Nie wiąże ona organu odwoławczego w takim postępowaniu, w którym uczestniczą strony o spornych interesach. Wówczas bowiem, każde rozstrzygnięcie organu II instancji, wydane zgodnie z interesem jednej z nich, musi być rozstrzygnięciem wydanym na niekorzyść pozostałych. "Jest to logiczna konsekwencja tego rodzaju sytuacji i nikt chyba nie może traktować tego jako braku ochrony interesu strony w postępowaniu administracyjnym" (W. Dawidowicz, Ogólne postępowanie..., s. 224; M. Stahl, Postępowanie odwoławcze..., s. 287). Wbrew stanowisku zaprezentowanym w skardze przez skarżącego, organ II instancji ma obowiązek powtórnego rozpatrzenia całości sprawy administracyjnej będącej przedmiotem postępowania administracyjnego i nie jest ograniczony w tym względzie jedynie do zarzutów podniesionych w odwołaniu czy też zażaleniu. Warto w tym miejscu zwrócić uwagę, iż zgodnie z zasadą dwuinstancyjności postępowania każda sprawa administracyjna rozpoznawana i rozstrzygnięta decyzją organu I instancji podlega w wyniku wniesienia odwołania przez legitymowany podmiot ponownemu rozpoznaniu i rozstrzygnięciu przez organ II instancji. Oznacza to, iż sprawa administracyjna jest dwukrotnie rozpoznawana oraz rozstrzygnięta. Do uznania, że zasada dwuinstancyjności postępowania została zrealizowana, konieczne jest, by rozstrzygnięcie organu odwoławczego poprzedzone zostało przeprowadzeniem postępowania umożliwiającego osiągnięcie celów, dla których postępowanie to jest prowadzone. W myśl ustrojowej zasady dwuinstancyjności, organ odwoławczy pełni bowiem kompetencje zarówno merytoryczne jaki i, co warte podkreślenia, kontrolne. Mając na uwadze powyższe wskazać należy, iż organ odwoławczy wyposażony w określone środki weryfikacji decyzji administracyjnej ma obowiązek poczynić w tej materii konkretne czynności, których finalnym efektem jest wydanie orzeczenia rozstrzygającego sprawę lub w inny sposób kończącego postępowanie. Obowiązek podwójnego, merytorycznego rozpatrzenia sprawy administracyjnej jest jednak ograniczony granicami danej sprawy jak również zakresem kompetencji orzekającego organu administracji publicznej. Z uwagi na okoliczność, iż przedmiot niniejszego postępowania, jak już wyżej wskazano, dotyczy uzgodnienia warunków do decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na zmianie sposobu użytkowania budynku produkcyjno - magazynowego na spopielamię (krematorium) zwłok, kompetencje organów inspekcji sanitarnej ograniczone zostały do wydania uzgodnienia właśnie w tym przedmiocie. Zgodnie bowiem z art. 3 ust. 2 pkt a ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (Dz.U. z 2006 r., Nr 12, poz. 851 z późn. zm.) do zakresu działania Państwowej Inspekcji Sanitarnej w dziedzinie zapobiegawczego nadzoru sanitarnego należy w szczególności uzgadnianie dokumentacji projektowej pod względem wymagań higienicznych i zdrowotnych dotyczących budowy oraz zmiany sposobu użytkowania obiektów budowlanych, jak również uczestniczenie w dopuszczeniu do użytku obiektów budowlanych (pkt 3 cyt. przepisu). Powyższy wywód nabiera szczególnego znaczenia w kontekście analizy sporej części argumentacji podniesionej przez organ odwoławczy w zaskarżonym postanowieniu, a opartych na przywołanych pojęciach i przepisach z zakresu planowania i zagospodarowania przestrzennego, w tym dotyczących obszaru analizowanego, a także rozporządzenie Ministra Infrastruktury w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, które nie mogą być uwzględniane przy ustalaniu środowiskowych uwarunkowań; stanowią bowiem przedmiot oceny w odrębnym postępowaniu. Na obecnym etapie postępowania zarzuty te nie mogą odnieść zamierzonego skutku z uwagi na określone powyżej granice rozpoznania przedmiotowej sprawy, która obejmuje swym zakresem odrębny etap realizacji inwestycji, polegający na ustaleniu środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację określonego przedsięwzięcia inwestycyjnego, ponieważ jak bezspornie wynika z akt sprawy - planowane przedsięwzięcie należy do przedsięwzięć, o których mowa w art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy - Prawo ochrony środowiska - wymienione jest rozporządzeniu Rady Ministrów w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko. Granice rozpoznania określonej sprawy administracyjnej wyznaczone są również wnioskiem zainteresowanej strony, która domaga się wszczęcia określonego postępowania administracyjnego. Jak bezspornie potwierdza to analiza akt sprawy, wnioskiem inwestora – M. P. objęta była inwestycja polegająca na zmianie sposobu użytkowania budynku produkcyjno - magazynowego na spopielamię (krematorium) zwłok w miejscowości P., gm. W., dz. nr [...]. Postępowanie dotyczące uzgodnienia tej inwestycji również skupiać się musi na określonej precyzyjnie jej lokalizacji tj. miejscu, w którym ma się odbywać planowana działalność co w konsekwencji wpływa na inne aspekty prowadzonego postępowania jak właściwe ustalenie jego stron czy też możliwość weryfikacji spełniania konkretnych wymogów technicznych. Niedopuszczalne w tym kontekście jest wydanie orzeczenia przez organ I instancji uzgadniającego pozytywnie projektowaną inwestycję, lecz w przypadku zlokalizowania jej w innym miejscu. Oprócz przekroczenia granic rozpoznania danej sprawy dochodzi w tym przypadku do wewnętrznej sprzeczności aktu administracyjnego, którego rozstrzygnięcie nie znajduje właściwego oparcia w uzasadnieniu i jako takie podlega eliminacji z obrotu prawnego. Zarzuty skargi odnoszące się do zmian stanowiska organów inspekcji sanitarnej w kolejnych, dotychczasowych orzeczeniach wydawanych w sprawie nie mogą być skuteczne w niniejszym postępowaniu, ponieważ o ile dotyczą one rozpatrywanej sprawy to jednak zapadły w odrębnych postępowaniach, które nie są objęte zakresem niniejszego jej rozpoznania. Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270; z późn. zm) orzekł jak w sentencji wyroku. W oparciu o art. 152 wymienionej ustawy Sąd stwierdził, że zaskarżone postanowienie nie może być wykonane.