II SAB/Bd 1/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Jerzy Bortkiewicz po rozpoznaniu w dniu 3 lutego 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. R. i R. R. na bezczynność Prezydenta Miasta w przedmiocie wszczęcia postępowania dyscyplinarnego w stosunku do radcy prawnego postanawia odrzucić skargę. II SAB/Bd 1/17 Uzasadnienie Pismem z dnia [...] grudnia 2006 r. K. i R. R. wnieśli do Prezydenta Miasta o wszczęcie postępowania dyscyplinarnego wobec radcy prawnego prowadzącego sprawę sądową w związku z wytoczeniem przez skarżących powództwa przeciwko [...] B. w szczególności o zapłatę kwoty [...]zł. W piśmie z [...] stycznia 2017 r. Zastępca Prezydent Miasta poinformował skarżącego, że nie ma podstaw faktycznych i prawnych do wszczęcia postępowania dyscyplinarnego. Wyjaśnił ponadto, że postępowanie dyscyplinarne przeciwko radcy prawnemu może być wszczęte i prowadzone jedynie na zasadach określonych w ustawie o radcach prawnych. Z uzyskanych informacji wynika, że z możliwości takiej skarżący już skorzystali składając w dniu [...] września 2006 r. analogiczne wystąpienie do Okręgowej Izby Radców Prawnych w B., która prowadziła postępowanie wyjaśniające w tym przedmiocie. W wyniku tego postępowania, jednoznaczne ustalono, że skarga jest oczywiście bezzasadna, a podnoszone zarzuty nie potwierdziły się, o czym skarżący zostali powiadomieni pismem z dnia [...] grudnia 2006 r. [...] Pismem z dnia [...] grudnia 2016 r. K. i R. R. wnieśli za pośrednictwem Prezydenta Miasta skargę na bezczynność tego organu w rozpatrzeniu jego skargi. Prezydent Miasta w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami, a organami administracji rządowej. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem legalności. Poddanie wykonywania administracji publicznej kontroli sądu administracyjnego nie oznacza, jednak, że cała działalność administracji publicznej została taką kontrolą objęta. Ograniczenie jej zakresu wynika z treści art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm. - dalej w skrócie "ppsa"), który enumeratywnie wylicza formy działania administracji publicznej podlegające kontroli przez sądy administracyjne. W myśl art. 3 § 2 ppsa kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Podkreślić trzeba, że skargę można wnieść tylko w sytuacjach opisanych w powołanym wyżej przepisie lub też w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują kontrolę sądów administracyjnych (art. 3 § 3 ppsa). W doktrynie prawa przyjmuje się jednolicie, że właściwość sądu administracyjnego w sprawach dyscyplinarnych wynikać może jedynie z ustaw szczególnych, zgodnie z przepisem art. 3 § 3 ppsa (zob. B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka - Medek, Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi. Komentarz. Kraków 2005, str. 33, Tadeusz Woś, Hanna Knysiak - Molczyk, Marta Romańska. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz. Warszawa 2005, str. 98 - 99, Jan Paweł Tarno. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz. Warszawa 2004, str. 36) – tak Wojewódzki Sąd administracyjny w Gdańsku w postanowieniu z dnia 5 sierpnia 2005 r. sygn. akt III SA/Gd 270/05 ( publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Postępowanie dyscyplinarne wobec radców prawnych zostało uregulowane w rozdziale 6 ustawy o radcach prawnych i żaden z przepisów tej ustawy nie poddaje kontroli sądu administracyjnego jakiegokolwiek stadium postępowania dyscyplinarnego w stosunku do radcy prawnego. Stosownie do art. 622 ust. 1 tej ustawy, od orzeczenia wydanego przez Wyższy Sąd Dyscyplinarny w drugiej instancji przysługuje stronom, Ministrowi Sprawiedliwości, rzecznikowi Praw Obywatelskich oraz Prezesowi Krajowej Rady Radców Prawnych, kasacja do Sądu Najwyższego. Ponadto art. 741 ustawy o radcach prawnych nakazuje pomocnicze stosowanie przepisów Kodeksu postępowania karnego oraz Kodeksu karnego. Wyraźnie więc ustawa o radcach prawnych, jako przepis szczególny w rozumieniu art. 3 § 3 ppsa, odsyła do stosowania innych przepisów i nie przewiduje kontroli sądów administracyjnych nad postępowaniem dyscyplinarnym prowadzonym w stosunku do radców prawnych. Zwrócić też należy uwagę, że ustawa o radcach prawnych w sposób enumeratywny wymienia sytuacje, w których przysługuje skarga do sądu administracyjnego, lecz postępowanie dyscyplinarne, a także bezczynność w nim, do tego katalogu nie należy. W związku z powyższym Sąd uznał, że skarga wniesiona w niniejszej sprawie na bezczynność, jako nienależąca do właściwości sądu administracyjnego, podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 ppsa.