II SA/Bd 998/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Piechowiak po rozpoznaniu w dniu 26 stycznia 2006 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Jerzego Aj. na informację Powiatowej Społecznej Rady Do Spraw Osób Niepełnosprawnych w B. z dnia [...] 2005 r. nr [...] w przedmiocie udzielenia pomocy prawnej postanawia : odrzucić skargę. Skarżący Jerzy A. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy na informację Powiatowej Społecznej Rady Do Spraw Osób Niepełnosprawnych w B. z dnia [...] 2005 r. nr [...] w przedmiocie udzielenia pomocy prawnej. W odpowiedzi na skargę z 11 października 2005 r. Pełnomocnik Prezydenta Miasta Bydgoszczy ds. Osób Niepełnosprawnych poinformował, że powstała na mocy zarządzenia Prezydenta Miasta B. z [...] 2003 r. nr [...] Powiatowa Społeczna Rada Do Spraw Osób Niepełnosprawnych nie podjęła i nie może podjąć uchwały o treści wyrażonej w skardze do sądu, bowiem nie pozwala na to opiniodawczo - doradczy charakter uprawnień przekazanych jej przez ustawę z 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnieniu osób niepełnosprawnych (Dz.U. Nr 123, poz. 776 z późń. zm.). Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna bez badania jej zarzutów merytorycznych. Sprawa, której dotyczy skarga nie mieści się bowiem we właściwości rzeczowej sądu administracyjnego określonej w art. 3 i 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Zgodnie z treścią art. 3 § 2 pkt 1 - 4 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sądy administracyjne orzekają w sprawach skarg na decyzje administracyjne (pkt 1), postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie w sprawie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty (pkt 2), postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie (pkt 3), a także inne niż wyżej wymienione akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczącego uprawnienia lub obowiązku wynikającego z przepisów prawa (pkt 4). Stosownie zaś do art. 3 § 2 pkt 8 powołanej ustawy sąd jest właściwy w sprawach skarg na bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1 - 4 tego przepisu. W wyroku z dnia 17 grudnia 1985 r., III SA 988/85, ONSA 1985, nr 2, poz. 38, Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że "stwierdzenie zawarte w art. 104 k.p.a., że załatwienie sprawy następuje przez wydanie decyzji, odnosi się tylko do sytuacji, gdy z mocy przepisów prawa materialnego lub innych załatwienie sprawy powinno nastąpić w tej prawnej formie." Z analizy akt niniejszej sprawy wynika, że jej przedmiotem jest uzyskanie przez skarżącego pomocy prawnej, tudzież dofinansowania z PFRON na pokrycie kosztów takiej pomocy, w związku z dochodzeniem odpowiedzialności za zaniechanie rozpatrzenia wniosku o uzyskanie pożyczki na podjęcie działalności gospodarczej w 1994 r. Wskazanie przez skarżącego w piśmie zawierającym skargę, że przedmiotem zaskarżenia jest uchwała Powiatowej Społecznej Rady Do Spraw Osób Niepełnosprawnych w B. w przedmiocie "wyrażenia zgody na dofinansowanie z PFRON" świadczy, iż w istocie zaskarżono informację opiniodawczo - doradczego organu przedstawioną w piśmie z 19 sierpnia 2005 r. Jak wynika bowiem z odpowiedzi na skargę, uchwała taka nigdy nie została podjęta i nie może być podjęta ze względu na charakter uprawnień i zadań przewidzianych dla Rady w ustawie z 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnieniu osób niepełnosprawnych, zgodnie z którą organ ten podejmuje działania w zakresie inspirowania przedsięwzięć zmierzających do integracji zawodowej i społecznej osób niepełnosprawnych oraz realizacji praw osób niepełnosprawnych a także opiniowanie projektów uchwał i programów działań na rzecz osób niepełnosprawnych. Z powyższego wynika jednoznacznie, że żądanie skarżącego nie dotyczy rozstrzygnięcia podjętego przez organ w formie decyzji administracyjnej, postanowienia lub innego niż określone w art. 3 § 2 pkt 1-3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi aktu lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczącego uprawnienia lub obowiązku wynikającego z przepisów prawa. Innymi słowy, w przedmiotowej sprawie przepisy prawa nie dają podstaw do wydania aktu czy podjęcia czynności, o jakich mowa w art. 3 § 2 pkt 1-4, co uprawniałoby do ewentualnego ich zaskarżenia przed sądem administracyjnym, oczywiście przy zachowaniu wszystkich przesłanek dopuszczalności wniesienia takiej skargi. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy na mocy art. 58 § 1 pkt 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę, jako niedopuszczalną odrzucił.