II SAB/Bd 107/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jarosław Wichrowski Sędziowie Sędzia WSA Renata Owczarzak (spr.) Sędzia WSA Anna Klotz Protokolant Starszy sekretarz sądowy Jakub Jagodziński po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 stycznia 2017 r. sprawy ze skargi P.S. na bezczynność Wójta Gminy [...] w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej 1. umarza postępowanie w zakresie zobowiązania do rozpoznania wniosku skarżącego z dnia [...] lipca 2016 r. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej, 2. stwierdza, że Wójt Gminy [...] dopuścił się bezczynności, która nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, 3. zasądza od Wójta Gminy [...] na rzecz skarżącego 580 (pięćset osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Skarżący R. S. wystąpił w dniu [...].09.2016 r. ze skargą na bezczynność Wójta Gminy (wpływ do sądu w dniu [...].09.2016 r.) w związku z brakiem odpowiedzi na wniosek o udzielenie informacji publicznej dotyczącej przebiegu linii energetycznej 110 kV relacji GPZ C. - GPZ U. , nazw miejscowości i numeracji działek przez które przebiega linia, numerów obrębów ewidencyjnych w/w. linii oraz przesłania kopii dokumentów planistycznych bądź studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego dla w/w. linii. W dniu [...] lipca 2016 r. organ potwierdził otrzymanie wniosku z tego samego dnia. Pomimo ponaglenia wysłanego [...] sierpnia 2016 r., organ nie udzielił informacji do dnia wniesienia skargi. W dniu [...] września 2016 r., a więc po wniesieniu skargi, informacja została udostępniona. W odpowiedzi na skargę Wójt Gminy uznał skargę za zasadną, przyznając, że odpowiedź została udzielona z naruszeniem terminów, o których mowa w art. 13 ust. 1 i 2 ustawy z dnia [...] września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. Nr 112, poz. 1198 ze zm., dalej "u.d.i p"). Wobec faktu, iż organ uznał skargę za zasadną a jednocześnie udzielił żądanej informacji i uzyskał potwierdzenie w tym przedmiocie, wniósł o umorzenie postępowania. Pismem z [...] września 2016 r. skarżący cofnął skargę w zakresie zobowiązania do udzielenia informacji, podtrzymując żądanie stwierdzenia bezczynności oraz przyznania kosztów postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718, zwanej również: "P.p.s.a.") kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje między innymi orzekanie w sprawach skarg na bezczynność. W takich przypadkach kontroli poddany jest brak aktu lub czynności w sytuacji, gdy organ administracji, względnie inny podmiot zobowiązany do określonego działania, miał obowiązek podjąć działanie w danej formie w określonym przez prawo terminie. Dla dopuszczalności skargi na bezczynność nie mają znaczenia powody, przez które akt nie został podjęty lub czynność nie została dokonana, jak również czy bezczynność spowodowana została zawinioną lub niezawinioną opieszałością organu. W świetle art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., nie budzi wątpliwości, że Wójt Gminy, będąc organem władzy publicznej jest obowiązany do udzielenia informacji publicznej. Rozważając natomiast, czy żądane informacje mieszczą się w pojęciu informacji publicznej należy podkreślić, że informacją publiczną w rozumieniu ustawy jest każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa. Jest nią zatem treść dokumentów wytworzonych przez organy władzy publicznej i podmioty nie będące organami administracji publicznej, treść wystąpień, opinii i ocen przez nie dokonywanych, niezależnie do jakiego podmiotu są one kierowane i jakiej sprawy dotyczą. Ponadto informację publiczną stanowi treść wszelkiego rodzaju dokumentów odnoszących się do organu władzy publicznej lub podmiotu nie będącego organem administracji publicznej związanych z nimi bądź w jakikolwiek sposób dotyczących ich i są nimi zarówno treść dokumentów bezpośrednio przez nie wytworzonych jak i te, których używają przy realizacji przewidzianych prawem zadań, nawet jeżeli nie pochodzą wprost od nich. Poza sporem jest to, że żądane we wniosku informacje, były informacjami publicznymi, w związku z czym organ zobowiązany był do ich udzielenia w ustawowym terminie. Dodać również należy, że według art. 13 ust. 1 ustawy, udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2, a jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku. Wniosek skarżącego skierowany do organu nie został rozpatrzony przez organ w ustawowym 14-dniowym terminie. W zakreślonym terminie organ nie udzielił odpowiedzi, dlatego skarga co do zasady powinna zostać uwzględniona. Rozpoznając sprawę ze skargi na bezczynność, Sąd zobowiązany jest jednak uwzględnić stan faktyczny w chwili orzekania, a więc to, że na dzień orzekania informacja została udzielona. Udzielenie informacji dopiero po wniesieniu skargi stanowiło podstawę do umorzenia postępowania w zakresie zobowiązania organu do rozpoznania zgłoszonego wniosku. Skarżący również pismem z dnia 28 września 2016 r. cofnął skargę w części, tj. w zakresie wniosku o nakazanie organowi udostępnienia wnioskowanej informacji publicznej. Zgodnie z art. 161 § 1 pkt 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania w sytuacji, gdy skarżący skutecznie cofnął skargę. Stosownie zaś do treści art. 60 ustawy, skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Cofnięcie skargi jest dopuszczalne, bowiem nie zachodzą okoliczności, o których mowa w art. 60 powyższej ustawy. W tej sytuacji należało w tej części umorzyć postępowanie i to w wyroku, bowiem pozostałe rozstrzygnięcia wymagały takiej formy, o czym orzeczono w punkcie 1 wyroku. Z uwagi na udzielenie informacji z przekroczeniem terminu o którym mowa w art. 13 ust. 1 ustawy Sąd uznał, iż organ pozostawał w bezczynności w rozpoznaniu wniosku. Bezczynność organu nie miała jednak – w ocenie Sądu – charakteru kwalifikowanego, bowiem wynikała raczej z przeoczenia, niż z celowego zaniechania a to nie świadczy o lekceważeniu, bądź ignorowaniu skarżącego. W tych okolicznościach nie ma podstaw do stwierdzenia, że nastąpiła z rażącym naruszeniem prawa. Należało zatem stwierdzić, że organ dopuścił się bezczynności w udostępnieniu żądanych informacji publicznych o czym orzeczono w pkt 2 stosownie do art. 149 § 1 pkt 3 P.p.s.a. Bezczynność nie miała jednak miejsca z rażącym naruszeniem prawa, o czym orzeczono w pkt 2 wyroku, na podstawie art. 149 § 1a P.p.s.a. Na mocy art. 200 w zw. z art. 205 § 2 i art. 209 cytowanej już wyżej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono w sprawie kosztów postępowania - pkt 3 wyroku.