II SAB/Bd 1/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Jarosław Wichrowski po rozpoznaniu w dniu 7 marca 2019 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. R. i R. R. na bezczynność Przewodniczącego Sejmiku Województwa [...] w przedmiocie ustanowienia obszaru ograniczonego użytkowania postanawia odrzucić skargę. Pismem z dnia 28 listopada 2018 r. K. i R. R. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy skargę na bezczynność Przewodniczącego Sejmiku Województwa [...] w przedmiocie niewydaniu rozstrzygnięcia w sprawie ustanowienia obszaru ograniczonego użytkowania. W odpowiedzi na skargę Przewodniczący Sejmiku Województwa [...] wniósł o odrzucenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Jak wynika z treści art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302, dalej zwanej P.p.s.a.), dopuszczalność drogi sądowoadministracyjnej uzależniona jest od uprzedniego wyczerpania środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy, stosownie do treści § 2 powyższego przepisu, rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. Warunek ten dotyczy także bezczynności organu. Jak wynika bowiem z treści art. 37 § 1 K.p.a., na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 K.p.a., w przepisach szczególnych, ustalonym w myśl art. 36 K.p.a. lub na przewlekłe prowadzenie postępowania, stronie służy ponaglenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu – to do organu prowadzącego postępowanie. Wobec treści przywołanych przepisów warunkiem wniesienia skargi do sądu administracyjnego na bezczynność organu administracji publicznej jest uprzednie wystąpienie przez stronę skarżącą z ponagleniem na niezałatwienie sprawy w terminie do organu wyższego stopnia nad organem, który, w ocenie strony skarżącej, pozostaje w bezczynności. Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy wskazać należy, że skarżący przed wniesieniem skargi nie wystąpili z ponagleniem do organu wyższego stopnia na bezczynność organu w przedmiocie rozpatrzenia wniosku w sprawie ustanowienia obszaru ograniczonego użytkowania. Ponaglenie, o którym mowa, zgodnie z art. 37 § 1 i art. 128, art. 129 w zw. z art. 144 K.p.a. powinno być bowiem skierowane do organu wyższego stopnia nad organem, który nie załatwił sprawy w terminie – za pośrednictwem organu, którego bezczynności ponaglenie dotyczy – i winno z niego wynikać co najmniej niezadowolenie ze stanu bezczynności. Oznacza to, że skarżący składając niniejszą skargę do sądu administracyjnego nie wyczerpali przysługującego im w postępowaniu administracyjnym środka zaskarżenia. Jedynie na marginesie należy zauważyć, że z ponagleniem na bezczynność strona może wystąpić do organu administracji publicznej wyższego stopnia w każdym czasie, a fakt odrzucenia skargi z powodu niedopełnienia tego warunku nie stoi na przeszkodzie ponownemu wystąpieniu ze skargą na bezczynność organu administracji publicznej przez tą samą osobę, jeśli w późniejszym czasie warunek ten zostanie spełniony. W oparciu o powyższe, skarga, jako niedopuszczalna, podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a.