II SA/Bd 997/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Joanna Janiszewska-Ziołek Sędziowie sędzia WSA Joanna Brzezińska sędzia WSA Grzegorz Saniewski (spr.) Protokolant sekretarz sądowy Kamila Wesołowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 grudnia 2019 roku sprawy ze skargi [...] na decyzję Wojewody z dnia [...] lipca 2018 r. nr [...] w przedmiocie uchylenia ostatecznej decyzji o pozwoleniu na rozbudowę budynku 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty [...] z dnia [...] grudnia 2017 r. nr [...], 2. umarza postępowanie administracyjne, 3. zasądza od Wojewody na rzecz [...] kwotę [...](sześćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Decyzją z [...] marca 2019 r. nr [...] Starosta [...] (zwany dalej Starostą) po rozpatrzeniu wniosku [...] Sp. z o.o. zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę inwestycji zlokalizowanej na działkach nr [...] i 797 w miejscowości Ł., obejmującą rozbudowę Ośrodka Wypoczynkowo – Szkoleniowego [...] Sp. z o.o. przy ul. [...] w Ł.. Pismem z [...] listopada 2016 r. (wpływ do organu – [...] grudnia 2016 r.) Agencja Nieruchomości Rolnych Oddział Terenowy w B. wniosła o wznowienie postępowania zakończonego ww. decyzją. We wniosku wskazano, że działka nr [...], na której zezwolono na wykonanie rozbudowy Ośrodka Wypoczynkowo – Szkoleniowego, stanowi własność Skarbu Państwa, we władaniu Agencji Nieruchomości Rolnych. Skarb Państwa – Agencja Nieruchomości Rolnych nie została powiadomiona o tym postępowaniu. Nie otrzymała też decyzji o pozwoleniu na budowę. Zdaniem wnioskodawcy decyzja została wydana w wyniku przestępstwa określonego w art. 233 Kodeksu karnego, popełnionego przez T. K. (Prezesa spółki [...], polegającego na niezgodnym z prawdą oświadczeniu o prawie do dysponowania nieruchomością. Wprawdzie nastąpiła odmowa wszczęcia dochodzenia w tej sprawie z uwagi na przedawnienie, jednakże mając na uwadze art. 145 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego (w skrócie "k.p.a.") nie stanowi to przeszkody we wszczęciu postępowania. We wniosku wskazano, że o odmowie wszczęcia dochodzenia Agencja dowiedziała się z pisma Okręgu [...] Związku W. w dniu [...] listopada 2016 r. Postanowieniem z [...] lutego 2017 r. (nr [...]) Starosta odmówił wznowienia postępowania administracyjnego zakończonego decyzją z [...] marca 2009 r. Starosta podniósł, że już wcześniej Agencja składała wniosek o wznowienie postępowania administracyjnego tj. [...] marca 2016 r. (wówczas domagano się wznowienia postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a.). W tym wniosku Agencja wskazała, że o pozwoleniu na budowę dowiedziała się z pisma Okręgu [...] Związku [...] z [...] lutego 2016 r. Wobec tego Starosta uznał, że już w lutym 2016 r. wnioskodawca dowiedział się o okolicznościach stanowiących podstawę wznowienia postępowania. Złożenie zatem wniosku [...] grudnia 2016 r. nastąpiło z uchybieniem określonego w art. 148 § 1 k.p.a. terminu 1 miesiąca liczonego od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania. Wskutek rozpatrzenia wniesionego przez Agencję zażalenia Wojewoda K. – P. (zwany dalej "Wojewodą") postanowieniem z [...] kwietnia 2017 r. uchylił postanowienie Starosty z [...] marca 2017 r. i przekazał mu sprawę do ponownego rozpatrzenia. Wojewoda wskazał, że gdy w podaniu o wznowienie powołano się na przesłankę, że dowody na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne okazały się fałszywe - to termin do wniesienia podania o wznowienie z tej przyczyny biegnie od dnia, kiedy strona dowiedziała się o okoliczności wskazującej na oczywisty fałsz dowodu a wznowienie jest niezbędne dla uniknięcia niebezpieczeństwa dla życia lub zdrowia ludzkiego albo od dnia, kiedy strona dowiedziała się o orzeczeniu sądu stwierdzającym sfałszowanie dowodu (tak WSA w Krakowie w wyroku z 26 czerwca 2008 r. sygn. akt II SA/Kr 524/07). Postanowieniem z [...] maja 2017 r. Starosta wznowił postępowanie w sprawie zakończonej ostateczną decyzją z [...] marca 2009 r. udzielającą pozwolenia na budowę (rozbudowę) Ośrodka Wypoczynkowo – Szkoleniowego. W wyniku przeprowadzonego postępowania Starosta decyzją z [...] czerwca 2017r. (nr [...]) odmówił uchylenia swojej decyzji - pozwolenia na rozbudowę Ośrodka Wypoczynkowo – Szkoleniowego. Starosta ustalił, że brak jest orzeczenia potwierdzającego sfałszowanie dowodu lub popełnienie przestępstwa. Postępowanie karne nie zostało wszczęte wskutek przedawnienia. W takim przypadku zgodnie z art. 145 § 3 k.p.a. istnieje możliwość wznowienia postępowania, o ile wystąpią przesłanki z art. 145 § 2 k.p.a to jest oczywistość popełnienia przestępstwa lub sfałszowania dowodu, a nadto niezbędność wznowienia postępowania dla uniknięcia niebezpieczeństwa dla życia lub zdrowia ludzkiego albo poważnej szkody dla interesu społecznego. W ocenie Starosty żadna z tych przesłanek w sprawie nie wystąpiła. Dodatkowo organ, na podstawie wyjaśnień T. K. uznał, że złożył on oświadczenie o dysponowaniu nieruchomością na cele budowlane w dobrej wierze, będąc przekonany, że reprezentowana przez niego firma [...] dzierżawi działkę nr [...] od Urzędu M. i Gminy w Ł.. Wyjaśnienia te potwierdzają brak przesłanki oczywistości popełnienia przestępstwa. Zdaniem organu mogło dojść do niezawinionej pomyłki, co nie wyczerpuje znamion przestępstw umyślnych poświadczenia nieprawdy lub fałszerstwa dokumentu. Po rozpatrzenia odwołania wniesionego przez Agencję Nieruchomości Rolnych od decyzji Starosty z [...] czerwca 2017 r. - Wojewoda decyzją z [...] września 2017 r. (nr [...].MSe) uchylił w całości zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. W uzasadnieniu decyzji Wojewoda stwierdził, że stan faktyczny sprawy spełnia przesłanki art. 145 § 3 k.p.a. uzasadniające wznowienie postępowania, ponieważ fakt popełnienia przestępstwa nie będzie mógł być stwierdzony orzeczeniem sądu lub właściwego organu ze względu na przedawnienie karalności. Jednocześnie zdaniem Wojewody wątpliwości budzi przyjęcie przez organ I instancji, że T. K. złożył oświadczenie w dobrej wierze, będąc przekonany, że reprezentowana przez niego firma dzierżawi działkę nr [...] od Urzędu M. i Gminy. Z § 1 ust. 3 umowy dzierżawy wynika, że działka nr [...] jest własnością Skarbu Państwa. Wojewoda podniósł także, że z akt sprawy wynika, iż Agencja nie była uwidoczniona w księdze wieczystej – organ winien zatem zbadać tę okoliczność i potwierdzić stosownymi dokumentami. Organ powinien także zbadać pełną treść umowy dzierżawy. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Starosta decyzją z [...] grudnia 2017 r. nr [...] odmówił uchylenia dotychczasowej decyzji Starosty z [...] marca 2009 r. nr [...] udzielającej pozwolenia na rozbudowę Ośrodka Wypoczynkowo – Szkolnego. Po przeanalizowaniu umowy dzierżawy Starosta uznał, że T. K. miał prawo oświadczyć, że spółka którą reprezentuje ma prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane m.in. działką nr [...]. Starosta podniósł, że w umowie dzierżawy wskazano, że działka nr [...] stanowi własność Skarbu Państwa (§ 1 pkt 3). Jednocześnie w § 2 pkt 1 dzierżawy Gmina oświadczyła, że wydzierżawia "nieruchomość, o której mowa w § 1". W dacie wydania pozwolenia na budowę działka nr [...] była własnością Skarbu Państwa, jednakże Agencja nie ujawniła swoich praw do tej działki w księdze wieczystej. Starosta stwierdził, że oświadczenie w dokumencie urzędowym wystawionym przez lokalną władzę, iż wydzierżawia "nieruchomość, o której mowa w § 1" jest informacją dla dzierżawcy, że: - jest to dokument zgodny z prawem, - zawarte w niej informacje są zgodne z prawem, - dzierżawca ma w efekcie podpisania tej umowy prawo do dysponowania wydzierżawionym terenem. Odwołanie od decyzji Starosty z [...] grudnia 2017 r. wniósł K. B. - następca prawny Agencji Nieruchomości Rolnych Oddział Terenowy w B.. W wyniku rozpatrzenia tegoż odwołania Wojewoda wydał decyzję z [...] lipca 2018 r. nr [...], którą "po rozpatrzeniu odwołania K. B. (następca prawny Agencji Nieruchomości Rolnych Oddział Terenowy w B.) (...) od decyzji Starosty [...] z dnia [...] czerwca 2017 r. znak: [...]" orzekł "utrzymać w mocy zaskarżoną decyzję". Wojewoda uznał, że ze względu na nieprecyzyjność zapisów umowy dzierżawy (z jednej strony wskazanie w § 1 pkt 3, że działka nr [...] jest własnością Skarbu Państwa, z drugiej strony – wskazanie w § 2 pkt 1, że Gmina wydzierżawia nieruchomość, o której mowa w § 1) – nie można uznać w sposób oczywisty, że decyzja Starosty z [...] marca 2009 r. udzielająca pozwolenia na rozbudowę Ośrodka Wypoczynkowo – Szkoleniowego została wydana w wyniku przestępstwa tj. popełnienia przez T. K. występku z art. 233 k.k. Ponadto w aktach sprawy znajduje się oświadczenie Urzędu M. i Gminy Ł. z [...] marca 2009 r., z którego wynika, że nie będzie on wnosić żadnych zastrzeżeń, uwag i odwołań w sprawie rozbudowy Ośrodka. Wobec tego zdaniem Wojewody nie zaistniała przesłanka określona w art. 145 § 1 pkt 2 k.p.a. co do wydania decyzji w wyniku przestępstwa. Wojewoda podkreślił, że jeżeli zaistnienie przesłanek określonych w art. 145 § 1 pkt 1 i 2 k.p.a. nasuwa jakiekolwiek wątpliwości, organy administracyjne są zobowiązane odmówić uchylenia decyzji na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a. (tak NSA w wyroku z 3 września 1998 r. sygn. akt II SA 921/98). W skardze wniesionej na decyzję Wojewody z [...] lipca 2018 r. do sądu administracyjnego K. B. zarzucając naruszenie: - art. 7, art. 11, art. 77, art. 107 § 3, art. 145 § 1 pkt 2 i § 3 oraz art. 149 k.p.a., - Art. 32 ust. 4 pkt 2 w zw. z art. 3 pkt 11 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz.U. z 2017 r. poz. 1257 z późn. zm.), wniósł o jej uchylenie oraz uchylenie poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. W uzasadnieniu skarżący podniósł, że sam umowa dzierżawy nie stanowi podstawy do złożenia oświadczenia o prawie do dysponowania gruntem na cele budowlane, chyba że prawo do wykonania konkretnych prac budowlanych jest wyraźnie w umowie przewidziane (por. wyroki NSA z 20 października 2011 r. II OSK 1487/10, z 23 września 2010 r. sygn. II OSK 1395/09). Wojewoda zanim przystąpił do analizy umowy dzierżawy zobowiązany był do oceny tej okoliczności. Skarżący zwrócił uwagę, że w § 3 ust. 1 przedmiotowej umowy dzierżawy wprowadzony został zakaz prac inwestycyjnych bez zgody Gminy. Tymczasem roboty wymienione w § 3 ust. 3 oraz załączniku nr [...] umowy dzierżawy odbiegają zakresem od prac przewidzianych w projektach technicznych będących podstawą wydania przez Starostę pozwolenia na budowę z [...] marca 2009 r. Tak więc umowa dzierżawy z [...] kwietnia 2008 r. w ogóle nie mogła być podstawą złożenia oświadczenia o prawie do dysponowania gruntem na cele budowlane. Złożenie takiego oświadczenia w sposób rażący było sprzeczne z umową dzierżawy oraz ww. orzecznictwem. W takich okolicznościach popełnienie przestępstwa z art. 233 kk jest oczywiste. Skarżący podniósł, że w sprawie nie przeprowadzono dowodu z zawiadomienia Starosty o popełnieniu przestępstwa przez T. K.. W skardze zarzucono ponadto, że organ dokonał błędnej interpretacji umowy dzierżawy, gdyż w § 2 ust. 1 umowy dzierżawy powołana jest "nieruchomość" w liczbie pojedynczej, a nie mnogiej – tak jak w § 1 ust. 1 umowy. Tak więc § 2 ust. 1 umowy (stwierdzający, że gmina wydzierżawia nieruchomość) musiał odnosić się do nieruchomości określonej w § 1 ust. 1. Co więcej w § 1 ust. 3 nie ma mowy o nieruchomości, ale o nakładach na nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...]. Skarżący zarzucił także, że organ pominął, iż działka nr [...] jest dzierżawiona przez Okręg [...] Związku [...] w T., którego T. K. jest wieloletnim członkiem, kandydującym do jej władz – nie jest zatem możliwe, żeby nie widział, że Gmina nie ma żadnych praw do działki nr [...]. Ponadto podstawą zawarcia umowy dzierżawy był powołana w jej § 7 uchwała Rady Miejskiej Ł. z [...] marca 2008 r. (wyrażająca zgodę na zawarcie umowy), która został podjęta na wniosek spółki [...] reprezentowanej przez jej prezesa T. K.. Uchwała nie dotyczy działki nr [...]. Znając zatem tą uchwałę T. K. wiedział, że spółka [...] nie ma żadnych praw do działki nr [...]. Skarżący podniósł, że T. K. jako prezes spółki prowadzącej działalność gospodarczą nie jest osobą "przeciętną" i niemożliwe jest, aby nie zdawał sobie sprawy z zakresu umowy dzierżawy i nie wiedział, że składa oświadczenie niezgodnie ze stanem faktycznym. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest zasadna, aczkolwiek zasadniczo z innych powodów niż wskazuje skarżący. Stosownie do treści art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2018 r. poz. 1302; zwanej w skrócie "p.p.s.a."), sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to, że Sąd z urzędu. tj. nawet w przypadku braku wskazania przez stronę skarżącą, bierze pod uwagę zaistniałe na etapie postępowania administracyjnego naruszenia prawa. Zgodnie zaś z art. 135 p.p.s.a. sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. Badając zgodność z prawem zaskarżonej decyzji, sąd administracyjny czyni to w określonej kolejności. Stwierdzenie istnienia danego typu wad decyzji może bowiem eliminować potrzebę ustalania innych wad, co ma niewątpliwy wpływ na racjonalizację działalności kontrolnej sądu administracyjnego. W pierwszej kolejności Sąd bada ewentualne istnienie wad powodujących nieważność decyzji. Następnie kontroluje przestrzeganie przez organ administracji przepisów o postępowaniu administracyjnym (w zakresie określonym postanowieniami art. 145 § 1 pkt 1 lit. b) i c) p.p.s.a.). Dopiero w ostatniej kolejności kontrolowane jest przestrzeganie przez organy administracyjne norm prawa materialnego (por. T. Woś, H. Knysiak – Molczyk, M. Romańska – " Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz.", Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2005, str. 460 – 461). Sąd w niniejszej sprawie nie dostrzegł wad powodujących nieważność zaskarżonej decyzji, stwierdził natomiast, że została ona podjęta z naruszeniem przepisów postępowania. Jak wynika z akt sprawy zaskarżoną decyzją z [...] lipca 2018 r. Wojewoda zakończył postępowanie odwoławcze toczące się w wyniku odwołania skarżącego K. B. zawartego w piśmie z [...] stycznia 2018 r. Odwołanie to zostało wniesione od decyzji Starosty z dnia [...] grudnia 2017 r. nr [...]. Tymczasem w sentencji swojej decyzji Wojewoda wskazał, że rozstrzyga sprawę po rozpatrzeniu odwołania od decyzji Starosty z dnia [...] czerwca 2017 r. Wojewoda nie wskazał w żaden inny sposób w sentencji decyzji, jaką decyzję utrzymuje w mocy. Wojewoda "utrzymał w mocy" zatem decyzję z [...] czerwca 2017 r., która już wcześniej została wyeliminowana z obrotu prawnego decyzją Wojewody z [...] września 2017 r. Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji Wojewody wynika wprawdzie, że rozważał odwołanie od decyzji Starosty z [...] grudnia 2017 r., co doprowadziło go do wniosku, że należy podjąć rozstrzygnięcie tożsame z tą decyzją Starosty. Należy jednak podkreślić, że stosownie do art. 107 § 1 pkt 5 i 6 k.p.a. do elementów decyzji administracyjnej należy rozstrzygnięcie oraz uzasadnienie faktyczne i prawne – są to elementy odrębne. Wyrażenie zatem stanowiska w uzasadnieniu decyzji co istoty sprawy nie może traktowane jako rozstrzygnięcie sprawy. Rozstrzygnięcie, określane mianem osnowy lub sentencji decyzji (art. 107 § 1 pkt 5 k.p.a.) jest jej kwintesencją, stanowi bowiem o ustaleniu prawa, o usunięciu sporu co do niego lub o jego tworzeniu na rzecz określonych podmiotów albo też o zakończeniu postępowania w danej instancji bez orzekania w sprawie co do jej istoty. Wyraża rezultat stosowania normy prawa materialnego do konkretnego przypadku w kontekście określonych okoliczności faktycznych i materiału dowodowego. Konkretyzacja prawa dokonuje się w rozstrzygnięciu, nie zaś w innych elementach decyzji. Natomiast uzasadnienie jest obowiązkowym składnikiem decyzji, mającym na celu wyjaśnienie rozstrzygnięcia. Ma ono objaśniać tok myślenia prowadzący do zastosowania przepisu prawnego w sprawie, czyli ma na celu wyjaśnienie rozstrzygnięcia. (por. Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz pod red. R Hausera i M. Wierzbowskiego, wyd. C.H. Beck, Warszawa 2014 str. 447 i n., Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz pod red. B. Adamiak, J. Borkowskiego, wyd. C.H. Beck Warszawa 2012, str. 440 i n.). Uzasadnienie decyzji nie może zastąpić rozstrzygnięcia, a w razie rozbieżności pomiędzy osnową decyzji, a jej uzasadnieniem o sposobie rozstrzygnięcia sprawy decyduje sentencja (por. wyrok NSA z dnia 2 lipca 2018 r., sygn. akt I OSK 873/18). W konsekwencji należy stwierdzić brak rozstrzygnięcia przewidzianego w art. 138 k.p.a. w zw. z art. 127 § 2 k.p.a. w odniesieniu do zakwestionowanej przez skarżącego decyzji, co przesądza o braku rozstrzygnięcia niniejszej sprawy przez Wojewodę. "Utrzymując w mocy" decyzję z [...] czerwca 2017 r. Wojewoda nie rozstrzygnął bowiem sprawy zakończonej przez organ I instancji decyzją, od której skarżący wniósł odwołanie. Ze względu na powyższe uchybienie przepisom postępowania, niezależnie od zarzutów skargi, Sąd stosownie do 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję Wojewody. Jak wynika z art. 145 § 3 p.p.s.a. w przypadku, o którym mowa w § 1 pkt 1 i 2, sąd stwierdzając podstawę do umorzenia postępowania administracyjnego, umarza jednocześnie to postępowanie. Taka sytuacja zachodzi w niniejszej sprawie. Należy zauważyć, że w sprawie o wznowienie postępowania konieczne jest w pierwszej kolejności zbadanie zachowania przez stronę terminu do złożenia wniosku. Stosownie do treści art. 148 § 1 k.p.a. podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu administracji, który wydał w sprawie decyzję w pierwszej instancji, w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania. Kwestia zachowania terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania nie zostaje zakończona z chwilą wydania postanowienia o wznowienie postępowania, bowiem zachowanie terminu stanowi warunek skuteczności wniosku. Jeżeli organ nieprawidłowo wydaje postanowienie o wznowieniu postępowania pomimo przekroczenia przez stronę miesięcznego terminu z art. 148 § 1 k.p.a., to przy braku możliwości wydania decyzji o odmowie wznowienia powinien z tej przyczyny umorzyć postępowanie wznowieniowe (por. wyrok NSA z 13 września 2012 r., II OSK 889/11, LEX nr 1221362) Termin do złożenia podania o wznowienie postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 k.p.a. rozpoczyna swój bieg od momentu, w którym wnioskodawca dowiedział się o istnieniu orzeczenia sądu lub innego organu potwierdzającego, że do wydania decyzji doszło w wyniku przestępstwa. Upływ czasu, który uniemożliwia stronie przedstawienie stronie orzeczenia stosownego organu, o którym mowa w art. 145 § 2 k.p.a. (zaistnienie przedawnienia), nie może zamykać uprawnionemu podmiotowi możliwości wykazania, że kwestionowana decyzja została wydana w wyniku przestępstwa, gdyż art. 145 § 3 k.p.a. pozwala na wznowienie postępowania także w sytuacji, gdy postępowanie przed sądem lub innym organem nie może być wszczęte na skutek upływu czasu. W takiej jednak sytuacji strona musi mieć faktyczną możność skutecznego powołania się na okoliczność z art. 145 § 1 pkt 2 k.p.a. Moment, w którym taka faktyczna możliwość zaistniała należy uznać za początek biegu miesięcznego terminu na złożenie wniosku o wznowienia postępowania. Odnosząc powyższe do przedmiotowej sprawy należy zauważyć, że z akt sprawy wynika (por. akta organu I instancji, teczka opatrzona na okładce cyfrą 8, "załącznik Nr [...]" wraz z dowodami doręczenia), że Agencja Nieruchomości Rolnych Skarbu Państwa Oddział Terenowy w B. (poprzednik prawny skarżącego) w dniu [...] kwietnia 2016 r. otrzymała decyzję Starosty [...] z [...] kwietnia 2016 r. nr [...] w której Starosta: - stwierdził, że jego decyzja z [...] marca 2009 r. (pozwolenie na budowę Ośrodka Wypoczynkowo - Szkoleniowego) została wydana z naruszeniem prawa, - w pkt 8 uzasadnienia stwierdził, że działający w imieniu inwestora T. K. w swoim oświadczeniu o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane w stosunku do działki nr [...] "poświadczył nieprawdę, czym wprowadził w błąd organ wydający pozwolenie na budowę tj. Starostę G. " Wynika z powyższego, że skarżący dowiedział się o przyczynie wznowienia z art. 145 § 1 pkt 2 k.p.a. w dniu [...] kwietnia 2016 r. Termin miesięczny, o którym mowa w art. 148 § 1 k.p.a. upłynął zatem [...] maja 2016 r. Tymczasem wniosek o wznowienie z powołaniem się na przesłankę z art. 145 § 1 pkt 2 k.p.a. został złożony dopiero [...] grudnia 2016 r. Jeżeli doszło do wydania przez organ I instancji postanowienia o wznowieniu pomimo braku zachowania wymogów formalnych wniosku (zachowania terminu z art. 148), to nie jest możliwe wydanie decyzji co do istoty, a wznowione postępowanie w oparciu o art. 105 § 1 k.p.a. należy umorzyć. Wobec powyższego Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w związku z art. 135 p.p.s.a. uchylił decyzję Starosty z 15 grudnia 2017 r. oraz na podstawie art. 145 § 3 p.p.s.a. w związku z art. 148 i art. 105 § 1 k.p.a. umorzył postępowanie administracyjne. W tym stanie rzeczy, w związku z wykazanym naruszeniem przepisów postępowania, bezprzedmiotowe jest odnoszenie się do zarzutów skargi. O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 200 p.p.s.a. oraz § 14 ust. 1 pkt 1 lit c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 265), biorąc pod uwagę wysokość wniesionego wpisu i opłaty skarbowej od pełnomocnictwa.