II SAB/Bd 1/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Grzegorz Saniewski po rozpoznaniu w dniu 1 lutego 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi T. G. na bezczynność Wojewody [...] w przedmiocie zobowiązania podległych organów administracji do załatwienia spraw związanych z prawem własności nieruchomości postanawia 1. odrzucić skargę, 2. odmówić przyznania prawa pomocy. Pismem z dnia 21 listopada 2011 r. T. G. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy skargę na bezczynność Wojewody [...] w przedmiocie zobowiązania podległych organów administracji do załatwienia spraw związanych z prawem własności nieruchomości. W dniu 23 listopada 2011r. skarżący złożył do Sądu wypełniony formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej odrzucenie, ewentualnie oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu z przyczyn procesowych bez badania jej zarzutów merytorycznych. Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r., Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm. – zwanej dalej "p.p.s.a.") skargę do Sądu można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Stosownie do brzmienia art. 52 § 2 p.p.s.a. przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. W przypadku skargi na bezczynność szczególnym środkiem zaskarżenia jest zażalenie, o którym mowa w art. 37 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. jedn. Dz. U. z 2000r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.). Zażalenie to powinno być skierowane do organu administracji publicznej wyższego stopnia. W związku z powyższym skarżący, zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 3 stycznia 2012r., wezwany został do wykazania, w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, że złożył do organu administracji publicznej wyższego stopnia zażalenie na bezczynność Wojewody [...], pod rygorem uznania, ze skarżący z takim zażaleniem nie występował. W odpowiedzi na powyższe wezwanie skarżący wskazał, iż "nie przypomina sobie, aby składał zażalenie do organu wyższego stopnia na bezczynność Wojewody [...]. Jednocześnie skarżący załączył do powyższego pisma dwa zażalenia kierowane do Ministra Finansów z dnia 16 stycznia 2012r, i 11 stycznia 2012r., zażalenia te jednak w żaden sposób nie mogą zostać przez Sąd wzięte pod uwagę, ponieważ złożone zostały już po wniesieniu skargi do Sądu. Zwrócić uwagę należy, że merytoryczne rozpoznanie skargi nastąpić może jedynie przy spełnieniu warunków formalnych określonych w ustawie Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W przedmiotowej sprawie natomiast warunki takie nie zostały spełnione, bowiem nie zostały w niniejszym przypadku wyczerpane przewidziane środki zaskarżenia, co skutkować musi stwierdzeniem niedopuszczalności skargi. W tym stanie rzeczy, Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak w sentencji postanowienia. Z uwagi na odrzucenie skargi z powodu niewyczerpania trybu instancyjnego, Sąd, na podstawie art. 247 ww. ustawy, odstąpił od rozpatrywania wniosku o przyznanie prawa pomocy. Zgodnie z treścią wskazanego powyżej przepisu, prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi. W orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntowany został pogląd, iż o oczywistej bezzasadności skargi świadczy niemożność jej rozpoznania pod względem merytorycznym.